Dit is wat de relatie zo onberekenbaar en angstaanjagend maakt. Eerst ben je zijn alles, zijn perfect match, ben je mooi (ondanks je overgewicht), slim, een goeie mama… Je krijgt kusjes en knuffels.
En dan, plots en zonder aanleiding, zie je soms de uitdrukking op zijn gezicht veranderen. Ken je van die saters, die stenen figuren die vaak bovenop kerken zitten, met een venijnige grimas op hun gezicht ? Wel, dat is het gezicht dat dan even verschijnt, een fractie van een seconde maar.
Maar op dat ogenblik gaan alle alarmbellen in je figth and flight-brein rinkelen. En je weet wat je te wachten staat.
Venijnige opmerkingen, plots is het eten dat je gemaakt hebt, niet goed genoeg, hebben je kinderen niet gedaan wat ze moesten doen (en dat is natuurlijk jouw schuld want je voedt ze niet op), ben je een vet kalf want je weegt wel meer dan hem, ben je dom want je volgt de actualiteit niet (omdat je graag naar sci-fi kijkt en de maan volgt)… en zoveel meer.
En als je dan wegvlucht en je hebt het geluk dat hij je deze keer niet achtervolgt en blijft beschimpen, en je bent tot rust gekomen… komt hij bij je zitten en begint een luchtig gesprek over zijn werk of koetjes en kalfjes… Alsof er niks is gebeurd. Alsof hij je net eerder niet tot kleine scherfjes heeft herleid, opgerold liggende in bed in foetushouding…
Vroeger, de eerste 7 jaren van onze relatie, gedrenkt in alcohol, was dit vaste kost elke dag. Hij kwam moe thuis van het werk, nam een aperitief, nog een fles wijn bij het eten en dan ging ie wat rusten. Zo zaten we naast elkaar in de zetel, romantisch in elkaars armen, te praten. En op een gegeven moment viel hij dan stil, keek een tijdje voor zich uit… en dan was de grimas daar. En de rest…
Van de zeven dagen in een week, kan ik verzekeren dat dit minstens op zes ervan zo ging.
Wat me tegenwoordig, als ik eraan terugdenk, zo opstandig maakt, is het feit dat deze scheldpartijen eigenlijk nooit over mij gingen. Maar hij begon dan te denken aan zijn vorige relaties, zijn faillissement, zijn schulden… en hij weet zijn ongeluk dan blijkbaar aan zijn exen. En ik was dan het symbool van de vrouwen die zijn leven verwoest hadden. Zo ging het schelden steevast over “jullie… dit” en “jullie… dat”, waarbij jullie gelijk was aan “jullie vrouwen”. En dat gaf hij de volgende ochtend dan ook aan als excuus. Want het was toch niet op mij gericht, en ik moest dat niet persoonlijk nemen…
Maar dat maakte de pijn niet minder erg.
Herken je dit?
Voel je de pijn ook naar boven borrelen?
Wil je erover praten met iemand die het dus letterlijk ook beleefd heeft en nooit zal zeggen “dat je het maar achter je moet laten”?
Leven na narcisme 