Maand: november 2021

Afgelopen nacht kreeg ik weer een emotionele email, of hij nog hoop mag hebben … Ik antwoord er anders nooit op, maar nu heb ik een eenmalig antwoord klaar staan. Ik denk dat ik het toch moet doen voor mezelf, als afsluiting. Eigenlijk hebben wij het niet echt afgesloten. Hij is over mijn grens gegaan, ik heb hem de papieren voorgelegd, hij heeft getekend (want hij wist goed genoeg wat hij gedaan had) en daarmee was de kous af. Ik had het zo ermee gehad, dat ik het gewoon niet kon bespreken, uit angst hysterisch te worden, omdat ik zo teleurgesteld, boos en verdrietig was.

Dit is wat ik schreef.

Goed, ik ga hier ÉÉN keer op reageren, als afsluiting.
Over de voorbije 10 jaar heb je minstens 1 keer per week mijn hart gebroken door me uit te schelden en te vernederen. Dat is 10 × 52 weken = 520 keer. Meestal was dat 3, 5 keren of zelfs elke dag. Dus laat ons gemiddeld 3 × 520 nemen = 1560 keer.

1560 keer dat mijn hart gebroken is. 1560 keer heb ik je opnieuw een kans gegeven. Ongeacht wat je mij en mijn kinderen aangedaan hebt.
Ook al waren er veel goeie momenten, waar je heel lief kon zijn, maar die deed je telkens teniet, want op een gegeven moment hing je daar weer een scheldpartij of vernederende en vernietigende monoloog aan. 

Ik heb jou doodgraag gezien. Ik zou de wereld bevochten hebben voor jou. Ik zou je overal gevolgd hebben. Ik heb eindeloos en onvoorwaardelijk vertrouwen gehad in jou. Ondanks alle leugens waar ik je op betrapte. Ondanks alle achterbaks gedrag en talloze loze beloftes. Elke keer opnieuw hernieuwde ik mijn vertrouwen in je, dat je toch zou proberen om het anders te doen. Elke keer opnieuw geloofde ik je ook als je dat beloofde.

Elke keer opnieuw hoopte ik dat het de laatste keer was dat je mijn hart gebroken had. Elke keer hoopte ik dat het de laatste dag was dat ik in constante angst moest leven. Voor je gescheld, je vernederingen, je onvoorspelbare uitbarstingen, je minachting, je onverdraagzaamheid.

En het rare is, die bewuste maandag, had ik genoten van de zee, veel nagedacht en had ik eigenlijk besloten om me over mijn angsten te zetten. Om mijn leven niet meer in angst te leven.
En toen dropte jij jouw atoombom. Hét punt waarvoor ik je al die tijd gewaarschuwd had. De grens waar je niet over mocht.

Ik heb de hele treinrit hartverscheurend zitten huilen. Mijn hart brak. En waar het vroeger telkens brak in grote stukken die met plakband nog aan elkaar konden gehouden worden, brak het nu in miljoenen kleine stukjes. En tegelijkertijd brak mijn angst. En ik wist dat ik nooit meer bang voor je wilde hoeven te zijn.

Nee, ik ben na dit alles zelfs niet boos op je. Ik ben boos op mezelf dat ik mij en de kinderen dit 10 jaar lang heb laten ondergaan.Ik ben ook verdrietig omdat ik zoveel in onze relatie gestopt heb, het onvoorwaardelijk graag zien, het eindeloze vertrouwen, het oneindige geloof in jou en onze liefde… 

Maar laat het heel duidelijk zijn. Ik zal nooit nog 1 dag in een relatie gaan die me angst geeft. Ik moet nu verder, genezen en proberen die miljoenen stukjes weer bij elkaar te puzzelen. En om te genezen is het nodig dat ik jou loslaat.
Ik wens je echt nog een goed leven toe. Maar vooral wens ik ook dat je zelf kan genezen en op zoek gaat naar jouw eigen trauma’s en die geneest. Of je gaat nooit een gezonde relatie hebben. Ik wens dat je vrede vindt met jezelf. 

Ik laat jou los en jij moet mij ook loslaten.

Het is even stil gebleven hier, op mijn blog en op facebook. Ik merk de laatste tijd dat mijn blogjes aan kwaliteit inboeten. Ik wil al een tijd gewoon mijn ervaringen koppelen aan lectuur, om mensen uit te kunnen leggen wat narcisme is en hoe mijn man ook écht een narcist is. Ex-man intussen, excuseer.

Maar het feit is dat ik een emotionele schrijfster ben. Ik schrijf al iets me hoog zit, als ik diepe inspiratie heb, als ik me diep ongelukkig voel of als iets me enorm gelukkig maakt. Allemaal ingrijpende emoties. En zo lijkt mijn geheugen ook te werken. Zakelijk schrijven valt me toch wat moeilijk. En het feit dat ik er niet meer midden in zit, lijkt mijn gevoelens af te vlakken.

En dan ga ik eigenlijk het doel voorbij met deze blog. Het is nodig dat ik verwerk. Maar al wat mijn rationele brein doet, is het wegduwen, want ik heb er nu toch geen last meer van. Of dat wil het mij toch wijsmaken.

Ik wil het ook niet meer voelen. Ik wil het mij niet meer herinneren. Ik wil het niet herbeleven. Wie zou dat wel willen ?

Ik begrijp nu waarom mijn therapeute zei dat het wel anderhalf tot twee jaar kon duren, dat rouwproces. Eerst en vooral omdat ik niet wil rouwen. Waarom zou ik het jammer vinden dat ik er een einde aan gemaakt heb ? Maar blijkbaar gaat het daar niet over.

Ik moet rouwen over de gevoelens die ik wegstop.

Ik moet rouwen over de pijn die ik heb geleden en die ik ook elke keer onder de mat moest vegen, die ik niet mocht uiten.

Ik moet rouwen over het feit dat ik mezelf helemaal weggecijferd heb.

Ik moet rouwen om het verlies van de onvoorwaardelijke liefde die ik had voor deze relatie en deze man.

Ik moet rouwen om het verlies van het onvoorwaardelijke vertrouwen dat ik in hem had en dat zoveel keren beschaamd geweest is.

Ik moet rouwen om het verlies van het diepe geloof dat ik in hem had, in zijn beloftes, in zijn zogenaamde liefde.

En ik moet ook rouwen het verlies van de toch ook wel vele mooie momenten die we hadden, vooral in het begin.

Maar tegelijk moet ik rouwen om het verlies van het geloof dat die mooie momenten echt waren.

Het blijkt vooral moeilijk om mijn geheugen te reconstrueren. Tijdens de periodes van pijn en verdriet, kon ik me alles zo goed voor de geest halen. En nu is het net alsof alles vervaagd is. Vermoedelijk een overlevingsmechanisme ? Gelukkig heb ik tonnen mooie en lelijke sms’jes, mails en chats om op terug te vallen. Maar ik merk dat het me zwaar valt om die weer boven te halen, en daar grijpt het overlevingsmechanisme “uitstelgedrag” weer in.

Ik moet vooral aanvaarden dat het echt tijd is om de beerput open te trekken, want dat ik anders niet verder zal kunnen. Hoe pijnlijk en rot het ook is wat ik daarin ga aantreffen.

De diepe wonde kan niet genezen met de kleine pleister er op die het verstopt. Tijd om echt te gaan opereren. En dat wil zeggen: opnieuw openen, opensnijden en kijken wat er zich vanbinnen bevindt.

Om het dan te kunnen schoonmaken, dichtnaaien en laten genezen.

Excuses voor de plastische omschrijving. 🙂