9 | Operatie

Het is even stil gebleven hier, op mijn blog en op facebook. Ik merk de laatste tijd dat mijn blogjes aan kwaliteit inboeten. Ik wil al een tijd gewoon mijn ervaringen koppelen aan lectuur, om mensen uit te kunnen leggen wat narcisme is en hoe mijn man ook écht een narcist is. Ex-man intussen, excuseer.

Maar het feit is dat ik een emotionele schrijfster ben. Ik schrijf al iets me hoog zit, als ik diepe inspiratie heb, als ik me diep ongelukkig voel of als iets me enorm gelukkig maakt. Allemaal ingrijpende emoties. En zo lijkt mijn geheugen ook te werken. Zakelijk schrijven valt me toch wat moeilijk. En het feit dat ik er niet meer midden in zit, lijkt mijn gevoelens af te vlakken.

En dan ga ik eigenlijk het doel voorbij met deze blog. Het is nodig dat ik verwerk. Maar al wat mijn rationele brein doet, is het wegduwen, want ik heb er nu toch geen last meer van. Of dat wil het mij toch wijsmaken.

Ik wil het ook niet meer voelen. Ik wil het mij niet meer herinneren. Ik wil het niet herbeleven. Wie zou dat wel willen ?

Ik begrijp nu waarom mijn therapeute zei dat het wel anderhalf tot twee jaar kon duren, dat rouwproces. Eerst en vooral omdat ik niet wil rouwen. Waarom zou ik het jammer vinden dat ik er een einde aan gemaakt heb ? Maar blijkbaar gaat het daar niet over.

Ik moet rouwen over de gevoelens die ik wegstop.

Ik moet rouwen over de pijn die ik heb geleden en die ik ook elke keer onder de mat moest vegen, die ik niet mocht uiten.

Ik moet rouwen over het feit dat ik mezelf helemaal weggecijferd heb.

Ik moet rouwen om het verlies van de onvoorwaardelijke liefde die ik had voor deze relatie en deze man.

Ik moet rouwen om het verlies van het onvoorwaardelijke vertrouwen dat ik in hem had en dat zoveel keren beschaamd geweest is.

Ik moet rouwen om het verlies van het diepe geloof dat ik in hem had, in zijn beloftes, in zijn zogenaamde liefde.

En ik moet ook rouwen het verlies van de toch ook wel vele mooie momenten die we hadden, vooral in het begin.

Maar tegelijk moet ik rouwen om het verlies van het geloof dat die mooie momenten echt waren.

Het blijkt vooral moeilijk om mijn geheugen te reconstrueren. Tijdens de periodes van pijn en verdriet, kon ik me alles zo goed voor de geest halen. En nu is het net alsof alles vervaagd is. Vermoedelijk een overlevingsmechanisme ? Gelukkig heb ik tonnen mooie en lelijke sms’jes, mails en chats om op terug te vallen. Maar ik merk dat het me zwaar valt om die weer boven te halen, en daar grijpt het overlevingsmechanisme “uitstelgedrag” weer in.

Ik moet vooral aanvaarden dat het echt tijd is om de beerput open te trekken, want dat ik anders niet verder zal kunnen. Hoe pijnlijk en rot het ook is wat ik daarin ga aantreffen.

De diepe wonde kan niet genezen met de kleine pleister er op die het verstopt. Tijd om echt te gaan opereren. En dat wil zeggen: opnieuw openen, opensnijden en kijken wat er zich vanbinnen bevindt.

Om het dan te kunnen schoonmaken, dichtnaaien en laten genezen.

Excuses voor de plastische omschrijving. 🙂