In het begin bestond mijn dagelijkse braindump meer uit een opsomming van to-do lijstjes en noteren van trivia, een soort dagboek. Maar eigenlijk ging het nog niet over de essentie.
Mijn therapeute zei dat je moet dieper gaan, laagjes afpellen zoals een ajuin. Dat dat na verloop van tijd wel vanzelf zou gebeuren. Ik zag het toen nog niet. Dat doorvoelen. Sit with it, zegt ze altijd.
En jawel, de laatste weken lukt dat best. En ik begrijp wel waarom mijn onderbewustzijn, of mijn onbewuste, zich daartegen verzette. Er komen veel tranen naar boven namelijk.
De eerste dagen ging dat vooral om gemis. Eerst hem zelf missen. Dan eerder verbinding missen, gezelschap, knuffels, samen lachen. Maar dan ben ik beginnen beseffen dat ik dat niet echt kon missen, vermits het er sowieso de laatste jaren zelfs niet meer was.
Dus wat miste ik ? Hem ? Of een beeld van hem ? Hoe hij in het begin was ? En was dat wel echt ? Was hij er echt ? Of was ik verliefd op een fata morgana ?
Vandaag ben ik een laagje dieper gegaan. Eerst de fase van hem missen. Dan het beeld missen. En dan… kwamen er andere dingen naar boven. Hoe hij meer niet dan wel heel lief was. Hoe hij me zonder aanleiding begon uit te maken. Hoe een intens gesprek met liefdesbetuigingen naadloos kon overgaan naar een venijnig gesprek, waarbij ik aangevallen en vernederd werd over dingen die niet eens iets met mij te maken hadden.
En ik ben opnieuw beginnen huilen. Net als ik dat elke keer deed bij die gesprekken. Hij had vaak mijn hand nog vast, lelijke dingen zeggend, terwijl de tranen over mijn wangen stroomden. In het midden van een romantisch dineetje in ons favoriete restaurant.
En ik begrijp het niet. Echt niet. Ik deed niets mis, ik zei niks mis. Waarom viel hij me elke keer aan met de pijn van wat iemand anders hem aangedaan had ?
En hoe kon hij daarmee doorgaan, mij in de ogen kijkend en mijn tranen ziende? Mijn pijn ziende ?
Maar het leek daarbij alsof hij mij niet zag, hij zag op dat moment recht door mij, hij keek naar de persoon achter mij, de schim van degene die hem pijn gedaan had.
Ik denk dat mijn tranen nu daar om gaan. Ik werd zelf niet gezien. Ik was maar een middel tot. Een medium. En ik vraag me stilaan af of ik dat die hele 10 jaar niet geweest ben. Ik heb hem geholpen te genezen op vele vlakken.
Ik troostte mezelf op het einde met het beeld van mezelf als een engel. Met mijn vleugels om hem heen geslagen, hem koesterend, beschermend, helend. En de overtuiging dat hij mijn levensdoel was. Dat ik geboren was om hem te helen.
En ik dacht dat ik het wel kon blijven verdragen. Omdat hij op een dag mij zou zien. En dat hij van me zou houden om wie ik ben, niet omwille van wat ik deed voor hem.
Jammer genoeg is het zo niet gegaan. Waar in het begin het gebrek aan respect nog gericht was aan anderen, is hij op een gegeven moment mij zelf beginnen disrespecteren. En werden zijn aanvallen echt op mij zelf gericht.
Alsof hij inderdaad nu zag wie ik was, en hem dat helemaal niet aan stond.
Leven na narcisme 