14 | Voorbij

Eens je tot de realisatie gekomen bent dat je partner een narcist(e) is, begint er een heel proces in je hoofd en je hart.

Je denkt “ja, eindelijk zijn de puzzelstukjes in elkaar gevallen, eindelijk is het duidelijk waar het gedrag vandaan komt!”.

Maar… wat dan?

Dan zit je daar. Net bekomen van de aha-erlebnis. De kortstondige euforie van het besef dat het allemaal niet aan jou lag, ebt weg. En wat overblijft is leegte. Pijn. Verdriet.

Het besef dat het ook een eindpunt is.

Het einde van je relatie.
Het einde van je hoop dat het allemaal ooit nog goed komt.
Het einde van de droom van een leven samen.
Het einde van je leven zoals het op dat moment is.

En ook al is dat laatste iets goeds, je wil het nog niet loslaten.
Je bent het gewoon.
Op een vreemde manier voelt het veilig, want het is bekend.
Het onvoorspelbare gedrag is op een vreemde manier ook voorspelbaar.

Het idee dat je actie gaat moeten ondernemen, jaagt je schrik aan.
Het idee dat je leven gaat veranderen, maakt je bang.
Het idee dat je niet weet hoe je er aan moet beginnen, geeft je paniekaanvallen.

En tegelijk… als je even een moment van stilte ervaart… en je probeert je in te beelden…

Hoe het zou zijn om niet meer elke dag op eieren te lopen…
Hoe het zou zijn om niet elke keer in angst thuis te komen…
Hoe het zou zijn om niet meer elke keer je adem in te houden als je een berichtje binnen krijgt op je smartphone…
Hoe het zou zijn om vrolijk thuis te komen van een koffie met vrienden en geen nare blikken te zien die op je wachten…
Hoe het zou zijn om liefde voor iemand te voelen, die hetzelfde aan je teruggeeft zonder iets van je te verwachten…

En je voelt je overstromen met een warm gevoel… een veilig gevoel…

Ik weet het. Het doet pijn om je dit in te beelden, en meestal wuif je het beeld snel weg als het bij je opkomt.

Maar deze keer voelt het anders. Je voelt dat er iets veranderd is. Je weet dat je hét punt voorbij bent.

The point of no return.

Eén keer de knop omgedraaid is, is er meestal geen weg meer terug.

Want je weet dat je niet meer terug wil. Je weet dat je meer wil dan dit leven in angst en pijn.

In juni 2021 dacht ik dat ik dat punt gepasseerd was. Ik had documenten van het internet gehaald voor een EOT (Echtscheiding Onderlinge Toestemming) en ik had een inventaris opgemaakt van de dingen die we gemeenschappelijk gekocht hadden, en een verdeling gemaakt onder ons.

En toch slaagde mijn toenmalige echtgenoot er in om me nogmaals te overtuigen. Even klonken de beloftes en smeekbedes gemeend, werd er beloofd om mee te werken aan relatietherapie. En ja, ik ben gezwicht. Ik wilde niet verweten worden dat ik niet àlles geprobeerd had om het te laten werken.

Alhoewel ik dat eigenlijk al 1000 keer gedaan had. Voor mezelf wist ik dat wel, maar ik wilde dat ook hij het besefte. Want al die 1000 voorgaande keren had het niks uitgehaald.

Diep vanbinnen wist ik echter dat mijn knop al 90% omgedraaid was, en ik wilde er eindelijk korte metten mee maken als de relatietherapie op niks zou uitdraaien.

Ik contacteerde een advocate en liet alle nodige papieren al opmaken. Ik wist dat, als het einde er echt aan kwam, dat ik snel zou moeten reageren als hij bereid zou zijn om de papieren te tekenen, en ik wilde ook duidelijk het signaal geven dat het écht voorbij was.

Ja, de angst zat er in dat hij ging tegenwerken en dat we in een vechtscheiding zouden terechtkomen. Dus ik maakte in stilte alle voorbereidingen en wachtte op de dag die onvermijdelijk zou komen.

Heb ik zelf écht mijn best gedaan in de relatietherapie? Ik denk het wel. Maar ik stelde me niet meer op als de immer vergevingsgezinde vrouw die alweer alles probeert om het goed te maken. Ik stelde me op als de sterkte vrouw die ik me probeerde te voelen, met de duidelijke grens dat het genoeg geweest was.

Dat gooide natuurlijk olie op het vuur en er was van beide kanten weinig sprake van toenadering. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat alles het gevolg was van zijn gedrag. Hij probeerde het zo te manipuleren dat alles de schuld was van mijn kinderen en mijn mislukte opvoeding.

Ik weet niet of dat bijgedragen heeft tot zijn crisis op de dag dat het allemaal eindigde.
Ik zal nooit weten wat er juist gebeurd is dat hem bracht tot de acties die alles kapot maakten.

Bij elke stemmingswisseling leek het alsof hij van persoonlijkheid veranderde, dus ik was al wel wat gewoon.
Maar wat er die dag gebeurde, was onbegrijpelijk. Ik kan het niet anders omschrijven dan dat er kortsluiting moet opgetreden zijn in zijn hoofd.

Twee van mijn kinderen worstelen al enkele jaren met hun genderidentiteit. Ik had er weinig met hem over gedeeld, want hij gebruikte hun autisme al om hen mee uit te schelden (het woord “mongolen” viel regelmatig), dus ik wilde niet dat hij dat ook zou gebruiken om hen bewust mee te kwetsen.

Want zoals bij mij, stopte hij pas in de periodes van misbruik als hij hen met de grond gelijk gemaakt had.

Ik had hem vooraf gewaarschuwd dat dat voor mij het breekpunt zou zijn. Als hij dat ooit zou gebruiken tegen hen, zou het voor mij gedaan zijn.

Hij was al enkele keren bij het schelden in die richting gegaan, maar als ik hem waarschuwde, hield hij zich alsnog in. Maar ik zag het zo al erger worden, en ik wist dat hij vroeg of laat over de schreef zou gaan.

Natuurlijk hoopte ik van niet. Zelfs na meer dan 9 jaar misbruik, hoopte ik nog altijd dat er op een dag een mirakel zou gebeuren en dat hij het licht zou zien en de lieve man zou worden waarop ik dacht dat ik verliefd geworden was.

En dan kwam dé dag.

Ik had een halve dag vrij en de roep van de zee kwam weer bij me op. Ook al zou ik langer onderweg zijn met de trein dan dat ik echt aan zee zou zijn, stapte ik op de trein met de hoop op een namiddag rust.

Eerst was hij begripvol en enthousiast, tot hij me vroeg wat we ‘s avonds zouden eten.
Vermits ik maar een halve dag had, zei ik hem dat ik waarschijnlijk pas laat zou terug zijn.
Dat was altijd zo bij mijn uitstapjes en het was nooit eerder een probleem.
Ik voelde dat er bij hem wat weerstand ontstond, maar ik wilde er deze keer geen rekening mee houden.
Ogenschijnlijk legde hij zich erbij neer en hij zou zelfs voor het eten voor mijn kinderen zorgen.

Tijdens mijn uitstapje kreeg ik ogenschijnlijk normale sms-jes, die ik niet onmiddellijk bekeek want ik wilde genieten van de rust aan zee. Ik nam de tijd om mijn situatie te overdenken en nam het besluit dat ik me niet meer zou laten leiden door angst. Dat ik mijn leven verder zelf in handen wilde nemen.

Toen ik op de trein naar huis stapte, merkte ik dat er plots weer heel veel berichten in mijn inbox zaten. En zoals altijd bleek dat niet veel goeds te voorspellen.

Naast zijn berichten stonden er ook van mijn twee oudste kinderen in. Die me anders nooit iets stuurden. Dat deed mijn alarmbellen nog luider klinken.

Wat ik las, tartte al mijn verbeelding. Blijkbaar was hij begonnen met mijn kinderen alweer uit te schelden, deze keer specifiek gericht op het gender issue en was hij een telefonische oorlog begonnen met de vader van mijn kinderen én mijn ouders.

Verslagen heb ik zitten huilen op de trein. Toen en daar heb ik moeten toegeven dat het voorbij was. Echt voorbij. Er zouden geen kansen meer gegeven worden.

Ik heb gereageerd op zijn berichten dat ik bij thuiskomst de papieren zou klaarleggen voor hem voor te ondertekenen en dat ik hem verder niks meer te zeggen had.

En ik heb hem geblokkeerd op alle kanalen waar hij contact met me kon opnemen.

Na mijn kinderen nog even wat gerustgesteld te hebben dat ik onderweg was en dat het allemaal voorbij was nu, heb ik de rest van de treinrit nog zitten huilen.

Het was voorbij.

De strijd, de pijn, het verdriet.

De hemelse liefde, de aanbidding, de vlinders in de buik, de liefdesbetuigingen, de boeketten, de romantiek.

De vernederingen, de scheldpartijen, de helse e-mails, sms’en in caps letters, het geroep, het getier, de bedreigingen, het liegen.

Eindelijk was het voorbij.