15 | Licht

Scheiden doet lijden.

Een waarheid als een koe, zoals men dat zegt.

Ook al weet je dat je een beslissing neemt die je al jàren geleden had moeten nemen, om jezelf en je kinderen te onttrekken aan een toxische omgeving, toch is die knoop doorhakken een zware dobber.

Het wil ook niet zeggen dat het jou zelf geen pijn doet, ook al neem je zelf de beslissing.

Ik weet dat mensen die het niet meegemaakt hebben, er vaak weinig begrip voor kunnen opbrengen. Hoe je nog verdriet kan hebben om een partner die je leven tot een hel maakte.

Vertrek dan gewoon. Dat zeggen ze.

Gewoon. Vertrekken.

Of “gewoon” zeggen dat hij moet vertrekken.

Gewoon. Vragen.

Bij een toxische relatie en specifiek een relatie met narcistisch misbruik, bestaat er geen “gewoon”.

Al je kracht wordt aan je onttrokken. Narcisten zijn echte energievampiers. Daarmee hopen ze dat je nooit de kracht zal hebben om aan hen te ontkomen.

Kracht.

Toen ik, anderhalf jaar geleden, snel de echtscheidingspapieren naar mijn advocate bracht, haalde ik opgelucht adem. De grootste stap was genomen. Nu kon ik beginnen uitkijken naar het einde.
En dus ook naar het begin.

Een nieuw begin van een nieuw leven. Een leven zonder constante angst. Ik wist wel dat ik daar ook aan zou moeten werken. Al in mijn jonge jaren bleek ik heel onderhevig te zijn aan angsten. De therapeute die ik had in mijn jonge twintiger jaren, zei het eens tegen mijn toenmalige echtgenoot (nummer 1 dus, de vader van mijn kinderen). Dat ik zo bang was van alles. Voor alles. Dat het mijn beslissingen op alle vlakken soms blokkeerde.

En toch slaagde ik er altijd in om de nodige knopen door te hakken.

Ik deed onlangs een test om mijn super power te onthullen. Dat blijkt voor mij nu net kracht te zijn, moed en doorzettingsvermogen. Alhoewel het nut van het soort test nog moet blijken uit een webinar die ik morgen heb, lijkt het resultaat me toch op het lijf geschreven te zijn.

Kracht. Tegen wil en dank. Want heb je ooit echt een keuze? Als je dreigt te verdrinken, begin je toch ook te spartelen in de hoop dat je boven blijft? Is dat dan kracht? Of de moed der wanhoop?

Anyway… daar wilde ik het in deze blog niet specifiek over hebben. Alhoewel het wel meespeelt in hoe de gebeurtenissen, die ik nu ga beschrijven, zich ontwikkeld hebben.

Nadat ik de papieren ingediend had, was ik ook wel bang. Bang dat het geweld nog erger zou worden. Bang dat hij op zijn toezegging zou terugkomen om zo snel mogelijk te vertrekken.

De eerste dagen scheen hij zijn best te doen om snel een appartement te vinden. Maar de eerste die hem wel zinden, bleken meestal pas binnen enkele maanden beschikbaar te zijn.
Ik heb snel duidelijk laten blijken dat dit geen optie voor mij was. Als het kon, wilde ik dat hij al de volgende dag weg zou zijn. Het was gewoon nog onhoudbaar, nu de knop omgedraaid was, om zijn gedrag te verdragen. Om zijn aanwezigheid te verdragen. Om de ogenschijnlijk trieste en verslagen blikken te verdragen.

Ik kon het niet meer opbrengen, echt niet.

Geen greintje empathie was er nog in mij over voor deze man die mij en mijn kinderen zo’n pijn had gedaan. Als “beloning” voor alle liefde die ik hem gegeven had.
En nu was het weg. Ik voelde niks meer, alleen nog leegte.
Het was op. Ik was op. Ik had niks meer te geven.

Na enkele dagen geen reactie van mij gekregen te hebben op het trieste vertoon, begon zijn gedrag weer te keren. Het gebruikelijke venijn werd een tandje hoger geschakeld.
Af en toe zakte het weer als het nodig was dat hij met mij communiceerde, omdat hij alweer iets nodig had. Dan gedroeg hij zich weer “normaal”.

We kwamen overeen dat hij eerst iets kleins zou zoeken dat onmiddellijk beschikbaar was en dat zijn spullen dan bij mij zouden blijven staan tot hij iets groters zou hebben. Dat betekende dus wel minstens een jaar, maar ik was zo opgelucht met deze oplossing, dat ik onmiddellijk toegezegd heb.

Tweede vraag was financieel. Hij moest daarvoor dus ook de gebruikelijke borg kunnen betalen. Alhoewel zijn loon 3 keer zoveel was als het mijne, had hij geen spaargeld.
Enkele jaren voordien had hij mijn auto kapot gereden en me die kosten terugbetaald, en daarmee kon ik hem die som dus voorschieten. Gelukkig dat ik altijd heel spaarzaam geweest ben met mijn 60% loon, of ik was met hem al lang de armoede in beland.

Alweer die kracht en doorzettingsvermogen, misschien?

Toen dat alles geregeld was, kon ik eindelijk beginnen aftellen. Omdat ik echt niet meer kon verdragen om nog veel in zijn aanwezigheid te zijn, ging ik enkele dagen op verlof met mijn kinderen. Om ook hen te sparen van zijn erger wordende gedrag.

Die dagen waren leuk en ontspannend voor ons en ik had weer hernieuwde moed om de laatste dagen met hem door te spartelen.

De thuiskomst was vreselijk. Hij straalde zoveel haat uit dat ik écht bang werd voor onze levens. Ik durfde geen moment meer met hem alleen zijn of mijn kinderen alleen bij hem laten.

Ik contacteerde één van mijn beste vriendinnen, die gelukkig snel kon komen. Ik stond haar buiten op te wachten want ik durfde niet meer in mijn huis bij hem te zijn.

Nadat ze mij wat gekalmeerd had, ging ze binnen polshoogte nemen en bleek hij te liggen slapen in de zetel. Natuurlijk, dat was de oorzaak. Alcohol. Alweer.

Mijn angst veranderde in afgrijzen en walging. Ik kon en wilde hier niet meer blijven in die laatste week voor zijn verhuis.

Een andere goeie vriendin had een appartement aan zee en gelukkig kon ik daar enkele dagen verblijven. En bij mijn ouders kon ik dan de laatste twee dagen overbruggen.

Ik ben iedereen nog altijd super dankbaar. Zij hebben mij het leven gered, denk ik vaak. Ik weet niet tot wat hij nog in staat zou geweest zijn onder de invloed van alcohol.

De volgende dag, toen hij weg was naar zijn werk, heb ik de kinderen en het hoogst nodige ingepakt en zijn we dus die laatste week op de vlucht geslagen. Uit mijn eigen huis.

Het ergste vond ik het voor de kinderen. Ze hadden van hun eigen spaarcentjes een gaming computer gekocht en waren doodsbang dat hij die zou kapot maken. Het zou niet het eerste geweest zijn dat hij in een vlaag van woede had kapot gemaakt. Of onder de invloed van alcohol, zoals mijn auto. 1 kamer kon ik op slot doen, maar van de andere had ik geen sleutel meer. Maar dat risico moesten we maar nemen. Beter materiële schade dan ons leven.

Die laatste week ervaarde ik als het ultieme laagste punt van mijn relatie. Aan de ene kant was ik opgelucht dat we veilig waren, aan de andere kant helemaal verslagen. Hoe diep kan je zakken als je moet wegvluchten van je partner.

Nochtans was het niet de eerste keer. Ik was voordien al enkele keren met de kinderen, zonder schoeisel of andere benodigdheden, de auto moeten inspringen om ons in veiligheid te brengen voor zijn gewelddadigheid. Maar dan kon ik altijd terugkeren zodra hij zijn roes lag uit te slapen.

Nu, zo een hele week op de vlucht, was toch ingrijpend. Ik heb buiten het gezichtsbereik van de kinderen zitten huilen. Verslagen, vermoeid, leeg. Vol schuldgevoel dat ik het zo lang heb laten duren. Als ik naar mijn kinderen keek, die alleen hun gsm hadden om zich mee bezig te houden, voelde ik me zo ellendig. Gelukkig was het vrij goed weer aan zee en kon ik hen nog wat bezig houden met wandelingen en iets lekkers gaan eten.

Zodra hij besefte dat ik weg was, was hij weer beginnen smeken dat we naar huis zouden komen, dat we niks te vrezen hadden. Maar ik vertrouwde hem niet meer. En ik ging zeker geen enkel risico meer nemen. Ik kreeg nog wat schuldbewuste mails en dan doofde het uit.
Ik was er niet kwaad voor, ik had rust nodig in mijn hoofd. En ik had geen enkele behoefte om nog op eender welke manier met hem te communiceren.

Het enige dat ik nog met hem besprak, was de uiteindelijke verhuis van de noodzakelijke dingen die hij zou meenemen. Omdat hij zelf geen auto of rijbewijs had op dat moment, moest ik hem zelf nog verhuizen ook.

Achteraf bekeken, vraag ik me nog altijd af waarom ik dat allemaal gedaan heb, in plaats van hem te zeggen dat hij zelf zijn plan moest trekken. Maar ik vond dat ik het beter kon doen, dan had ik er tenminste controle over dat hij daadwerkelijk weg zou zijn.

Vrienden verklaarden me voor gek dat ik dat nog gedaan heb, maar het was dus niet helemaal zonder eigenbelang.

Wat ik wel geweigerd heb, is hem nog met me te laten meerijden naar zijn nieuwe appartement. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om nog een half uur met hem alleen in de auto te zitten.

Gelukkig is mijn vader ook meegereden om alle spullen te kunnen verhuizen, ik wilde het ook niet alleen doen. Ik was te bang geworden voor de toestand waarin hij zich zou kunnen bevinden. Gelukkig was hij nuchter, zelfs wat ontredderd. Het raakte me bijna opnieuw in mijn hart.

Bijna.

Het afscheid zelf was toch nog verrassend emotioneel. Hij is beginnen huilen toen ik instapte om te vertrekken, en bijna had ik mijn armen om hem heen geslagen om hem te troosten. Zoals ik 10 jaar lang gedaan had.

Opnieuw leek hij de kwetsbare man vol schuldbesef die me zo dikwijls had weten te overtuigen om bij hem te blijven en hem te blijven vergiffenis schenken.

Ik raakte zijn arm even aan en zei dat het me ook speet hoe het allemaal is moeten lopen.
De aanraking gaf zo’n schok dat ook ik mijn tranen heb moeten verbijten. Ik mocht niet laten zien dat het me ook pijn deed, een moment van kwetsbaarheid zou hem hoop geven en weer een heel proces in gang zetten van mij bestoken met berichten.

Nee, ik moest sterk zijn. Het duidelijke signaal geven dat het onherroepelijk voorbij was.

Kracht en doorzettingsvermogen.

Op dat moment, ja.

Tien minuten later, alleen onderweg naar huis, ben ik helemaal gebroken.

Alle pijn die ik de laatste weken had moeten inhouden omwille van de kinderen, kwam naar boven en ik ben luidkeels beginnen huilen. Echt heel luid. Ik heb mijn muziek even luid gezet, kwestie van geen rare blikken te krijgen van mensen rond me.

Na deze deugddoende ontlading, kwam een enorme rust over me heen.

Het was eindelijk voorbij. Echt helemaal voorbij.

En voor het eerst zag ik weer licht voor me. Ik had de tunnel verlaten en kon weer de wereld voor me en rond me zien.

En ik zag dat het goed was.