Toen ik me zo’n drie jaar geleden begon te verdiepen in narcisme, zocht ik in eerste instantie lotgenotengroepen op.
Nou nee, ik moet een stap terugzetten. Eerst zocht ik groepen op van slachtoffers van alcoholisten.
Toen ik na een korte periode waarin hij minder dronk, besefte dat zijn gedrag niet zomaar kwam door het alcoholmisbruik, en zijn psychiater zelf het woord narcisme uitsprak, begonnen de puzzelstukjes op hun plaats te vallen.
En dus ging mijn zoektocht verder in de richting van narcisme.
Er waren niet veel Nederlandstalige lotgenotengroepen te vinden, en ik belandde vooral in Amerikaanse groepen.
Wat ik daar vond, vond ik niet leuk. In plaats van gevoelens en verhalen delen, bestond 90% van de posts uit heel vijandige uithalen naar hun partners.
Ik begrijp het best, als je in zo’n relatie zit, ben je vaak heel boos. Maar ik vind dat lotgenoten vooral elkaar een hart onder de riem moeten steken, en niet elkaars vijandigheid versterken.
Zolang je vastzit in die boosheid, kan je niet helen.
Dat wil niet zeggen dat je niet eens mag ventileren. Maar als lotgenoot moet je dan liefdevol kunnen luisteren en opvangen, en geen olie op het vuur gooien.
Ik ben dus nooit lang in zo’n groep gebleven.
En daarom heb ik mijn eigen groep opgericht. Momenteel zit die nog in de beginfase en durven mensen zich nog niet echt blootgeven.
Maar alles gebeurt op zijn eigen tijd, dus ik vertrouw erop dat ook mijn groep binnen niet al te lange tijd zal beginnen bloeien.
Zelf deel ik er nog niet veel verhalen. Want als ik begin te schrijven, worden het blogs.
Korte facebook posts zijn soms moeilijk voor mij 😀
Maar ik wijk weer af. ADHD-trekje van me.
Wat me vooral opviel in die groepen, en op andere kanalen, waren de verhalen.
Ik zat vaak met open mond verhalen te lezen die ik zelf zou kunnen geschreven hebben.
De aanpak waarmee een narcist zijn slachtoffer binnenhaalt.
De tactieken die hij gebruikt om zijn slachtoffer vast te houden.
De manier waarop hij alle energie uit zijn slachtoffer zuigt.
Het methodes die hij gebruikt om zijn slachtoffer klein en weerloos te houden.
De verschrikkelijke vormen van misbruik.
De taal die hij spreekt.
Onlangs deelde een lotgenote een geluidsfragment met me.
Ze deed dit met de vraag wat ze nog meer kon zeggen om de narcist te overtuigen dat het genoeg geweest was voor haar.
Het probleem is dat je niets kan zeggen.
Ze horen toch alleen zichzelf graag spreken.
Ze blijven proberen je te manipuleren zodat je zelf van gedachte zou veranderen.
Ze willen niet horen wat jij te zeggen hebt.
Ze willen alleen dat jij doet wat zij willen.
De opname zelf deed me verstomd staan.
Net zoals de verhalen eerder leken alsof ik ze zelf geschreven had, leek het nu alsof ik mijn eigen narcist hoorde.
De intonaties.
De woorden.
De tactieken.
Het gemanipuleer.
De manier waarop het gesprek verliep:
van “jij bent mijn alles”
over “wat doe je mij aan”
naar “je gaat het toch nooit kunnen zonder mij”.
Maar vooral: de stem.
Ik zweer je, ik hoorde mijn ex.
Letterlijk.
Dezelfde stem.
Op dat moment kwam er een bijzondere gedachte op.
Nu gaan mijn gedachten een vreemde toer op, volg even terwijl ik probeer om mijn hersenkronkels uit te leggen.
Kijk jij ook al eens naar films over seriemoordenaars, of documentaires over psychopaten?
Soms wordt daarin het geloof uitgesproken dat er een “kwaad” is in de wereld.
“Iets” dat zich manifesteert in mensen en hen vreselijke daden doet doen.
Als je gelooft in een god en de duivel, zou het best kunnen.
Ik geloof er zelf niet in.
Maar toen ik die opname hoorde, schoot het even door mijn hoofd: wat als er “iets” is zoals narcisme?
Een universeel narcistisch bewustzijn dat mensen gebruikt.
Ik weet het, het is vergezocht en ik geloof het ook niet.
Maar heel even voelde het zo aan.
Het zou natuurlijk ook weer een goed excuus zijn.
Mensen die kwaad doen, gebruiken de duivel als excuus.
“Hij liet het mij doen”.
Dan moeten ze geen verantwoordelijkheid opnemen, want ze kunnen er niks aan doen.
Het zou ook een handig excuus zijn voor narcisten.
Typisch ook. Want niks is ooit hun schuld.
Door deze vaststelling ben ik me ook een aantal dingen beginnen afvragen.
Waardoor ontstaat narcisme?
Als ze allemaal hetzelfde klinken, denk ik dat je zeker mag stellen dat het aangeleerd gedrag is.
Volgens mij is het wel een combinatie.
Gebrek aan empathie is aangeboren.
Kan het ook afgeleerd worden?
Of afsterven als het niet gevoed wordt?
Maar los daarvan, zijn de tactieken en het misbruik zeker iets dat ze in de loop der jaren geleerd hebben.
Kinderen leren veel van rolmodellen.
Maar hun eigen temperament en karakter maken het verschil uit hoe ze omgaan met wat ze leren.
Het ene kind neemt het als voorbeeld om er voordeel mee te halen, en gaat het gedrag herhalen.
Het andere kind voelt hoeveel pijn het doet, en zal het juist niet gaan herhalen.
Bedenkingen zoals deze hebben ervoor gezorgd dat ik psychologie ben gaan studeren.
Ik vind de menselijke geest fascinerend.
Natuurlijk had ik nooit kunnen denken dat ik ook ervaringsdeskundige in narcistisch misbruik zou worden.
Het leven heeft ervoor gezorgd dat ik beide dingen nu kan combineren om mensen te helpen.
Zodat ook zij kunnen ervaren dat er ook leven is na een toxische relatie.
Dat je kunt floreren ondanks het vreselijke leed dat je doorgemaakt hebt.
Want naar mijn mening is er veel te weinig aandacht voor.
Mensen die een trauma zoals oorlog of een terroristische aanslag hebben meegemaakt, kunnen beroep doen op slachtofferhulp.
Maar het trauma door narcistisch misbruik wordt te veel onderschat.
Daarom is het mijn missie geworden.
Ik maak van de gebroken kopjes die mensen zijn na narcistisch misbruik, weer nieuwe kopjes.
Ik lijm ze aan elkaar met gouden randjes, zodat ze prachtige kunstwerkjes worden.
Daarom noem ik mijn traject ook Kintsugi, naar de Japanse naam voor deze kunst.
Ik vind het vooral een belangrijke metafoor.
Mensen proberen ons vaak te overtuigen om “gewoon verder te gaan met ons leven”.
Onzichtbaar.
Alsof er niks is gebeurd.
Maar ik vind dat, als je het “werk” gedaan hebt en herboren bent als nieuwe mens, dat dit mag gezien worden.
Ik wil dat mijn gouden randjes schreeuwen naar de buitenwereld: NEVER AGAIN.
Ik wil dat lotgenoten het zien en het gebruiken als hoop voor een nieuw leven.
Ik wil dat het de narcisten verblindt zodat ze nooit meer een nieuw slachtoffer vinden.
KINTSUGI
Ben jij ook klaar voor een nieuw leven?
Leven na narcisme 