Het gaat soms mijn verstand te boven hoe mensen erin slagen om anderen voor hun kar te spannen. Manipuleren.
Mijn eerste ex-man is advocaat. We hadden al verkering toen hij die studie aanvatte. Ikzelf zat twee jaar achter met die stap na twee jaar gepest geweest te zijn op school. Toen ik ook moest beslissen over een studierichting, heb ik heel even getwijfeld om dezelfde richting uit te gaan. Waarschijnlijk ook in een misleide overtuiging dat ik even goed moest zijn om zijn respect te verdienen.
In die tijd hadden we veel gesprekken over zijn studies en studiecases. En ik kreeg al snel een heel onbehaaglijk gevoel erbij. Het gevoel dat het “rechts”systeem helemaal niets te maken had met recht en onrecht, maar geleid werd door mensen die het best konden praten en pleiten. Het gevoel dat er zoveel maten en gewichten gehanteerd werden, ten voordele van degene die de wet en vooral de mazen in die wet het beste door hadden.
Dus ik ben de tegenovergestelde richting in gegaan. Van een systeem waarin er geen rekening werd gehouden met de mens als persoon, naar het helpen van mensen op persoonlijk vlak: de psychologie.
Toegegeven, ik ben uiteindelijk gestart met een andere insteek. Mede door die casestudies wilde ik me verdiepen in hoe de mens “werkt”. Waarom hij doet wat hij doet. Ik dacht van mezelf dat ik te gevoelig was om mensen te gaan helpen. Ik was bang dat ik alle problemen mee naar huis zou nemen. En eerlijk gezegd had ik op dat moment mijn handen meer dan vol met mijn eigen problemen.
Het is intussen inderdaad gebleken dat ik mijn grenzen hierin moet respecteren. Ik heb al gewenst dat ik de lotto eens zou winnen zodat ik een vluchthuis, nee, dorp zou kunnen oprichten voor alle vrouwen die met agressieve narcistische partners te maken hebben.
Ik moet me vaak tegenhouden om niet zelf de telefoon vast te pakken en een advocaat voor iemand te gaan zoeken.
Ik moet me focussen op mijn missie. Het redderscomplex in mij is nog altijd groot en ik moet opletten om me er niet in te verliezen.
Ik moet mijn blik gericht houden op mijn uiteindelijke doel: vrouwen weerbaarder maken tegen alle narcisten in hun leven. Want het is vaak niet beperkt tot een partner of een ouder.
Als we het bestaan van alle narcistische personen op de kaart zouden kunnen zetten, zou menig mens zijn mond open vallen.
(nvdr: als ik het heb over narcistische personen, heb ik het altijd over degene die toxisch zijn voor hun omgeving)
Maar goed, ik dwaal weer af.
Ik vind het schrijnend hoe moeilijk het is om een rechter te overtuigen hoe schadelijk zo’n narcistische persoon kan zijn voor zijn kinderen.
Dit houdt vrouwen zelfs vaak tegen om de scheiding in te zetten. Bang dat hun narcistische ex de kinderen tegen hen gaat opzetten. En erger, dat de narcistische ex dan de vrije hand heeft en de kinderen nog meer misbruik gaan ondervinden.
Maar het feit is dat je, als je in de relatie blijft, je daar ook geen controle over hebt. Je kan zoveel je best doen als je wil, je kan je kinderen er nooit aan onttrekken.
Bovendien worden ze constant geconfronteerd met het misbruik dat jij ondergaat, en wordt hen een verkeerd beeld aangeleerd van hoe een relatie er hoort uit te zien.
En dan kan het twee richtingen uit gaan: ofwel worden ze ook een people pleaser en worden zij op hun beurt slachtoffer van een narcistische persoon.
Ofwel volgen ze het voorbeeld van de dader en gaan ze zelf hun partners slecht behandelen.
Allemaal omdat ze denken dat het “zo hoort”.
Als je beslist om te vertrekken, kan je hen op z’n minst de helft van de tijd een veilige omgeving bieden. Terwijl je zelf ook hulp zoekt om jouw trauma te verwerken.
Volgens het rechtssysteem ben je onschuldig zolang het tegendeel niet is bewezen. Jammer genoeg zijn narcistische manipulaties moeilijk te bewijzen omdat ze vaak heel geniepig gebeuren. Hoe bewijs je de denigrerende opmerkingen die je de hele dag krijgt? Hoe bewijs je dat je genegeerd wordt? Hoe bewijs je dat je respectloos behandeld wordt?
Daar komt nog bij dat de narcistische persoon meestal zo welbespraakt is, dat die een rechter gemakkelijk kan beïnvloeden in zijn voordeel.
En zelfs als er bewijzen zijn, zijn rechters zich weinig bewust van de impact van narcistische mensen. Ik wil blijven geloven dat het niet is omdat ze zelf zo’n persoon zouden zijn. Want jammer genoeg zijn de machtsposities in onze maatschappij vaak bezet door zulke persoonlijkheden.
Als ze zelf zo’n instelling hebben, kan ik me voorstellen dat ze het “allemaal zo erg niet” vinden. Dat ze vinden dat het slachtoffer overdrijft. Dat een narcistische vader het toch nog verdient om zijn kinderen te zien.
Er zit zoveel scheef in onze maatschappij dat ik er soms triest van word. Als moeder van kinderen met een beperking kan ik je vertellen dat het gezondheidssysteem ook enorm faalt in de opvang van de personen zelf en vooral van hun omgeving. Je moet hoogbegaafd zijn om uit te vinden hoe alles werkt, wat voor hulp er bestaat (als ze al bestaat).
Idem voor de omgeving van mensen met een verslaving.
In onze maatschappij wordt het effect ervan zo hard onderschat. Als je je partner met een verslaving naar een psychiatrisch ziekenhuis brengt, en je vraagt om betrokken te worden in de behandeling, word je genegeerd en sturen ze die partner, die onder invloed overgaat tot fysieke agressie, zomaar naar huis als ze vinden dat hij er klaar voor is. Of jij er klaar voor bent om alweer aan die agressie onderworpen te worden, vraagt niemand.
Hetzelfde gebeurt als je kind een diagnose gekregen heeft. Je wordt ermee naar huis gestuurd en daar sta je dan. Het is maar mondjesmaat dat je de nodige informatie krijgt of vindt en vaak zijn er al jaren gepasseerd voor je iets of wat hulp gekregen hebt. Terwijl die in hun ontwikkelingsfase juist het meest nodig was.
Afgelopen dinsdag zat ik bij een vuurceremonie met mijn twee oudsten. We hadden het eerst over de film “Bruce Almighty” en toen kwam de vraag “wat zou jij doen als je de macht van god had?” (of gewoon almachtig was).
Dat was een moeilijkere vraag dan ik dacht. Ik zou wensen dat mensen elkaar geen kwaad meer zouden willen doen. Maar dan grijp je in op de vrijheid van de mens. Misschien wensen dat alle mensen een geweten hadden en ernaar zouden handelen? Maar mensen zijn ook egoïstisch en dat mag ook. Zolang je elkaar geen kwaad doet. Maar soms voelt voor jezelf kiezen voor een ander aan alsof er hem iets aangedaan wordt.
Peace on Earth is ingewikkelder dan je denkt.
Voor nu… hou ik het op voor mezelf en mijn naasten zorgen en anderen geen kwaad doen. In mijn eigen kleine cirkel.
En als iedereen daar al mee zou beginnen, zou de wereld er al veel mooier uitzien.
Leven na narcisme 