Vakantie… iets waar elk mens wel naar uitkijkt, of hij/zij nu thuis werkt of buitenshuis.
Eens alle stress loslaten, eens genieten en nieuwe dingen doen. De kids die zich eens kunnen laten gaan en lekker buiten ravotten…
Poef!
Sorry, dat was de droom ballon boven je hoofd die knapte.
Op vakantie gaan met een narcistische persoon is de hel.
Wij gingen altijd met de tent op vakantie, om budgettaire redenen.
Dat op zich gaf al stress aan mijn man, want het was budgettair onder dwang.
Na zijn faillissement, jaren thuis met burn-out en ik die maar deeltijds werkte, moesten we onze centjes heel vaak twee keer omdraaien voor we het uitgaven.
Het is te zeggen… ik deed dat toch. Hij vond dat er altijd wel een manier was om het terug te verdienen, en maakte gretig gebruik van mijn kredietkaart.
Na verloop van tijd, toen hij weer aan het werk ging, betaalde hij me alles wel terug. Maar ik moest het toch, met mijn deeltijds loon, kunnen ophoesten eerst.
Het gaf mij ook stress. Elke maand angstvallig de uitgaven op de kredietkaart in het oog houden en hopen dat ik voldoende had met de spaarcentjes die ik opgespaard had. En geloof me, als alleenstaande met een deeltijds loon, was dat niet veel.
Telkens als we onze vakantie begonnen te plannen, uitte ik mijn bezorgdheid over de kinderen. Hij was ervan overtuigd dat ze zichzelf er wel zouden bezig houden en dat wij lekker zouden kunnen relaxen.
Nu ken ik mijn kinderen beter dan hij, en ik wist dat dat met hun autisme niet evident zou zijn. Maar ja, hij wist het beter, want hij was een goede vader. Pluspapa in dit geval en nee, hij kende mijn kinderen niet hun hele leven zoals ik.
Maar hij had een manier over zich die ervoor zorgde dat ik hem ging geloven en dat ik mee enthousiast werd.
We gingen enkele keren naar Frankrijk, een autorit van een hele dag met een volgepropte auto, waarbij de kinderen niet eens fatsoenlijk hun voeten konden plaatsen. Minimalistisch kamperen was er voor hem niet bij. De rit was dus geen pretje en ze kloegen, terecht, vaak. Ik drong aan op voldoende pit stops, wat mijn man vaak ergerde, want dan waren we nog langer onderweg.
Als we dan eindelijk op de bestemming aangekomen waren, was hij moe. Gestresseerd. Opgefokt.
En onder die omstandigheden begonnen we de tent op te zetten.
Als je ooit eens ten volle een vernederende ervaring wil ondergaan, moet je eens een tent opzetten met een vermoeide, geïrriteerde narcistische persoon.
Op dat moment werd ik behandeld als een waardeloos mens, te dom om instructies te volgen en te lomp om iets goed te doen.
Hoe vaak we het ook deden, hij begon er altijd op een chaotische manier aan en veronderstelde dat ik met mijn helderziende gaven wist waar en wanneer ik het juiste stuk tent of materiaal moest nemen. Als ik dacht dat een andere manier misschien beter zou zijn, en dat durfde uitspreken, werd ik teruggefloten. Hij wist altijd alles beter.
In tussentijd liepen mijn 3 kinderen daar doelloos rond, nerveus, moe en verveeld van de autorit. En ik kon hen geen aandacht geven want ik moest mijn volle aandacht geven aan de man die me al scheldend instructies gaf.
Meestal hadden we daar nog buren in de buurt, en ik hoopte altijd heel erg dat ze geen Vlaams spraken. Gezien het feit dat een kamping vaak minstens voor de helft uit Nederlanders bezet is, ijdele hoop.
Ik voelde me vernederd en verdrietig. Des te meer omdat mijn kinderen er getuige van waren.
Als ik nu terugdenk aan de impact dat dit voor hen gehad heeft, voel ik me heel erg schuldig.
En ik kan er nog altijd niet bij dat hij dit allemaal maar normaal vond. Integendeel, wij (de kids en ik) waren er altijd de oorzaak van dat hij zich zo gedroeg.
Ik beschrijf het tent-opzetten nu heel kort hier, maar het was telkens een ervaring met diepe impact. Ik liep op eieren, wanhopig zoekend naar de juiste manier om zijn instructies uit te voeren, zo onzichtbaar mogelijk en zo gehoorzaam mogelijk.
En het meest hallucinante aan deze ervaring was, dat als de tent éénmaal recht stond, hij me een knuffel gaf en goedgezind de tent begon in te laden.
Geen enkel besef dat hij me een half uur eerder de grond had ingeboord en me had laten voelen als een miserabel stuk ellende.
De eerste jaren probeerde ik dan mee de switch te maken en was ik opgelucht en hoopvol dat de rest van de vakantie nu inderdaad relaxen en rusten zou zijn.
Dat was natuurlijk ijdele hoop. De kinderen werkten de hele dag op zijn zenuwen omdat ze zich verveelden of last hadden om zich aan te passen aan de nieuwe omgeving, een nieuw ritme, slechte slaapomstandigheden (ze vonden op de grond slapen maar niks), ander eten…
Hij vond dat ze zich aan te passen hadden en vooral niet in zijn weg mochten lopen. Dat ik hen extra aandacht gaf was ook uit den boze. Vakantie was voor hem. Hij had het hele jaar hard gewerkt en vond dat hij recht had op rust. De rest had zich aan te passen.
De allerlaatste keer dat we gingen kamperen was écht de hel.
Hij dronk enorm veel en ging naast verbale agressie ook over tot fysieke. Ik probeerde er zo weinig mogelijk op te reageren om de kinderen niet te alarmeren, maar toen hij me in mijn rug begon te stampen, net zoals op onze huwelijksreis vier jaar voordien, bereikte ik mijn breekpunt.
We kampeerden op dat moment aan een riviertje in Frankrijk. Op een ochtend ben ik beginnen wandelen en heb ik me verstopt.
Ja, ik was laf. Ik liet mijn kinderen achter bij hem. In de hoop dat hij, als het doelwit van zijn agressie (ik dus) weg was, hij zou kalmeren. Ik bleef in de buurt om te zien dat mijn kinderen veilig waren, maar ik durfde me niet laten zien.
Op een gegeven moment werd de politie gebeld, en die heeft me gevonden, verstopt in de bosjes.
Nu is mijn Frans nooit echt goed geweest, maar de politieman begreep snel waar het probleem lag. Hij vroeg me of ik klacht wilde indienen.
In het midden van Frankrijk, in een taal die ik niet meester was… wat kon ik doen?
Intussen waren de eigenaars van de kamping de scènes ook beu, iedereen kon zijn roepen en tieren de voorgaande dagen horen. Er werd ons gevraagd om onmiddellijk de kamping te verlaten.
Nog maar eens een vernedering er bovenop.
En in de eerste plaats vond hij natuurlijk dat ze het op hem gemunt hadden. Dat ze overdreven.
Op dat moment had ik graag de keuze gehad: dat hij verplicht werd om te vertrekken, en wij konden blijven. Maar we moesten met z’n allen weg. De rust van de andere kampingbewoners ging duidelijk boven onze veiligheid.
In de rit naar huis werd er weinig gepraat. Wel waren er zoals altijd de monologen. Waarin hij zijn beklag deed over hoe hij behandeld geweest was en hoe het onze schuld was (van mij en de kids) dat het allemaal uit de hand gelopen was.
Als ik hier op nablik, en erbij stil sta dat er nog talloze vrouwen in gelijkaardige omstandigheden moeten leven, voel ik de knoop in mijn maag weer.
Geen knoop van angst meer. Een knoop van boosheid. Van woede. Van onmacht. Van verontwaardiging.
Daarom heb ik mijn RESTART traject (en in het verlengde daarvan mijn jaartraject Kintsugi) in het leven geroepen.
Ik wil een vuist maken naar alle narcistische personen die over goeie mensen lopen.
Mensen die dit niet verdienen. Nooit.
Ik had niets gedaan dat verdiende om zo behandeld te worden.
Bij iets stoms als een tent opzetten.
Herken je dit gevoel?
Schrijf je in voor RESTART en je leert hoe je dit nooit meer hoeft te tolereren.
Leven na narcisme 