De grootste ontgoocheling nadat ik mijn relatie eindelijk heb kunnen stopzetten, was dat ik gedacht had dat ik na een tijdje wel weer zou bruisen van energie.
Goed, ik had er wel rekening mee gehouden dat er eerst een rouwperiode zou volgen.
Ik heb wekenlang gehuild.
Elke dag.
Ik vond het als een soort verplichting aan mezelf om dat ook volop te doorleven.
Ik zette elke dag mijn droevige-liedjes-playlist op.
Ik probeerde zoveel mogelijk terug te denken aan alles wat me pijn gedaan had.
Want ik was van mening dat als ik alles er uit zou gehuild hebben, het wel uit mijn systeem zou zijn en dat ik dan verder kon met mijn leven.
En even voelde het dan wel zo.
Huilen gaf opluchting.
Huilen gaf me het gevoel dat mijn verdriet er mocht zijn.
Ik was intussen ook in mijn therapeutisch jaartraject gestapt en vond voldoening in het opnieuw in handen nemen van mijn leven.
Na een maand vroeg ik een hotseat aan.
Zo noemde mijn therapeute de coaching calls.
Dit waren online coaching sessies met de hele groep, waarbij de therapeute 3 deelneemsters uitkoos die vooraf een onderwerp aangevraagd hadden om over gecoached te worden.
Ik vroeg een hotseat aan met de vraag “waarom is liefde soms niet genoeg?”.
Want ik vroeg me af hoe het kwam dat al mijn liefde hem toch niet had kunnen genezen.
We hadden het even over de bodemloze put die een narcist is, ook al gebruikten we toen dat woord niet.
En dan sprak ik over mijn verdriet, de dagelijkse huil-sessies en vroeg ik hoe het kwam dat ik nog altijd niet verder stond.
Ik vond namelijk dat 2 maanden huilen wel genoeg geweest was en dat ik klaar was om verder te gaan met mijn leven.
Als ik dit nu zo schrijf, zie ik hoe belachelijk het was. Niet de vraag, maar het feit dat ik dacht dat je na 2 maanden over een narcistische relatie bent.
Ik vond namelijk dat ik gefaald had.
En ik wilde dat zo snel mogelijk achter me laten.
Mijn therapeute zei toen dat ik 10 jaar lang mijn hart en ziel in deze relatie gestoken had en dat het wel veel langer zou duren eer dat uit mijn systeem was.
Dan sprak ze de verlossende woorden: “je hebt echt àlles geprobeerd om deze relatie te doen slagen”.
Alles.
ALLES.
Ik was er tot op dat moment niet van overtuigd.
Had ik echt genoeg geprobeerd?
Had een béétje meer liefde en geduld nog iets kunnen opleveren?
Nu kan je je misschien afvragen hoe haar woorden zo’n impact op mij konden hebben.
Ik zat amper een maand in het traject.
Maar wij hebben een langere historiek samen.
In 2006 ging ik voor de eerste keer bij haar in therapie.
Toen deed ze nog puur 1 op 1 sessies.
Op 2 jaar tijd hielp ze me af van het probleem dat ik toen had (voornamelijk te maken met het feit dat ik toen last had met het moederschap over 3 drukke kinderen waarvan er later 2 de diagnose ADHD en ASS kregen).
Ze hielp me in 2010 met het doorhakken van de knoop van mijn eerste huwelijk.
Enkele jaren later heeft ze heel even geprobeerd om me te helpen met het alcoholisme van mijn tweede man, maar toen viel ze zelf uit.
De daaropvolgende jaren stuurde ik haar af en toe een mail met updates en in 2019 stapte ik dan in haar eerste korte traject Jump and Join.
Dus ja, je kan wel zeggen dat ik haar oordeel heel hoog in waarde schatte.
Dus toen ze die woorden sprak: “je hebt echt àlles geprobeerd om deze relatie te doen slagen”, brak ik.
Ik had niet gedacht dat ik het kon, hartverscheurend zitten huilen achter mijn pc, terwijl een 30-tal andere deelnemers mee keken.
Maar daar zat ik dus.
Ze liet vervolgens enkele mensen aan het woord die wat bemoedigende woorden spraken en ik voelde zo de liefde van de groep.
En op dat moment voelde ik hoe belangrijk het was, dat groepsgebeuren.
Ik had het voordien moeilijk om zelfs nog maar iets in de facebookgroep te delen.
En daar zat ik dan, tranen met tuiten te huilen.
Die hotseat is een kantelmoment geweest in mijn jaartraject.
Ik denk dat ik zelfs mag zeggen in mijn hele leven.
Ik had echt ALLES gedaan.
Ik had mezelf niks te verwijten.
Er was niks anders dat ik nog had kunnen doen.
Als je uit een narcistische relatie komt, sta je bol van schuldgevoelens.
Schuldgevoelens omdat je jezelf zo in de steek gelaten hebt.
En als je de relatie beëindigd heb, schuldgevoelens omdat je hem niet hebt kunnen genezen.
Maar ik weet nu dat dat niet mijn taak was.
Niet mijn verantwoordelijkheid.
Ik moest hem niet genezen.
(Los van het feit of hij überhaupt te genezen was. 🙄)
Dat is een belangrijk besef.
Om verder te kunnen gaan met je leven, moet je beseffen dat niets ervan jouw schuld of verantwoordelijkheid was.
Je hebt niks uitgelokt.
Je hebt niks “toegelaten”.
Je had geen keuze.
Je bent zo in het web gemanipuleerd geworden dat je er niet meer uit kon.
Je grenzen zijn zo geleidelijk verschoven geworden dat je het niet in de gaten had.
Daar heb jij geen schuld aan.
Misbruik, in alle kleine en grote facetten, is altijd de keuze van de mishandelaar.
Van de dader.
Nooit van het slachtoffer.
Een narcistische relatie is er nooit één van balans.
Je hebt aan de ene kant iemand die oprecht liefde geeft, open en oprecht is en verwacht van met hetzelfde respect behandeld te worden door de partner.
Aan de andere kant heb je een manipulator die er alleen op uit is om al jouw energie bij je weg te halen, en je zo te verstrikken in zijn web dat je geen uitweg ziet.
En als je die zou zien, dat je de energie en kracht niet voor hebt om die te nemen.
Als je jaren in zo’n situatie geleefd hebt, ben je niet hersteld na enkele weken.
Zelfs niet na enkele maanden.
Het duurt jaren. Dat klinkt heel pessimistisch, dat weet ik.
Je zenuwstelsel is overbelast geraakt en heeft héél veel rust nodig.
Dat wil niet zeggen dat je niet kan herstellen.
Maar het zal met hele kleine stapjes moeten gebeuren.
Ik ben er zelf inmiddels 2,5 jaar uit.
Ik heb sinds 1,5 jaar een relatie met een man die ervoor zorgt dat ik tot rust kan komen.
Die me helpt met veel geduld en empathie.
Die ondanks zijn eigen rugzakje me ook helpt met het mijne te dragen. (en vice versa natuurlijk).
Een relatie in balans.
Met wederzijds respect.
Met eindeloze echte liefde.
We hadden het er gisteren nog over hoe ik in dat 1,5 jaar toch ook wel veranderd ben.
Hoe mijn triggers me minder overnemen.
Waar ik nog het meeste last van heb, is overprikkeling.
Daaraan merk je dat je zenuwstelsel nog altijd veel herstel nodig heeft.
Dat merk je ook op bij een burn-out.
Mijn therapeute zei dat je voor elke maand dat je in een burn-out gezeten hebt, een jaar nodig hebt om te herstellen.
Veel mensen die een narcistische relatie hebben meegemaakt, belanden vroeg of laat in een burn-out.
En met burn-out bedoel ik dan niet alleen de periode die je dokter je thuisgeschreven heeft.
Mensen gaan meestal veel te snel weer aan het werk na een burn-out.
Omdat de maatschappij het zo wil.
Omdat ze niet genoeg financiële middelen hebben.
Omdat hun partner hen er schuldgevoelens over opdringt.
Daar zit vaak het probleem ook in een narcistische relatie.
Je narcistische partner kan er niet mee om dat je geen energie meer te geven hebt.
Hij zal je laten voelen dat hij je een mislukkeling vindt.
Empathie zal je zeker nooit van hem krijgen.
En daarbovenop krijg je niet de rust die je nodig hebt.
Burn-outs worden te veel alleen met werk geassocieerd.
Maar ook door je relatie kan je een emotionele burn-out krijgen.
Dus thuisblijven maakt het niet beter.
Ik ben in 2014 drie maanden thuisgebleven met burn-out.
Daarna ging ik noodgedwongen weer aan het werk.
Want daar voelde ik me nog enigszins veilig.
Dus dan zou je kunnen zeggen dat ik in principe drie jaar nodig had om ervan te herstellen.
Maar de waarheid is dat er geen herstel mogelijk is zolang je nog in de situatie zit die je uitgeput heeft.
In dit geval de relatie.
Misschien kan het wel kloppen.
Nu 2,5 jaar na de breuk voel ik stilaan beterschap.
Sinds ik bezig met mijn missie van mensen informeren en helpen met de gevolgen van narcisme, bruis ik van energie.
Maar ik merk ook dat ik toch moet leren om mijn grenzen te respecteren.
Ik ben en blijf een gever.
Eén van de kenmerken van mensen die gemakkelijk uitgekozen worden als het slachtoffer voor een narcist.
Als je graag wil weten wat die kenmerken zijn, blijf dan zeker volgen.
Ik had er onlangs een webinar over en zal er nog een podcast over maken.
Hoe zit het met jouw energie? Laat het even weten 😊
Leven na narcisme 