Hoe ga je om met narcisme?
De eerste stap naar genezing is durven erkennen waarmee je te maken hebt.
Dat je partner, familielid, collega of vriend niet zomaar te maken heeft met “een moeilijke jeugd”, een afwezige vader, een tirannieke moeder…
Nee, de persoon in kwestie heeft een gedragsprobleem waar jij niets aan kan verhelpen, en het heet narcisme.
Daar moet je dan een aantal conclusie’s uit durven trekken:
- het gedrag en de persoon zullen nooit veranderen
- in hoeveel bochten jij je ook draait, hoeveel harder je je grenzen gaat trekken, het gaat niets veranderen aan de situatie
Dus je hebt een keuze te maken:
- vertrekken
- blijven en de consequenties aanvaarden
De consequenties die verbonden zijn aan in een relatie (in welke hoedanigheid dan ook) blijven met een narcistische persoon, zijn:
- het gedrag zal nooit veranderen
- je zal elke dag narcistisch misbruik blijven ervaren
- je zelfvertrouwen zal tot nul herleid worden
- je zal jezelf gaan haten omdat je je laf voelt
- je zal verteerd worden door schuldgevoelens omdat je denkt dat het allemaal jouw eigen schuld is, dat je het uitlokt
- je zal geen energie meer hebben
- je zal geen vreugde beleven aan je leven
Ik heb niet de gewoonte van zo hard te klinken, maar ik vind dat het tijd is dat je dit hoort.
Misschien heb je nu al weggeklikt omdat je er niet klaar voor bent, en dat begrijp ik.
Het is niet leuk om te horen dat het rotte gevoel dat je nu ervaart, nooit zal veranderen.
Maar het goede nieuws is: je kan ermee leren omgaan. Je kan jezelf leren beschermen.
Je zal je nooit gelukkig voelen, maar je kan leren overleven zonder elke dag de afgrond in geduwd te worden.
Hoe?
Heel eenvoudig: pas je verwachtingen aan.
Wat wil dat zeggen?
Je verwacht gewoon niet meer dat je bij hem empathie zal vinden, dat hij je zal steunen in moeilijke momenten, dat hij rekening met je zal houden, dat hij je geen pijn meer zal doen,dat hij je gelukkig zal maken, dat hij je nooit meer zal uitschelden, dat hij geen stemmingsschommelingen meer zal hebben, dat hij nooit meer dronken zal thuiskomen, dat hij je niet meer zal slaan…
In ‘t kort gaat dit zo in zijn werk: je weet dat je niets positiefs bij hem kan verwachten, dus als je iets positiefs nodig hebt (steun, een luisterend oor…), ga je dit eerst zoeken bij vriendinnen of vrienden, familie…
Als het geen onmiddellijk effect op hem heeft, deel je het gewoon daarna niet met hem.
Wat hij niet weet, kan hij niet tegen je gebruiken.
Bij mij liep dat niet zo goed af. Mijn 2 oudste kinderen hebben autisme en worstelen ook met een hoop psychische problemen – vooral veroorzaakt door 10 jaar in een toxische thuissituatie gezeten te hebben, om nog niet te spreken van de jaren daarvoor bij hun vader – en ik heb geprobeerd om dat zoveel mogelijk van mijn narcistische partner verborgen te houden omdat ik weet dat hij erover zou oordelen en vooral het zou gebruiken tegen hen.
Toen hij eens thuis was terwijl ik een gesprek had met een auti-begeleidster, stond hij te luistervinken en kreeg ik – en de kinderen – nadien de volle lading en heeft hij het herhaaldelijk tegen hen gebruikt in zijn scheldpartijen.
Als het wel effect op hem heeft, ga je het opnieuw best delen bij vrienden of familie zodat je gesterkt het nieuws met hem kan delen.
Wees dan zo kort mogelijk, deel alleen het hoogst noodzakelijke en bereid je voor op de gevolgen.
Die gevolgen zijn trouwens niet altijd zo eenduidig. Buiten het gebruiken van de informatie om je verwijten en verwensingen toe te gooien, zijn er ook vaak gevolgen die in eerste instantie niet met het nieuws of de gebeurtenis lijken verbonden te zijn.
Een voorbeeld.
8 jaar geleden maakte mijn moeder een vreselijke val die een ernstige hersenschudding als gevolg had. Ik ben na het nieuws onmiddellijk naar het ziekenhuis gesneld en vond mijn mama in een hartverscheurende scène. Ze lag te ijlen, had pijn en zag er zo verschrikkelijk kwetsbaar uit. Een beeld dat ik nooit meer zal vergeten. Ik was echt bang dat ze daar op dat moment ging sterven.
Je kan je voorstellen dat dit mij heel erg geraakt heeft en dat ik toen echt steun nodig had om zelf sterk genoeg te blijven en niets te laten merken aan haar of mijn vader. Niemand heeft iets aan een dochter die daar ook staat te panikeren.
Maar die dochter heeft ook steun nodig daarvoor. En logischerwijze gaat zij dit zoeken bij haar partner. Die altijd beweert dat hij er voor haar is, dat ze over alles met hem kan praten…
En ja, in de eerste momenten lijkt dat ook zo. Ik kreeg een knuffel, ik mocht eens tegen zijn schouder huilen… Maar dan leek het alsof het genoeg geweest was en dat hij verwachtte dat ik me ging herpakken en gewoon weer verder zou gaan met mijn leven.
Terwijl hij degene was die weken onder de voet was als er iemand hem respectloos behandeld had 🙄
En dan begonnen de meer subtiele dingen. Hij begon meer aandacht te eisen. Zo was ik een keer naar mijn therapeute (waarbij hij wel vermoedde dat het daar meestal over hem ging) en kreeg ik intussen sms-en dat ik onmiddellijk naar huis moest komen (hij zat toen midden in een depressie) voor onduidelijke redenen, maar ik kreeg in die tijd wel meer berichten dat hij een einde ging maken aan zijn leven en dergelijke, dus die berichten verontrustten me toch elke keer weer.
Bij mijn thuiskomst was hij dan nergens te bespeuren en had ik het vermoeden dat hij alweer op café zat. Hij bleek al van het begin van onze relatie een alcoholprobleem te hebben en elke keer als hij met iets “worstelde”, ging hij dat proberen te verdrinken in alcohol. Zonder succes natuurlijk.
‘s Nachts kwam hij zoals gebruikelijk dronken thuis en vond ik hem slapend op het toilet.
Meestal had ik dan medelijden met hem en probeerde ik hem zo goed en zo kwaad mogelijk in bed te krijgen zodat hij zijn roes kon uitslapen. Dat was ook niet zonder gevaar, want als hij wakker werd, kreeg ik meestal alweer de volle lading en mocht ik aanhoren hoe ik de schuld was van al zijn problemen.
Maar die nacht stond ik alleen maar naar hem te staren met tranen van ongeloof en pijn.
Ik had steun en begrip nodig, maar het enige dat ik kreeg was een extra kind dat aandacht eiste.
De meesten onder ons zullen het gevoel wel kennen, dat ze met een narcistische partner een extra kind in huis hebben dat aandacht eist en een woede-uitbarsting krijgt als die aandacht er niet snel genoeg aan gegeven wordt. 🙄
Het gevolg is dat je nog een last meer op je schouders krijgt, terwijl jij het juist nodig hebt dat iemand je helpt om jouw last te dragen.
Ik had toen nog verwachtingen. Hoop. Die elke keer de grond ingeslagen werd en mijn eigen zelfwaardegevoel nog lager deed zakken.
Ik zou willen dat iemand me toen geleerd had om die verwachtingen los te laten.
Het zou me een hoop ontgoocheling bespaard hebben.
Dus als jij nog veel hoop en verwachtingen hebt… laat het los.
Ik kan je daarbij helpen. In mijn RESTART traject besteden we daar uitgebreid aandacht aan.
Zodat jij niet verder hoeft te leven met nog veel ontgoochelingen.
Hier vind je meer info over mijn traject.
Wie ben ik?
Ik ben Noëlla. Ik overleefde 10 jaar narcistisch misbruik.
Ik kwam hier gebroken uit en wist niet meer wie ik was.
Ik heb mezelf heropgebouwd en voel me nu sterker dan ooit.
Dat wil ik ook voor jou.
En ik kan je ermee helpen.
In mijn RESTART traject leer je hoe je je ex kan leren loslaten en de ultieme wraak te nemen: gelukkig worden zonder hem.
Ik zou heel dankbaar zijn als ik jou hierin kon verwelkomen en samen met jou op pad gaan naar jouw genezing.
Hier vind je er meer informatie over.
Leven na narcisme 