44 | Schatten

Ik heb het lang uitgesteld, maar nu is het zover.

Ik ga mijn boek schrijven.

Enkele weken geleden kwam het idee van een journal te maken tot mij en intussen kan ik zeggen dat ik een “published author” ben . Het staat vol met vragen en uitspraken om over na te denken, maar het is vooral aan jou, lieve vrouw, om dat te vullen met jouw gedachten, gevoelens en lichamelijke gewaarwordingen.

Op dat laatste leg ik graag de nadruk omdat je lichaam een essentieel hulpmiddel is om te gaan genezen van trauma. Meer nog, het is ook het ultieme doel: het trauma uit je lichaam halen.

Een techniek die daarbij helpt, die ik geleend heb van Peter Levine, is de Felt Sense. Die heb ik ook opgenomen in mijn trajecten.

Maar daar wil ik het vandaag niet over hebben.

Het feit dat ik een – enigszins betaalbare – manier gevonden heb om gemakkelijk iets te publiceren, zonder dat je een uitgeverij moet contacteren en alles onder de microscoop moet leggen voor je iets mag publiceren, heeft me over een toch moeilijke drempel geholpen.

Een boek met een verhaal uitgeven is toch nog heel andere koek dan een journal met “prompts” (uitspraken en vragen om op te reflecteren) maken. Maar het was wel iets waarmee ik worstelde, die onzekerheid. Tijd en energie steken in het schrijven van een boek om het dan overal geweigerd te zien.

Kan ik niet tegen afwijzing? Hm eerlijk? Nog altijd een werkpuntje 😏 Maar je levenswerk de mist in zien gaan zou toch erg pijnlijk zijn. En waarschijnlijk omdat iemand, die je doelpubliek helemaal niet is en niet inziet hoe belangrijk herkenbaarheid is voor slachtoffers van narcistisch misbruik, vindt dat je niet erg goed kan schrijven.

Ik pretendeer ook geen Stephen King (ben ik grote fan van) te zijn, maar ik denk dat mijn schrijfsels toch ook gemakkelijk lezen. Afgezien van het feit dat mijn ADHD er soms tussen komt en ik al eens afwijk 🤭

Maar goed, één drempel is nu weggenomen en de weg is vrij om te beginnen schrijven. Meer dan drie jaar na datum.

Waarom nu?

Wel, de vraag is eerder: waarom nu pas?

Ik moet eerlijk bekennen dat niet alleen de publicatie een drempel was. Ik vermoed zelfs dat het eerder een excuus was om er niet aan te beginnen. En nu het excuus wegvalt, wordt het tijd dat ik de koe bij de horens pak. (ik snap die uitdrukking nooit, de meeste koeien hebben toch geen horens?)

Ik heb al heel veel verwerkt de afgelopen drie jaren. De pijnlijke lading van de herinneringen afgehaald. Maar daarmee kreeg ik de laatste tijd het gevoel dat de herinneringen zelf ook vervagen.

Op zich is dat goed, natuurlijk. Niemand wil zich elke dag traumatische dingen herinneren. Ook al doen ze zo zoveel pijn niet meer. Maar daarmee wordt het moeilijker om een rode draad in mijn toekomstig boek te houden.

Gelukkig heb ik nog heel veel bewijsmateriaal van mijn ex, die zich heel graag uitgebreid uitte met (al dan niet lelijke) woorden in de vorm van chats, sms-en, mails. Ook heb ik nog veel chats met mijn bestie bewaard. Vermits het nooit veilig was om met haar te bellen in mijn tijden van nood, heb ik ook veel gedeeld in schriftelijke vorm.

Ik heb vlak na de scheiding ook al deze teksten gebruikt om een tijdlijn op te stellen, die als leidraad moet dienen voor mijn boek.

Maar omdat toen de herinneringen nog zo door mijn ziel sneden, kwam ik op dat moment niet toe aan het schrijven.

En nu ben ik dus bang dat de herinneringen te ver zitten en dat het schrijven een flop gaat worden.

Maar… als ik ga voelen naar wat dit uitspreken doet met mijn lichaam… denk ik dat het ook een excuus is.

Ik ben net bang om alles weer opnieuw te gaan voelen.

Ik ben bang dat ik met mezelf geen blijf ga weten, dat ik terug gecatapulteerd ga worden naar het verleden, dat ik opnieuw vast kom te zitten in pijn en verdriet.

Terwijl ik zo hard gewerkt heb om dit niet meer te voelen.

Waarom zou je dat dan eigenlijk doen, hoor ik je vragen? Waarom wil je weer dingen oprakelen die je best diep laat zitten?

Wel… als ik opnieuw de pijn ga voelen, betekent dit dat ik die nooit verwerkt heb. Net omdat ik vermeden heb om het me te gaan herinneren. En pijn en verdriet die vast blijft zitten, wordt trauma en gaat traumasymptomen geven.

En die wil ik uit mijn lichaam dus. Want elk trauma heeft het potentieel om op een gegeven moment je leven te gaan verstoren. Want de energie die daar vast zit, wil er uit.

Op momenten dat ik veel stress ervaar, voel ik dat nog heel erg. De laatste tijd heb ik heel veel het gevoel dat ik verschillende agenda’s in de lucht moet houden, privé en professioneel. En ik voel dat mijn veerkracht soms niet sterk genoeg is.

Gisteren bijvoorbeeld heb ik nog op mijn kat zitten roepen omdat het beestje ergerlijk aan het miauwen was terwijl ik al redelijk opgedraaid was door een hoop huishoudelijke frustraties en pubers (ja, jij als ouder weet waar ik het over heb 😁). En dan ben ik daarna beschaamd als ik het beestje beduusd naar me zie komen met haar onschuldige oogjes 🐈

Het gebeurt gelukkig niet veel meer dat ik mijn stem verhef. Maar frustratie heeft dat effect op mij, jammer genoeg. Toch als er meerdere samenkomen op hetzelfde moment. Ook al bereid ik me meestal wel voor op bijvoorbeeld de rommel die op me wacht als ik thuiskom, soms is het gewoon teveel voor mijn zenuwstelsel dat al veel onder druk staat van al die agenda’s, taken, verantwoordelijkheden voor kinderen met een beperking en alle bijhorende trajecten, afspraken, administratie… En de bijhorende frustratie dat ik hun enige ouder ben die er wat om geeft.

Ja, ik weet het wel: Weet wat je kan veranderen en aanvaard wat je niet kan veranderen. Maar soms is teveel te veel.

Dus ja… ik ben ook bang dat ik de gevolgen van het schrijven van dit boek niet ga kunnen dragen bovenop het dagelijkse leven en werken.

Daarom had ik al lang het idee om me hiervoor een weekje of zo te gaan afzonderen. Geen huishouden, geen kids, geen werk, geen taken… alleen schrijven.

Maar het idee om een ganse week ergens alleen te gaan zitten en alleen te moeten omgaan met alles wat er naar boven zou komen, trok me ook niet echt aan.

Maar ik wist dat ik daar door zou moeten. Ik wil niet in een situatie komen waarbij ik weer op de kat ga roepen omdat ik niet om kan met de pijn.

Wat heb je op zo’n moment dan nodig?

Rust. Veiligheid. Iemand die het talent heeft om jouw zenuwstelsel te helpen kalmeren.

En ik heb het geluk van zo’n partner te hebben. Mijn geliefde, mijn rustige rots, mijn zachte held.

Die dan, zodra ik dit uitsprak, zijn bookings app opende en prompt op zoek ging naar een geschikte locatie. Ik moest alleen het tijdstip geven, de rest heeft hij geregeld. Het feit dat dit uit mijn handen werd genomen, gaf zo’n zalige rust.

Want hij wist dat ik dit nodig had, en dat ik mezelf in de weg liep. Door zijn zachte daadkracht voel ik nu rust in mezelf. Want ik weet dat ik de tijd en de ruimte ga krijgen om dit project tot een goed einde te brengen.

Soms heb je maar een kleine duw nodig in de juiste richting als je jezelf tegenhoudt.

Zorg ervoor dat je je omringt met mensen die jou liefdevol bij de hand houden, naast je wandelen of je dat kleine duwtje geven als het nodig is…

Zij zijn jouw grootste schatten in het leven.

P.S. Mijn schrijf-vakantie is pas volgend jaar in het voorjaar, dus ga nog niet onmiddellijk op zoek naar mijn boek 😁 Wat je al wel in de online boekhandel kan vinden, is mijn Journal: Vind je kracht terug – Jouw Journal voor herstel na narcisme 😊

Te vinden op Amazon.nl en bol.com

(op bol.com schommelen de prijzen wel nogal, geen idee waarom en ik heb daar ook geen enkele invloed op)