Volgende week is het kerstmis. Een periode in de sfeer van vriendschap, verdraagzaamheid en zorgzaamheid.
Het is ook een periode dat er veel kerstlichtjes verschijnen die deze sfeer zouden moeten versterken.
Maar niet als je samenleeft met een narcist.
Mijn nex was een meester in de oppervlakkige schijn van kerstmis. Het huis stond dan vol kaarsjes, de living werd volgepropt met ornamenten en op een opvallende plaats moest een zo groot mogelijke kerstboom staan. Ook volgepropt met ornamenten.
In het begin was ik hierdoor in de wolken. Ik genoot van de kerstliedjes die dan door het huis klonken en hoopte dat die periode inderdaad gevuld zou zijn met vriendschap, verdraagzaamheid en zorgzaamheid.
De hypocrisie hiervan werd al duidelijk van de eerste dag. We zouden “gezellig” de kerstboom samen met mijn kinderen zetten en optuigen. Met mijn 2 oudsten die autisme en ADHD hebben best een uitdaging.
De eerste keer dat we dit zouden doen, probeerde ik het uit zijn hoofd te praten. Ik kende mijn kinderen, toen 11 jaar oud, goed genoeg om te weten dat dit geen rustige of rustgevende activiteit zou zijn. Maar niets was opgewassen tegen de narcistische dwanggedachte dat dit een ydillisch gebeuren moest zijn. In zijn hoofd was het perfect en hij zou geen andere werkelijjkheid aanvaarden dan deze.
Ik hoef je niet te vertellen dat het een ramp was. En het zou 10 jaar aan een stuk dezelfde ramp blijven, elke kerstperiode. Behalve de 2 jaren dat ze niet meer bij mij wilden komen omwille van hem – maar da’s voor een andere blog.
Om te beginnen moest het in zijn hoofd een rustige, serene gebeurtenis zijn.
Met 3 kinderen tussen 8 en 11, waarvan 2 met ASS en ADHD is dat een zinloze wens.
Er was helemaal geen ruimte voor vrolijke uitbundigheid en typisch broederlijk gefikfak zoals ze dat bij ons zeggen.
Het eindigde elke keer in gescheld en vernederende opmerkingen aan het adres van mij en van mijn kinderen, waarbij het woord “mongolen” meermaals gebruikt werd, verwijzend naar hun autisme.
Dit even terzijde, maar hetzelfde scenario herhaalde zich elke keer als we op vakantie gingen kamperen. Dan waren mijn kinderen ook “mongolen” en ik was meestal een “stom vet kalf” omdat we er niet in slaagden om het scenario in zijn hoofd te volgen bij het opzetten van de tent.
Dus zo begon onze kerstperiode elke keer.
En ook zoals elke keer draaide hij daarna 180° en begon hij alles “gezellig” te maken met de kaarsjes en maakte hij plannen voor het kerstdiner. Ook dat moest perfect zijn met hopen culinaire gerechten die mijn kinderen niet lusten, maar dat deerde hem niet. Kerst moest en zou perfect zijn (naar het beeld in zijn hoofd). Wat voor de ene perfect is, is voor de andere een hel. Want in zijn ogen moesten ze het maar allemaal leren eten, en als ze dat dan (zoals verwacht) niet deden, werden ze daarvoor uitgemaakt.
Nee, kerst was geen periode van vriendschap, verdraagzaamheid en zorgzaamheid.
Het was een periode van hypocrysie.
Het liefst van al wilde hij eigenlijk dat mijn kinderen er niet bij waren. Ze zijn die 10 jaar lang een doorn in zijn oog geweest, want zij (en ik) deden nooit van van hen geëist werd en ze lieten ook blijken wat hij met zijn eisen kon doen in hun ogen.
Ik heb altijd geprobeerd om de kerk in het midden te houden, bemiddelend tussen hen en hun stiefvader, zoveel mogelijk alle vijandelijk vuur op te vangen, maar met de regelmaat dat we dit moesten verduren, liet het altijd littekens na.
Als ouder in een nieuw samengesteld gezin met een narcistische persoon zit je altijd in een onmogelijke situatie. Hij vindt het sowieso nooit leuk om alle aandacht te moeten delen met kinderen die niet de zijne zijn. En als die dan nog een graad “moeilijker” of “complexer” zijn in plaats van brave kinderen die blind orders opvolgen, is het helemaal onleefbaar.
Ik besef nu dat dit eigenlijk geen leefbare situatie was van in het begin. Maar ik dacht dat ik hem beter kon maken. Ik dacht dat de schijnbare redenen voor zijn gedrag wel zouden uitdoven als die redenen opgelost werden, of als hij zou leren omgaan met kinderen met een beperking… of als ik meer mijn best zou doen… of als mijn kinderen beter zouden leren luisteren…
Wat dat laatste betreft: ik wilde eigenlijk niet dat ze naar hem leerden luisteren. Want ik vond zijn eisen altijd overdreven, onmenselijk, onrealistisch… Ik voelde toen al dat zijn eisen ontstonden uit zijn idee van hoe zijn partner en (stief)kinderen zich hoorden te gedragen, naar zijn beeld, naar zijn voorbeeld… Hij was de ideale mens met de ideale waarden in zijn eigen ogen.
Ik vraag me vaak af of hij besefte hoe ver zijn daden verschilden van zijn woorden. Mensen vragen me dikwijls of een narcist weet wat hij doet. En of hij daar dan spijt van heeft.
Naar mijn mening weet hij zeker wat hij doet. Want hij kan de perfecte man uithangen buiten de muren van zijn eigen huis, maar daarbinnen een tiran zijn. En of hij daar spijt van heeft? Ja, op momenten dat zijn gedrag zich tegen hem keert, hij negatieve gevolgen ervaart of hij er een prijs voor moet betalen.
Ik denk dat hij echt spijt had als ik een einde gemaakt heb aan onze relatie. Omdat hij me dan kwijt was, omdat zijn mooie woorden het gewenste effect niet meer hadden, omdat hij nu geen gezin meer had om te manipuleren.
En ik denk dat dat geduurd heeft tot het moment dat hij een nieuw slachtoffer gevonden had.
En dan zal hij er weer van overtuigd geweest zijn dat hij de ideale man was. Want ja, er was weer een goeie vrouw in zijn val getrapt. Die hem ook weer graag bleek te zien. Dan zal het probleem wel opnieuw bij zijn vorige partner gelegen hebben. Bij mij dus.
Weet je, ik heb daar vrede mee. Ik vind het erg voor die vrouw, maar ook zij zal haar pijnlijke les moeten leren om te evolueren in haar leven. Net zoals ik dat gedaan heb.
Maar ook zij zal daar weer sterker uit komen. Zoals ik nu ben.
En net zoals mij zal ze nadien in vrede haar kerstboom kunnen opzetten, zonder wrede commentaar en lelijke opmerkingen.
Er staan nu veel minder lichtjes, kaarsjes en ornamenten in mijn huis.
Maar in mijn huis is er nu écht vriendschap, verdraagzaamheid en zorgzaamheid.
En dat is alles wat wij, overlevers van een narcistische relatie, nodig hebben.
Wil je meer inzicht in je gedachten en gevoelens tijdens deze periode?
Mijn journal (dagboek) helpt je om bewust stil te staan bij wat je ervaart en om ruimte te maken voor heling.
Hier kan je mijn nieuwe Journal voor helen na narcisme kopen 😉
In mijn RESTART-traject dat opnieuw start op 27 januari krijg je niet alleen inzicht, maar ook concrete tools om jezelf sterker en veiliger te voelen. We gaan diep in op alles wat je moet weten, zodat jij eindelijk de vrijheid voelt om je leven weer op te bouwen, zonder schuldgevoel en zonder twijfel.
Je verdient het om verder te kunnen – voor jezelf.
Ontdek hier hoe het traject je kan helpen.
Wie ben ik?
Ik overleefde 10 jaar narcistisch misbruik.
Ik kwam hier gebroken uit en wist niet meer wie ik was.
Ik heb mezelf heropgebouwd en voel me nu sterker dan ooit.
Dat wil ik ook voor jou.
En ik kan je ermee helpen.
In mijn RESTART traject leer je hoe je je ex kan leren loslaten en de ultieme wraak te nemen: gelukkig worden zonder hem.
Ik zou heel dankbaar zijn als ik jou hierin kon verwelkomen en samen met jou op pad gaan naar jouw genezing.
Hier vind je er meer informatie over.
Leven na narcisme 