Vandaag schrijf ik met veel gesnotter en hoesten… jawel, eind januari blijk ik toch ook niet te ontsnappen aan de winter ziektes… En terwijl mijn lichaam in rustmodus gaat, groeit in mijn hoofd weer de nood om te schrijven. Als ik er zo over nadenk, valt dat vaak samen. Ik schrijf graag, maar “het leven” komt er zo vaak tussen. En dus helpt mijn lichaam me door allerlei signalen uit te sturen dat ik even moet stoppen, voelen en schrijven. En als ik die signalen teveel negeer, geeft mijn lichaam een harde “STOP”.
Eind vorig jaar (jawel, we zijn alweer een maand verder, what the hell) nam ik hierdoor ook het besluit om in het nieuwe jaar meer aandacht te geven aan zelfzorg. Tot rust komen. Niet de hele tijd met werken (aan mijn missie) bezig zijn, ook al krijg ik daar vaak veel energie en voldoening uit. Maar omdat ik niet genoeg tijd nemen om tot rust te komen tussendoor, raakt die energie snel weer uitgeput.
En ja, zoals dat gaat met een generator (cfr Human Design) kwamen er dan alweer 100 ideeën op om die periodes zelfzorg in te vullen: cursussen, opruimacties (decluttering heet dat mooi in het Engels), boeken lezen, mijn maanceremonies, kaartleggen, mijn keto dieet weer oppakken wat meer tijd steken in koken betekent, opleidingen volgen, meer tijd nemen om te bewegen…
En voor ik het wist, zat ik ook daar alweer met keuzestress en het verlangen om alles tegelijk te willen doen. Oh ironie, dat leer ik net aan mijn deelneemsters in het vervolgtraject REFOCUS. Tijd om mijn eigen traject nog eens zelf te volgen dus. Gelukkig helpt het Universum altijd een handje.
Enerzijds ben ik deze maand in mijn “zelfzorg-weken” telkens tot een halt geroepen doordat ik even gecrasht ben (twee weken geleden) door iets met mijn kids (waar ik het verder niet over ga hebben) en deze week lig en zit ik dus ziek in bed en in de zetel.
Ik heb even getwijfeld om deze blog op mijn persoonlijke blog te plaatsen, maar het is al tijden geleden dat ik daar iets gepost heb en aan de andere kant is ook mijn persoonlijk denkproces onderdeel van mijn ervaring na mijn narcistische relatie. Ik verklaar me dadelijk nader, dus blijf nog even lezen 🙂
Hoe kan het Universum je nu helpen? Wel, ik had me enige tijd geleden ingeschreven voor het weekend event van het Sluis NLP Instituut en dat was dus afgelopen weekend. En ook al heeft het me niet gebracht waarvoor ik gegaan ben, het heeft me andere nuttige resultaten en bevindingen gegeven.
Waar was ik voor gegaan? Wel, ik wil me al enige tijd bijscholen om mijn cliënten nog beter te kunnen helpen, maar het aanbod aan opleidingen is zo groot dat ik nog niet heb kunnen beslissen. NLP therapie leek me wel wat en uit de mails met de aankondigingen had ik begrepen dat we gingen leren hoe NLP werkt.
Wel, ik heb wel ervàren hoe het werkt, maar het “hoe” is zorgvuldig verborgen gebleven 🙂 Goed, ik snap het wel, als je alles gratis weggeeft kan je niks verkopen, maar een tipje van de sluier zou toch wel aardig geweest zijn.
Wat ik wel geleerd heb, is een verdieping van wat ik eigenlijk zelf al aanbied in REFOCUS, dus ik kan dat traject verbeteren, én ik kom ertoe om mijn eigen theorie opnieuw in praktijk te brengen. Want ook al heb ik het hele proces drie jaar geleden meegemaakt en uitgewerkt om er ook mensen mee te helpen, zou ik dat eigenlijk elk jaar moeten doen. Elk jaar opnieuw je leven evalueren, doelen stellen… op een structurele manier. Ik heb natuurlijk elk jaar wel een idee waar ik naartoe wil, maar een echt actieplan opstellen deed ik niet. En als je dan je doel wat uit het oog verliest en jezelf verliest in “het leven” sta je een jaar later nog altijd niet verder.
De cursus #UnlimitedMe van Celine Charlotte was daar al een eerste aanzet toe, en afgelopen weekend was de kers op de taart die het Universum me dus voorgezet heeft.
Okee okee, Universum. Let’s do this 🙂
Dat brengt me dan tot enkele jaren terug, naar mijn relatie met de narcistische persoon. Ik had toen het gevoel dat ik nergens naartoe ging, dat ik geen plezier had in mijn leven, dat ik een doel miste, dat ik nog iets wilde bereiken in mijn leven. Natuurlijk had ik er toen geen idee van dat het juist mijn relatie was die me tegenhield. Dat het gebrek aan enthousiasme, energie en zelfvertrouwen veroorzaakt werd doordat ik dagelijks neergehaald werd, vernederd, uitgelachen…
Ik kreeg regelmatig het verwijt dat ik nergens enthousiast over was, dat ik vele hobby’s begon maar niks afmaakte, dat ik geen “hoger doel” had. Ik dacht altijd dat het aan mijn mindset lag, en dat is natuurlijk wel zo, maar als je zelfbeeld zo laag is omdat het altijd afgebroken wordt, is er weinig kans dat je dat ooit kan veranderen. Ook liet hij altijd uitschijnen dat hij het “gemaakt had” in zijn leven, omdat voor hem “falen nooit een optie was”. En dan leg je de lat voor jezelf natuurlijk nog hoger.
De fout die ik daarbij maakte, was dat ik zocht naar iets waar ik “succesvol” in kon zijn, want dat was wat belangrijk was voor hem. Goed zijn in iets was voor hem iets dat nuttig moest zijn. Daarom lachte hij me uit toen ik me ging verdiepen in hekserij, astrologie en Moonology. Oh, ogenschijnlijk steunde hij me wel, kocht een mooie maanlamp voor me… Maar als hij dan in zijn venijnige modus ging, werd dat allemaal belachelijk gemaakt en op een dag gooide hij ook mijn mooie maanlamp stuk, samen met een hoop fotokaders…
Scherven
De vloer lag vol met scherven toen. Dat is de eerste stap voor me geweest. De eerste keer dat ik letterlijk voor mijn ogen het bewijs zag van deze ongezonde relatie. Dat beeld is me heel erg bijgebleven. Net zoals de scherven van het raam van mijn achterdeur dat hij ingeslagen heeft omdat hij niet binnen raakte en ik de telefoon niet opnam. Ik was toen op bezoek bij mijn ouders en hij had zijn sleutel niet meegenomen op zijn fietstochtje.
Wat heel kenmerkend was aan die gebeurtenis, is dat hij diezelfde dag een ongeval had met zijn fiets en in het ziekenhuis belandde. Een vergaande poging om de aandacht te verleggen van wat hij gedaan had naar alles rond hem te laten draaien, medelijden te krijgen… Dat was al vaker gebeurd. Ik kan de keren dat ik naar het ziekenhuis gesneld ben, niet meer op mijn handen tellen. En in het begin werkte het. Ik had medelijden, ik vergaf wat er gebeurd was. Tot ik op een dag, die dag met het kapotte achterraam, besefte dat al die ongevallen maar door 1 ding veroorzaakt waren telkens: zijn drankprobleem. Hij had nooit “zomaar” een ongeval. Het was altijd omdat hij op dat moment gedronken had.
Ik heb 8 jaren gedacht dat zijn hoofdprobleem het alcoholisme was. Veel van de gedragingen van een alcoholist komen overeen met die van een narcist: het liegen, bedriegen, manipuleren, medelijden wekken, de schuld naar jou verleggen, zijn gedrag minimaliseren, geen verantwoordelijkheid opnemen voor zijn gedrag/probleem… Daarom bleef ik ook vaak hopen dat het beter zou worden. Want voor korte periodes leek het dan onder controle, tot het gedrag terugkwam.
Ik dacht toen altijd dat het kwam omdat hij opnieuw begon te drinken. Maar nu weet ik dat het gewoon was wie hij was, en dat hij het nooit lange tijd kon onderdrukken. Of dat het gewoon weer een “hoovering” fase was.
Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat elke alcoholist een narcist is, he. Maar het ene kan soms een maskerade zijn voor het andere.
Het alcoholisme heeft ook heel lang mijn leven beheerst. Waardoor ik geen energie meer had om me te gaan afvragen waar ik naartoe wilde met mijn leven. Ik was gewoon bezig met overleven. Met proberen mijn kinderen zoveel mogelijk uit de vuurlinie te houden. Met proberen een goeie moeder voor hen te zijn.
Ouderschap
Dat laatste is op dit moment in mijn leven een heel moeilijke opdracht. Het is zwaar om om te gaan met het feit dat ik mijn kinderen 10 jaar lang in een gevarenzone heb gebracht. Natuurlijk niet bewust, ik heb oprecht 10 jaar lang geloofd en gehoopt dat ik een gelukkig nieuw samengesteld gezin zou kunnen opbouwen. En ja, ik had de knoop sneller moeten doorgehakt hebben.
Ik heb na mijn therapeutische trajecten mezelf grotendeels kunnen genezen van de grootste traumatische impact, maar het doet me pijn dat zij nog altijd worstelen met de gevolgen ervan. Jarenlang geleefd hebben in deze toxische omstandigheden, eigenlijk hun hele leven geen stabiele vaderfiguur met emotionele volwassenheid gehad… De keuzes die ik gemaakt heb, hebben een gevolg op hun leven. En ja, ik weet ook wel dat zij hun eigen pad moeten volgen, maar het blijft toch soms in mijn achterhoofd sluimeren dat ze het wat gemakkelijker zouden gehad hebben als ik betere keuzes gemaakt had.
Dat is iets waar we vaak mee moeten leven na een narcistische relatie: de impact op onze kinderen. Het is ook net wat ons zo vaak in de relatie houdt. Je twijfelt om weg te gaan omdat je dan je kind niet meer kan beschermen tijdens zijn/haar tijd me de narcistische partner.
Maar weet je wat? Je kan dat ook niet als je erbij bent. Je kan hoogstens proberen om in het midden te staan en je kind af te schermen. Daarnaast is het vaak zo dat het kind door de narcistische persoon mee betrokken wordt om jou te raken. Dat wordt het kind nog eens in een loyaliteitskwestie getrokken. Als je er niet bent, zal dat minder gebeuren, of zal het minstens niet in een positie geduwd worden waarin het openlijk moet kiezen.
Maar wat belangrijker is: als het kind terugkomt van de narcistische partner, meestal redelijk opgefokt op opgestookt, of gefrustreerd omdat het zich moest inhouden, vernederd of genegeerd werd (je weet wel, al die gevoelens die jij jarenlang had), kan jij het een veilige haven aanbieden. Je kan het de kans geven om te ontladen in een veilige omgeving. Je kan het laten voelen dat het okee is om zijn/haar gevoelens te uiten. Je kan luisteren. Je kan tonen dat hij/zij gezien wordt.
En dat kan je niet doen zolang je nog in die relatie zit. Dan is er geen veilige omgeving om in thuis te komen. Dan zal de narcistische persoon alles doen om jou en je relatie met je kind te saboteren.
Afgelopen weekend heeft me daar ook wat inzichten over gegeven. Omwille van die omstandigheden met mijn kids ben ik altijd een overbeschermende moeder geweest. Neem daar de beperking van mijn 2 oudsten bij en je hebt een moeder die altijd pijn en frustratie wil vermijden bij haar kids, waardoor ze de meeste beslissingen in hun plaats neemt en bang is hun eigen fouten te laten maken.
Maar eerlijk, daar heb je energie voor nodig en die heb ik weinig gehad tijdens hun hele leven. Toen ze nog klein waren en ik nog bij hun vader was, stond ik er altijd alleen voor. Goed, ik had natuurlijk wel wat hulp en de occasionele baby-sit, maar alle beslissingen, zorgen, planning… kwamen altijd op mijn nek terecht. Waardoor het allemaal als een last is gaan voelen. Ik had weinig quality time met hen omdat ik altijd aan het “zorgen” was.
En toen ik dan in de narcistische relatie terechtkwam, slorpte die alle energie op, plus het feit dat ik altijd in het midden stond van de conflicten tussen hen en hun stiefvader. Mijn energie ging naar bemiddelen, zalven… en verscheurd staan tussen twee vuren.
Dankbaarheid
Afgelopen weekend heb ik geleerd om met meer dankbaarheid te kijken naar die momenten en heb ik beseft dat ik meer moet kijken naar wat ik er uit geleerd heb. Dankbaarheid voor het feit dat ik de kans heb om nog iets positiefs te betekenen in hun leven.
Ik ben nu 55, zij zijn 23 en 20. Ik kan nog veel voor hen betekenen. En vooral, ik kan nog elke dag die veilige haven en omgeving zijn. En nog veel belangrijker: ik heb nu een liefdevolle, stabiele partner gekozen die mee onderdeel is van die veilige omgeving. Die hen nu door zijn rustige en zorgzame voorbeeld kan tonen hoe een respectvolle relatie er hoort uit te zien.
Ik heb mijn kinderen nog veel te bieden. En ik besef ook dat ik ook voor vele andere mensen nog veel kan betekenen. Dat is ook uit afgelopen weekend naar voor gekomen: My big 5 – mijn 5 hoofddoelen in het leven: het eerste is een baken te zijn voor alle vrouwen in een toxische relatie (of dat nu partner is, ouder, collega, vriend(in)…) en hen te leiden naar een veilig, stabiel en trauma vrij leven.
Ik zag mezelf staan in een zaal zoals die van afgelopen weekend – nou ja, misschien niet zo groot, 1000 vrouwen is wat veel. En ook niet met zoveel lawaai. Ik begrijp dat je de menigte moet kunnen motiveren en opzwepen, maar het is niet zo mijn ding 🙂. Ik zag me staan in een zaal met een 50, 100-tal vrouwen… in stilte. Een meditatie muziekje op, genoeg personal space (niet op elkaar geplakt zoals vorig weekend) om zich veilig te voelen… En dan zag ik mezelf vooral met hen het REFOCUS traject in 1 dag doen… de oefeningen, de bedenkingen, het zoekproces… een beetje zoals afgelopen weekend, maar dan op een rustige, serene manier.
Het is eigenlijk grappig hoe vaak dingen samenlopen. Je leert wat helpt, je volgt zelf therapie, je doet opleidingen en cursussen, je helpt er anderen mee verder… dan ga je twijfelen… doe ik het juist, helpt het wel echt? En dan ga je naar een event met 1000 man en je beseft “hey, dat doe ik ook” 😁
Dus het event heeft me niet gebracht wat ik verwachtte, maar heeft wel veel onverwachte inzichten gegeven. Inzichten die ik nodig had op dit moment in mijn leven. Het besef dat ik goed bezig ben. Dat ik op de juiste weg ben. Wat ik nodig heb om mijn doelen te bereiken.
De juiste kleine schop onder mijn gat om met volle energie mijn missie verder te zetten.
Leven na narcisme 