Ik wilde beginnen met schrijven dat ik in de 10 jaar in de narcistische relatie elke keer op Valentijn overladen werd door cadeautjes, maar eerlijk gezegd… herinner ik me er niet veel meer van. Ik heb bewust alle foto’s over en met hem verwijderd en nu kan ik me met de beste wil van de wereld niet meer voorstellen wat hij me allemaal gekocht heeft op elke Valentijnsdag.
Ik denk dat het begon met mooie grote kaarten met veel liefdesverklaringen, nadien aangevuld met steeds duurdere cadeau’s, waarschijnlijk naargelang het gevoel dat hij had dat hij iets goed te maken had.
Want dat was ook wel zo. Niet dat dure cadeau’s ooit een impact op mij hebben, maar het was wel een maatstaf voor de ernst van zijn daden.
Wat ik me wel herinner, is het gevoel. De eerste jaren vond ik het super lief voor enkele seconden, voor het besef kwam dat het maar loze woorden waren. Maar ze voedden de hoop dat het beter zou worden of dat het vanaf dan gedaan zou zijn met de lelijke woorden en dus schakelde ik op dat moment mijn gezond verstand eigenlijk uit. Want dat verstand zei me dat ik het niet mocht geloven.
Maar ja… het betekende even een avond zonder lelijke woorden… dus ik klampte me eraan vast. En ik schakelde mijn gezond verstand uit dat me waarschuwde dat tegen dat de avond om zou zijn, ik alweer uitgescholden, vernederd en gekleineerd in mijn bed zou liggen, in een foetushouding mijn tranen proberen binnen te houden tot hij zou slapen.
Als hij sliep, was ik veilig. Vaak deed hij na zijn slaap ook alsof er niets gebeurd was en startten we ogenschijnlijk elke dag met een schone lei. Mijn leven werd dus een aaneenschakeling van normale gesprekken die overgingen in scheldpartijen, eindigend in de slaap der onschuldigen.
En ik begon te verlangen naar de nacht. Dan werd de “reset” of “herstart” knop ingedrukt en begon alles opnieuw. Maar het feit is dat het elke dag op dezelfde manier eindigde.
Ik begon te verlangen naar slaap. Als ik sliep, voelde ik ook de pijn en het verdriet niet. Na mijn slaap zou de dag weer opnieuw gestart zijn. Alle pijn werd onder de mat geschoven en als ik er iets over durfde zeggen, kreeg ik letterlijk het verwijt dat het geen nut had om telkens oude koeien uit de gracht te halen. Oude koeien die dus nog geen dag oud waren.
En ja, natuurlijk wilde ik het ook niet opnieuw oprakelen. Ik wilde niet dat hij opnieuw over hetzelfde boos op me zou worden.
Ook al had ik er niets mee te maken. Onze “ruzies” het eerste jaar gingen over zijn ex. Zij had zijn leven verwoest, zij was de schuld van zijn faillissement, zij had zijn winkel laten verkommeren terwijl hij voor zijn leven vocht in het ziekenhuis (lees: een gastric bypass onderging voor zijn overgewicht), zij kocht veel te dure materialen voor de zaak… Ik luisterde empatisch en probeerde hem te troosten en te kalmeren… En op een gegeven moment pauzeerde hij even, staarde voor zich uit… en dan werden zijn ogen zwart.
Elk mens die ooit met een narcist te maken gehad heeft, kent de zwarte ogen. Ogen vol haat. Op dat moment weet je dat je niet meer praat met de persoon waar je van houdt. Op dat moment verandert hij in iemand anders. Of beter gezegd, op dat moment krijg je zijn ware “ik” te zien.
Ik heb geleerd me klein te maken als die ogen me aankeken, hard, gevoelloos, vol met haat… Op dat moment zag hij mij ook niet meer. Hij zag me als het object waar hij als zijn haat op kon projecteren. Een object dat hij op dat moment wilde vernietigen. En hij genoot van het effect dat zijn hatelijke woorden hadden op dat object.
Ik denk dat ik op dat moment ook veranderde na een tijd. Ik leerde buiten mijn lichaam te treden om de pijn niet te moeten voelen. Meestal begon ik te huilen, focuste ik op mijn eigen tranen en ademhaling en probeerde ik om zijn woorden niet te horen. Mijn tranen waren een poging om medelijden bij hem te wekken zodat hij zou stoppen, maar meestal hadden ze het tegenovergestelde effect.
Dus probeerde ik om weg te vluchten. Ik probeerde me op te sluiten in de slaapkamer, maar dan probeerde hij de deur in te beuken. Om schade te vermijden liet ik ze dan maar los en kroop ik in bed onder de lakens. Die trok hij dan van me af en kwam met zijn gezicht vlak voor het mijne schelden. Soms kwam daar fysiek geweld ook bij: ik werd door elkaar geschud, in mijn gezicht geslagen, hardhandig vastgehouden…
En als hij tevreden was dat hij me helemaal klein had gekregen, hield hij ermee op. Meestal ging hij dan verder de fles wijn leegdrinken, kroop in bed of in de zetel en sliep zijn roes uit.
Als de volgende ochtend zijn ogen open gingen, zag ik ze naar mijn ogen zoeken. Ik dacht dan een schijntje van schuldgevoel of schaamte te zien, of ik hoopte dat toch, en slaagde er in om een glimlach tevoorschijn te toveren. Dan nam hij me in zijn armen en in stilte werd alles weer onder de mat geveegd.
Nee, ik herinner me niet meer wat ik al die jaren op Valentijn kreeg. Maar ik herinner me wel dat het geen liefdevolle dagen waren…. Net zoals de meeste andere dagen.
Ik overleefde 10 jaar narcistisch misbruik.
Ik kwam hier gebroken uit en wist niet meer wie ik was.
Ik heb mezelf heropgebouwd en voel me nu sterker dan ooit.
Dat wil ik ook voor jou.
En ik kan je ermee helpen.
In mijn RESTART traject leer je hoe je je leven weer kan oppakken, hoe je met je trauma kan leren omgaan, hoe je weer van jezelf kan leren houden, hoe je je ex kan leren loslaten en de ultieme afsluiting te hebben: gelukkig worden zonder hem.
Ik zou heel dankbaar zijn als ik jou hierin kon verwelkomen en samen met jou op pad gaan naar jouw genezing.
Hier vind je er meer informatie over.
Leven na narcisme 