april 2025 – Leven na narcisme

51 | Ik mag boos zijn

Ik was vroeger nogal een opvliegend meisje. Ik kropte alles op omdat ik me niet durfde uitspreken en op een gegeven moment was mijn emmer vol en <bam> de boel ontplofte.

Dan verhief ik mijn stem (beter gezegd: ik riep) en flapte er alles tegelijk uit. Meestal kwam mijn boodschap dan gewoon niet over omdat ze verdronk in een waterval van woorden.

Ik heb in mijn leven veel gezwegen. Een hoop frustraties opgekropt. Eerst tijdens mijn jeugdjaren, daarna in mijn partnerrelaties. Ik begon nochtans altijd zelfverzekerd, ik ging gewoon mijn mening zeggen. Maar ik stootte op een muur van ego’s die vonden dat ze mij een toontje lager moesten laten zingen. Dat voelde als een stevige afwijzing en laat dat nu mijn grootste angst zijn. Dan schiet mijn overlevingsmechanisme “pleaser” in gang en ga ik mijn woorden weer inslikken.

De zwaarste gevolgen daarvan ontstonden toen ik aan kinderen begon. Onmiddellijk gezegend met een tweeling, die prematuur geboren werd en een moeilijke thuiskomst hadden na 5 weken op de neonatale afdeling, kreeg ik het heel moeilijk. Ik was helemaal overweldigd en er snel van overtuigd dat ik het niet aankon. Daarnaast was er de vader die weinig aanwezig was en ik werd een overstreste, oververmoeide, eenzame en verbitterde moeder.

En als ik overweldigd was, stapte ik over op de manier dat ik het altijd gedaan had, en dat was roepen. En tot mijn grote schaamte volgde er soms een tik bij als ik me helemaal machteloos voelde met drie jonge, drukke, lawaaierige kinderen.

Op een dag besloot ik dat het genoeg geweest was en stapte ik naar een therapeute. Zij leerde mij in eerste instantie tot rust komen door te mediteren. Ik was in het begin heel sceptisch, want hoe konden enkele minuten per dag in stilte gaan zitten nu ervoor zorgen dat ik beter met mijn kinderen kon leren omgaan? Ik besefte toen nog niet dat niet mijn kinderen het probleem waren (of de oorzaak van mijn probleem), maar dat de frustraties van ergens anders kwamen. Namelijk het gevoel dat ik er alleen voor stond en niemand had om op te steunen. Ik was boos op hun vader omdat hij 3 kinderen wilde en er dan niet mee de verantwoordelijkheid voor opnam.

Ik besefte ook niet dat het mediteren niet ging om die paar minuten rust per dag, maar om het leren van je lichaam om je eigen veiligheid te vinden en daar ook op te kunnen terugvallen op moeilijke momenten.

Mediteren heeft mijn leven veranderd. Echt wel. Ik ben soms nog ongeduldig, maar ik beheers mijn frustraties (meestal 🙂) beter. Ik ben niet meer opvliegend, ik heb veel geduld, of ik kan me toch ertoe brengen om geduldig te reageren… zolang mensen niet over belangrijke grenzen gaan.

Ik heb me er al vaak over verwonderd dat ik weinig boosheid voel naar mijn tweede partner, de narcistische persoon, ondanks de hel waar hij me heeft door laten gaan. In het begin was er veel pijn en verdriet, maar boosheid… heb ik eigenlijk weinig gevoeld. Wel een vastberadenheid, een stevige overtuiging dat ik dit nooit meer zal laten gebeuren. Maar boos? Nee.

Nochtans is het wel een gezonde stap in het rouwproces waar je door moet na een toxische relatie. Nu ben ik wel heel boos geweest nadat ik pas de beslissing genomen had. Ik kon niet vriendelijk meer tegen hem zijn, ik wilde hem gewoon uit mijn leven. Dus ik heb altijd verondersteld dat dat mijn boosheidsfase geweest is.

Tot enkele dagen geleden. Ik voelde me nadien wat beschaamd, want … ik verloor mijn “cool”. Eerlijk gezegd was het lang geleden dat ik me nog zo boos gevoeld heb. Boos tot in de tippen van mijn tenen. Nee, ik ben niet uitgevlogen, ik heb niet geroepen, maar het is toch wel even blijven nazinderen. Ik heb me wel stevig uitgesproken en misschien iets luider en harder gepraat dan ik had willen doen.

Wat was er gebeurd? Wel, ik kreeg een brief in de bus. Op de naam van mijn ex. Bijna 4 jaar na zijn vertrek. Nu gebeurt dat wel meer met bepaalde reclame en die gooi ik dan gewoon bij het papier.

Deze keer was zijn naam er echter in handschrift op geschreven en daarover was een sticker gekleefd met de tekst “aan de bewoner van dit adres” en mijn adres eronder. De brief kwam van het psychiatrisch ziekenhuis waar hij 11 jaar geleden opgenomen geweest is omwille van zijn alcoholisme en waar hij nadien met zijn narcistische kwaliteiten erin geslaagd is om als vrijwilliger aan het werk te gaan als pastoraal medewerker. Onder het motto “doe wat ik zeg, maar doe zeker niet wat ik doe”. Zoals we allemaal veel narcistische personen kennen, met mooie praatjes maar hun eigen woorden niet nalevend.

Ik deed de envelop open (tenslotte was die aan mij gericht, want hij woont hier niet meer) en vond een vrijwilligersovereenkomst tussen hem en het ziekenhuis. Op MIJN adres nog steeds. Getekend enkele weken geleden met “gelezen en goedgekeurd”.

Dit maakte mij heel erg boos. Gaf hij nog altijd mijn adres op? In het begin van onze relatie is hij jaren “zonder adres” geweest omwille van zijn faillissement om niet gevonden te kunnen worden door schuldeisers, en ik kreeg plots een heel erge déjà vue. Staat mijn adres nog altijd overal op zijn officiële documenten? Het gaf me een heel onveilig gevoel. Het gevoel dat er alweer ongevraagd en bewust over mijn grenzen gegaan was.

Ik heb onmiddellijk de telefoon genomen om naar het ziekenhuis te bellen. In niet mis te verstane woorden heb ik duidelijk gemaakt dat ik er niet mee gediend was dat hij in hun bestand nog altijd op mijn adres stond. En of ze dat stante pede konden corrigeren.

Ik stond te trillen op mijn benen van boosheid, bijna woede. Ik ben beleefd gebleven, want de onthaalmedewerkster kon natuurlijk nergens aan doen, maar ik ben toch harder geweest dan ik normaal doe.

Op zich vind ik het een gezonde reactie van mezelf. Maar toch voelde ik me achteraf weer schuldig. Omdat ik te hard gesproken had. Omdat ik boos geworden was.

En dat op zich is dan weer een mooie les geweest. Eigenlijk ben ik fier op mezelf. Dat ik me heb durven uitspreken. Ook al was het tegen de verkeerde persoon. Maar ik heb een grens getrokken. Ik heb “nee” gezegd. Ik heb niet gezwegen. En ik heb me min of meer beheersd.

En toch… kruipt dat schuldgevoel er altijd in, he. Had ik eerst moeten afkoelen? Had ik de brief gewoon moeten weggooien en doen alsof het niet erg was? Had ik niet overgereageerd?

Had ik het recht niet om boos te zijn? En daar komt de aap uit de mouw.

MAG ik boos zijn als er over mijn grens gegaan wordt?
MAG ik uitspreken dat dit niet okee is?

Aan wie stel ik nu die vraag? Vroeger bepaalden anderen wat ik wel en niet mocht zeggen.

Wel, nu neem ik mijn kracht terug.
De enige die hierover beslist, ben ik.

En ik beslis dat ik boos mag zijn.
Ik heb correct gereageerd, niemand uitgemaakt, geroepen of getierd.

Ik heb mijn grens gesteld.

En ik beslis dat dit helemaal okee is.

Ik ben fier op mezelf.

Afgelopen week hield ik een gratis 7-dagen challenge om te beginnen met genezen na een narcistische relatie.

Daarin is het onderdeel “zelfliefde” van groot belang.

Door zelfliefde leer je je grenzen trekken. Durf je je grenzen te trekken.

Maar ook boosheid is hiervoor nodig. Je moet zo boos worden als er over je grenzen gegaan wordt opdat je durft wegstappen van je pleaser-gedrag en je mond durft opentrekken.

De belangrijkste stap in je genezingsproces is jezelf waardevol genoeg vinden zodat je jezelf toelating kan geven om boos te worden. Om voor jezelf op te komen. Om nee te zeggen.

Jezelf graag zien.

Morgen is de laatste sessie van de challenge. Toevallig (of niet?) hebben we het vanavond en morgen over zelfliefde en zelfzorg.

Laat jij jezelf al toe om boos te worden? En kun je jezelf ervoor vergiffenis schenken?

Kom vanavond zeker eens luisteren!

Wanneer: om 20u30

Waar: op mijn facebookpagina

Zie ik je daar?

50 | Het staat vast: ik ben onzichtbaar

In een narcistische relatie ben je onzichtbaar.

Dat stelde ik al snel vast toen ik een relatie begon met wat op het eerste zicht een heel charmante en empathische man leek.

Hij bedolf me onder complimenten en cadeautjes, luisterde naar mijn verhaal en gaf me veel aandacht. Ik genoot er met volle teugen van. Tot ik besefte dat deze stroom van positieve bevestiging niet permanent was. Soms verminderde het aanzienlijk en soms werd het me helemaal onthouden, als een soort straf nadat ik eens een grens had proberen te trekken.

Het begon klein en subtiel. En ik had er in het begin geen erg in. Iedereen heeft toch eens een slechte dag, niet? Ik was soms ook met andere dingen bezig en niet de hele tijd 100% gefocust op mijn relatie.

Maar na een tijdje kreeg ik het gevoel dat het geven en nemen wel systematisch gebeurde. Dat er een soort logica of oorzaak-gevolg relatie in zat.

Vaak werd het effect van zulke periodes van negeren versterkt door andere acties. Hij leek dan vastbesloten om mij te straffen of mijn zelfvertrouwen onderuit te halen.

Zo was er altijd weinig leuks aan met hem naar sociale events te gaan. Vooral als het events (recepties, etentjes…) waren met mensen die hij goed kende. Ik moest me dan optutten want hij wilde zogezegd met mij kunnen “showen” en dan voelde ik me in het begin heerlijk.

Ik betrad de ruimte dan sierlijk, me voelend als een toekomstige koningin aan de arm van haar charmante prins, die aan haar volk zou voorgesteld worden.

Van die roze wolk donderde ik dan al snel als ik begon op te merken dat hij amper de moeite nam om me voor te stellen aan zijn vrienden, collega’s, familie… Erger nog. Soms stonden we bij een groepje te praten terwijl ik bijna wanhopig probeerde om een beetje intelligent over te komen (want hij beweerde altijd de slimste van de groep te zijn en ik moest dat als zijn vrouw toch kunnen evenaren), en dan gebeurde het dat ik het ene moment naar rechts keek om naar iemand te luisteren, en het volgende moment keek ik naar links om hem iets te zeggen… en bleek hij verdwenen te zijn.

Als ik dan verward en ongerust rondkeek, zag ik dat hij een eindje verder alweer bij een ander groepje stond te babbelen.

Ik kreeg dan altijd het gevoel dat ik iets misdaan had. Had ik te weinig aandacht voor hem? Had ik teveel aandacht voor iemand anders gehad? Had ik iets verkeerd gezegd? Was ik niet interessant genoeg? Schaamde hij zich voor me? Was ik saai?

Op zo’n moment blokkeerde ik dan. Ik was amper nog in staat om mijn gesprek af te maken en probeerde me zo snel mogelijk bij zijn nieuwe groepje te voegen. Hij keek me dan amper aan. Hij leek dan altijd gewoon in gesprek te zijn, maar alles aan zijn lichaamshouding gaf me het signaal dat ik afgewezen werd.

Erger nog: ik bestond op dat moment niet voor hem. Dat hakte er diep in bij me. Ik voelde me dan verloren, ongelukkig, klein, waardeloos, nutteloos…

Ik voelde me onzichtbaar.

Dit scenario herhaalde zich dan de hele avond. Samen bij een groepje, hij plots verdwenen, en ik elke keer achter hem aan hollend als een hondje. Ik durfde ook niet gewoon bij mensen te blijven staan praten, want ik was bang dat, als ik hem uit het oog zou verliezen, hij op een gegeven moment gewoon echt weg zou blijken te zijn. De auto ingestapt zijn en mij achtergelaten hebben.

Dat zou trouwens niet de eerste keer en niet in de eerste relatie geweest zijn. Ik heb een gelijkaardige ervaring gehad in mijn eerste huwelijk en dat trauma zat nog heel diep. Dus ik nam het risico niet.

Het is vreemd hoe zulke scenario’s zich meermaals kunnen herhalen in je leven en toch blijf je telkens op een andere afloop hopen. Terwijl er geen veranderd gedrag is. Als het gedrag niet verandert en de situatie is hetzelfde, is het toch logisch dat de afloop altijd hetzelfde is? Normaal wel. Maar er is niks normaal aan een relatie met een narcistische persoon. Het continue onvoorspelbare gedrag houdt je hoop in leven dat het soms goed afloopt. En in enkele situaties is dat ook zo. Maar in 95% van de andere situaties niet. En toch hou je vast aan die 5%.

Pavlov had daar een naam voor: partiële bekrachtiging. En niets is sterker dan dat om iemand te “programmeren”. Want dat is uiteindelijk wat een narcistische persoon met je doet: je programmeren zodat je het juiste gedrag vertoont waar hij het meeste energie uit kan halen en dat hij het gemakkelijkst kan manipuleren.

Een narcistische persoon wil zich machtig voelen. En die macht haalt hij uit het klein maken van anderen. En het kan hem helemaal niet schelen welke schade hij aanricht daarbij.

Heb jij je ook vaak zo onzichtbaar, machteloos en hulpeloos gevoeld in je relatie? Waardeloos, nutteloos?

Wil je weten hoe je dit kan veranderen? Hoe je weer je gevoel van waarde kan terugkrijgen?

Want je hebt dat helemaal zelf in handen, weet je. Je hebt niemand anders nodig die je zegt hoeveel je waard bent.

Jij bent NU al een mooi waardevol mens. En ik zie jou. Je bent niet onzichtbaar.

Ik kan je helpen om dat weer te leren geloven. Wil je eens voelen hoe het is om met mij te werken? Doe mee met mijn challenge en voel zelf of je een klik met me hebt.

We starten vanavond om 20u30 op mijn facebookpagina van Leven na narcisme.

Hier vind je alle info. Kom je er straks bij? Ik zou je er echt graag bij hebben 💙.

49 | Starten met bewustwording

Genezen na een narcistische – of in het algemeen toxische – relatie gaat niet vanzelf. En je geneest ook nooit helemaal ervan.

MAAR je kan de juiste hulpmiddelen leren om die aan te pakken. En elke keer dat je ze aanpakt, haal je er een stukje van de lading af tot de herinneringen vervagen en ze bijna geen emotionele waarde meer hebben.

Maar tegen je alle trauma verwerkt hebt, zullen er al heel wat jaren gepasseerd zijn. Je kan genezen, maar er zal af en toe iets blijven hangen en je kan er een leven lang mee bezig zijn om alles te verwerken.

Het belangrijke is dat je leert hoe je ermee om kan gaan zodat ze je leven niet meer overheersen.

Waarom begin ik mijn blog hiermee?

Wel, ik wil vooral eerlijk zijn. Ik heb nu een mooi leven en ik ben gelukkig. Ik werk al meer dan 4 jaar aan mijn genezingsproces, maar dat zal ook nooit ten einde zijn. Mensen vragen me vaak “ben je dan nu genezen?” omdat ze “mijn niveau” willen bereiken.

Ze denken dat ik nooit meer terugdenk aan al die vreselijke momenten in die 10 jaar dat ik in een narcistische relatie gezeten heb. Dat ik geen schrikreacties meer heb als er plots een traumatische herinnering opduikt. Dat ik mijn adem niet meer even inhou als een gebeurtenis beelden aan vreselijke scènes naar boven brengt. Dat bepaalde dingen me geen angst meer geven. Dat ik niet meer vermijd om mijn narcistische ex tegen te komen. Dat ik niet bang ben dat mijn kinderen hem gaan tegenkomen en ook traumatische herinneringen gaan herbeleven.

Een relatie met een narcistische persoon is ronduit traumatiserend. Het is niet iets waar je “zomaar” over heen raakt, of iets dat weggaat “mettertijd”.

Daarnaast heb je natuurlijk ook vaak (meestal) de combinatie met een kindertijd waarin je dingen meegemaakt hebt die je gevoelig en ontvankelijk gemaakt hebben voor narcistische personen. Niet gezien worden als kind, jezelf moeten aanpassen om toch maar een beetje liefde te krijgen, of zelfs maar aandacht, jezelf niet mogen zijn, het gevoel hebben altijd “teveel” te zijn, te druk, te luid… Daardoor ontwikkel je een leegte die je later wanhopig probeert op te vullen, met relaties waarvan je denkt dat ze zo horen te zijn. Omdat dat het enige soort relatie is dat je kent.

Je hebt dus veel meer te verwerken dan alleen trauma uit de narcistische relatie. Voor je in zo’n relatie stapt, heb je al een zwaar rugzakje. Dan krijg je daar die zware rugzak uit de narcistische relatie bij… Dus het is niet te verwonderen dat het een hele tijd duurt eer je die rugzakjes verwerkt hebt.

En je kan ze niet zomaar ledigen door ze op de grond uit te kappen. Nee, je moet voorzichtig elke steen uit de zakjes halen, bekijken, verwerken en dan kan je het op de grond leggen.

Met elke steen bedoel ik wel niet “elke herinnering”. De stenen vertegenwoordigen het trauma. Onverwerkte energie in je lichaam, veroorzaakt doordat je in moeilijke situaties er niet in slaagde om de stress op dat moment te verwerken en los te laten.

Daarom is het belangrijk om met je lichaam te gaan werken in therapie.

Daarom is het ook belangrijk om bewust te zijn van wat er gebeurt in je lichaam op elk moment.

Bewustzijn is het beginpunt van genezing.
Bewust zijn van wat er gebeurt in je lichaam.
Bewust zijn van je emoties.
Bewust zijn van je gedachten.

Als je niet weet wat er gebeurt, gaat je hoofd er zelf verhaaltjes over verzinnen. Een verklaring zoeken of zelf geven. Je gaat het aanvaarden als waarheid en het vaak als een excuus gebruiken. Of het gaat je vasthouden in de bevroren staat, die zich uit als machteloosheid, depressie, burn-out, oververmoeidheid… En je geeft het op want het voelt uitzichtloos.

Uit je kindertijd breng je ook een hoop overlevingsmechanismen mee. Slachtoffers van narcistische personen worstelen vaak met perfectionisme, uitstelgedrag, faalangst, constant bezig willen zijn, emo-eten, niet kunnen ontspannen, gedachten die blijven ronddraaien…

Het is belangrijk om ook daar bewust van te zijn.

Sinds ik me bewust werd van mijn missie om de gevaren van narcisme meer “op de kaart” te brengen door mensen te informeren en te leren hoe ze kunnen herstellen van de gevolgen, kom ik regelmatig in een “flow”.

Dan rollen de ideëen uit mijn hoofd en ben ik vaak dagen en weken bezig met deze uit te werken. Dat is positief. Ik had vroeger geen idee wat ik wilde doen met mijn leven. Ik wilde zo graag iets betekenen voor de wereld en sinds mijn missie duidelijk werd, ben ik blij en gelukkig op elk moment dat ik hiermee bezig kan zijn.

Maar… hoezeer het ook helend werkt voor mij, blijkt het ook een valkuil te zijn. Niet de missie op zich, maar het constant ermee bezig zijn.

Uiteindelijk kan ook dit vluchtgedrag zijn. Door met de missie bezig te zijn, met anderen te helpen, moet ik niet met mezelf bezig zijn.

En ik ben na een heel jaar zo bezig geweest te zijn, gaan beseffen dat ik het contact met mezelf weer verloren was.

De “practice what you preach” (doe zelf wat je anderen zegt te doen) is ergens verloren gegaan vorig jaar. Was het hoogmoed? Dacht ik inderdaad dat ik wel “genoeg” genezen was, dat ik het niet meer nodig had om mijn eigen methodes te blijven gebruiken? Was het angst? Dat ik bij het vertellen van mijn ervaringen weer traumatische herinneringen onder ogen zou moeten zien?

Gas terugnemen blijkt echter moeilijker dan ik dacht. Ik begon met mijn weken anders in te delen. Ik ging een week “missie” afwisselen met een week “zelfzorg”. Maar in realiteit bleek het toch moeilijk om in de zelfzorgweek af te stappen van het werken aan mijn missie.

Misschien zat daar ook het probleem. Ik begon mijn missie als “werk” te zien. Want je ziet overal hoe coaches snel duizenden euro’s horen te verdienen met de hulp van de juiste business coach, want als je dat niet verdient, ben je dus niet goed bezig en heb je zo’n (dure!) coach nodig. Ik begon te denken in “verdienmodellen” en “producten” die geld opleveren. Ik volgde zoveel mogelijk webinars over “jezelf verkopen”, en probeerde verschillende strategieën uit in mijn posts. Het voelde allemaal vreselijk. Dit was niet wat ik wilde doen en zeker niet waarom ik 3 jaar geleden met deze blog en mijn instagram kanaal begonnen ben.

Natuurlijk heb ik ook dromen. En kosten. Al mijn kanalen, website en vele andere software die ik gebruik voor mijn missie kosten geld. Als ik mensen wil blijven verder helpen, moet ik natuurlijk ook euro’s vragen voor mijn hulp.

Maar eerlijk gezegd wil ik daar niet bezig mee zijn. Ik wil mezelf niet “verkopen”. Ik wil dat mensen die mijn hulp nodig hebben mij vinden en zelf gaan voelen of ik de juiste coach, raadgever of hulpverlener voor hen ben.

Door deze realisatie ben ik me er bewust van geworden dat ik “back to basics” moet. En deze keer echt. ‘s Ochtends wakker worden en gaan voelen. Niet onmiddellijk mijn gsm pakken en gaan scrollen.

Het is nog een proces dat traag op gang komt. Afremmen is zo moeilijk. Maar juist daarom zo hard nodig. Hoe meer je merkt dat het je moeite kost om af te remmen, hoe meer dat een teken is dat je dat juist dringend moet gaan doen.

Jammer genoeg blijf je meestal doorgaan tot je lichaam zelf je tot een halt roept. Je wordt ziek, je voelt je nooit uitgerust, en als je te lang doorgaat, val je in een burn-out of krijg je een auto-immuunziekte.

Wacht niet tot het zo ver is.

Ik heb het allemaal meegemaakt. En het is niet omdat je uit de relatie bent, dat je er niet meer gevoelig voor bent. Het blijft oppassen en alert zijn voor de signalen van je lichaam.

Gelukkig zijn er ook de kleinere “wake-up calls”. Een vakantie bijvoorbeeld. Die je plots ook dwingt tot pauze nemen, en waarbij je dan gaat merken hoe moeilijk dat voor je is.

Ik had de voorbije week 3 dagen vakantie. Ik ging met mijn liefste en zijn kids naar een vakantiepark. De eerste dag voelde ik me vreselijk moe. Ik weet het aan de autorit, maar eerlijk, het was maar 2,5u rijden dus dat kon niet echt het probleem zijn.

Maar ik besefte dat het natuurlijk meer was dan dat. Als je de dag start met een batterij van 100%, is zo’n autorit geen probleem. Maar als je je dag gestart bent met 50% of minder, verandert dat de zaak.

Dus heb ik beslist om de dagen nadien ‘s ochtends eerst te gaan voelen hoe het zat met mijn batterij en mijn ochtendroutine daarnaar aan te passen.

Normaal heb ik een vaste ochtendroutine, wat op zich goed is. Routines zorgen ervoor dat je tijd neemt voor jezelf, maar het probleem is dat ze ook een automatisme kunnen worden. Altijd hetzelfde doen verlaagt je bewustzijnsniveau.

Wat ik nu de afgelopen dagen eerst doe, is eerst gaan peilen naar mijn energie, naar mijn lichamelijke gewaarwordingen en naar mijn emoties.

Vanmorgen wilde ik starten met affirmaties om “overvloed” uit het universum aan te trekken. De bedoeling is dat je dan overtuigd moet zijn van wat je zegt, er zelf in geloven. Maar ik voelde het niet. Ik ging voelen en besefte dat ik me angstig voelde. Net omdat ik het niet geloofde. Ik voelde het “imposter syndrome”, dat ik niet goed genoeg was, dat ik het niet waard was om mensen te helpen…

Dus ben ik een tapping gaan doen op angst. Deze doe ik vaak met de deelneemsters uit mijn trajecten omdat deze zo krachtig is. 10 minuten tapping en je voelt je al heel wat rustiger.

👉 reclame: in mijn RESTART traject doen we elke 2 weken een zelfzorgsessie in groep waarin we technieken zoals tapping samen doen en je kan de opname hiervan nadien zo vaak mogelijk gebruiken als nodig

Na de tapping ben ik opnieuw gaan voelen, deze keer naar wat ik eventueel nog nodig had. Ik voelde nog altijd een beetje angst en heb dan een meditatie gedaan met muziek uit de Meditation Moments app, met bilaterale muziek. Ik had hier al ervaring mee toen ik zelf brainspotting therapie volgde en deze was perfect om weer in mijn lichaam te komen en me terug te brengen naar een gevoel van “welzijn” door de Felt Sense methode (term van Peter Levine, zo’n beetje de grondlegger van trauma werk).

Felt Sense is moeilijk uit te leggen. Je leert die het beste door het te ervaren. Omdat dat ook zo’n krachtige methode is, heb ik zo’n oefening in mijn gratis challenge van komende week opgenomen.

Ik heb zo een hele lijst met methodes die mij heel erg geholpen hebben tijdens mijn genezingsproces en die me, zoals je kan lezen, me nog altijd elke dag helpen.

Daarom vind ik het zo belangrijk om deze ook aan anderen te leren.

Naast mijn opleiding in psychologie (bachelor echter, daarom mag ik mij geen “psycholoog” of “therapeut” noemen) heb ik een intuïtieve coaching stijl (die mensen toch als therapeutisch ervaren), methodes waarvan ik weet dat ze echt geholpen hebben, en natuurlijk het feit dat ik me niet moet “inbeelden” wat je hebt meegemaakt, want ik heb er letterlijk in gezeten.

Wil je graag gratis eens voelen hoe het is om met mij te werken? Gedurende een hele week?

Schrijf je dan in voor de gratis challenge die loopt van 13 april (komende zondag) tot 20 april.

Hier vind je alle info (ik ga het hier niet toevoegen want mijn blog is al veel te lang geworden 😉).

Zie ik je zondag? ✨