Genezen na een narcistische – of in het algemeen toxische – relatie gaat niet vanzelf. En je geneest ook nooit helemaal ervan.
MAAR je kan de juiste hulpmiddelen leren om die aan te pakken. En elke keer dat je ze aanpakt, haal je er een stukje van de lading af tot de herinneringen vervagen en ze bijna geen emotionele waarde meer hebben.
Maar tegen je alle trauma verwerkt hebt, zullen er al heel wat jaren gepasseerd zijn. Je kan genezen, maar er zal af en toe iets blijven hangen en je kan er een leven lang mee bezig zijn om alles te verwerken.
Het belangrijke is dat je leert hoe je ermee om kan gaan zodat ze je leven niet meer overheersen.
Waarom begin ik mijn blog hiermee?
Wel, ik wil vooral eerlijk zijn. Ik heb nu een mooi leven en ik ben gelukkig. Ik werk al meer dan 4 jaar aan mijn genezingsproces, maar dat zal ook nooit ten einde zijn. Mensen vragen me vaak “ben je dan nu genezen?” omdat ze “mijn niveau” willen bereiken.
Ze denken dat ik nooit meer terugdenk aan al die vreselijke momenten in die 10 jaar dat ik in een narcistische relatie gezeten heb. Dat ik geen schrikreacties meer heb als er plots een traumatische herinnering opduikt. Dat ik mijn adem niet meer even inhou als een gebeurtenis beelden aan vreselijke scènes naar boven brengt. Dat bepaalde dingen me geen angst meer geven. Dat ik niet meer vermijd om mijn narcistische ex tegen te komen. Dat ik niet bang ben dat mijn kinderen hem gaan tegenkomen en ook traumatische herinneringen gaan herbeleven.
Een relatie met een narcistische persoon is ronduit traumatiserend. Het is niet iets waar je “zomaar” over heen raakt, of iets dat weggaat “mettertijd”.
Daarnaast heb je natuurlijk ook vaak (meestal) de combinatie met een kindertijd waarin je dingen meegemaakt hebt die je gevoelig en ontvankelijk gemaakt hebben voor narcistische personen. Niet gezien worden als kind, jezelf moeten aanpassen om toch maar een beetje liefde te krijgen, of zelfs maar aandacht, jezelf niet mogen zijn, het gevoel hebben altijd “teveel” te zijn, te druk, te luid… Daardoor ontwikkel je een leegte die je later wanhopig probeert op te vullen, met relaties waarvan je denkt dat ze zo horen te zijn. Omdat dat het enige soort relatie is dat je kent.
Je hebt dus veel meer te verwerken dan alleen trauma uit de narcistische relatie. Voor je in zo’n relatie stapt, heb je al een zwaar rugzakje. Dan krijg je daar die zware rugzak uit de narcistische relatie bij… Dus het is niet te verwonderen dat het een hele tijd duurt eer je die rugzakjes verwerkt hebt.
En je kan ze niet zomaar ledigen door ze op de grond uit te kappen. Nee, je moet voorzichtig elke steen uit de zakjes halen, bekijken, verwerken en dan kan je het op de grond leggen.
Met elke steen bedoel ik wel niet “elke herinnering”. De stenen vertegenwoordigen het trauma. Onverwerkte energie in je lichaam, veroorzaakt doordat je in moeilijke situaties er niet in slaagde om de stress op dat moment te verwerken en los te laten.
Daarom is het belangrijk om met je lichaam te gaan werken in therapie.
Daarom is het ook belangrijk om bewust te zijn van wat er gebeurt in je lichaam op elk moment.
Bewustzijn is het beginpunt van genezing.
Bewust zijn van wat er gebeurt in je lichaam.
Bewust zijn van je emoties.
Bewust zijn van je gedachten.
Als je niet weet wat er gebeurt, gaat je hoofd er zelf verhaaltjes over verzinnen. Een verklaring zoeken of zelf geven. Je gaat het aanvaarden als waarheid en het vaak als een excuus gebruiken. Of het gaat je vasthouden in de bevroren staat, die zich uit als machteloosheid, depressie, burn-out, oververmoeidheid… En je geeft het op want het voelt uitzichtloos.
Uit je kindertijd breng je ook een hoop overlevingsmechanismen mee. Slachtoffers van narcistische personen worstelen vaak met perfectionisme, uitstelgedrag, faalangst, constant bezig willen zijn, emo-eten, niet kunnen ontspannen, gedachten die blijven ronddraaien…
Het is belangrijk om ook daar bewust van te zijn.
Sinds ik me bewust werd van mijn missie om de gevaren van narcisme meer “op de kaart” te brengen door mensen te informeren en te leren hoe ze kunnen herstellen van de gevolgen, kom ik regelmatig in een “flow”.
Dan rollen de ideëen uit mijn hoofd en ben ik vaak dagen en weken bezig met deze uit te werken. Dat is positief. Ik had vroeger geen idee wat ik wilde doen met mijn leven. Ik wilde zo graag iets betekenen voor de wereld en sinds mijn missie duidelijk werd, ben ik blij en gelukkig op elk moment dat ik hiermee bezig kan zijn.
Maar… hoezeer het ook helend werkt voor mij, blijkt het ook een valkuil te zijn. Niet de missie op zich, maar het constant ermee bezig zijn.
Uiteindelijk kan ook dit vluchtgedrag zijn. Door met de missie bezig te zijn, met anderen te helpen, moet ik niet met mezelf bezig zijn.
En ik ben na een heel jaar zo bezig geweest te zijn, gaan beseffen dat ik het contact met mezelf weer verloren was.
De “practice what you preach” (doe zelf wat je anderen zegt te doen) is ergens verloren gegaan vorig jaar. Was het hoogmoed? Dacht ik inderdaad dat ik wel “genoeg” genezen was, dat ik het niet meer nodig had om mijn eigen methodes te blijven gebruiken? Was het angst? Dat ik bij het vertellen van mijn ervaringen weer traumatische herinneringen onder ogen zou moeten zien?
Gas terugnemen blijkt echter moeilijker dan ik dacht. Ik begon met mijn weken anders in te delen. Ik ging een week “missie” afwisselen met een week “zelfzorg”. Maar in realiteit bleek het toch moeilijk om in de zelfzorgweek af te stappen van het werken aan mijn missie.
Misschien zat daar ook het probleem. Ik begon mijn missie als “werk” te zien. Want je ziet overal hoe coaches snel duizenden euro’s horen te verdienen met de hulp van de juiste business coach, want als je dat niet verdient, ben je dus niet goed bezig en heb je zo’n (dure!) coach nodig. Ik begon te denken in “verdienmodellen” en “producten” die geld opleveren. Ik volgde zoveel mogelijk webinars over “jezelf verkopen”, en probeerde verschillende strategieën uit in mijn posts. Het voelde allemaal vreselijk. Dit was niet wat ik wilde doen en zeker niet waarom ik 3 jaar geleden met deze blog en mijn instagram kanaal begonnen ben.
Natuurlijk heb ik ook dromen. En kosten. Al mijn kanalen, website en vele andere software die ik gebruik voor mijn missie kosten geld. Als ik mensen wil blijven verder helpen, moet ik natuurlijk ook euro’s vragen voor mijn hulp.
Maar eerlijk gezegd wil ik daar niet bezig mee zijn. Ik wil mezelf niet “verkopen”. Ik wil dat mensen die mijn hulp nodig hebben mij vinden en zelf gaan voelen of ik de juiste coach, raadgever of hulpverlener voor hen ben.
Door deze realisatie ben ik me er bewust van geworden dat ik “back to basics” moet. En deze keer echt. ‘s Ochtends wakker worden en gaan voelen. Niet onmiddellijk mijn gsm pakken en gaan scrollen.
Het is nog een proces dat traag op gang komt. Afremmen is zo moeilijk. Maar juist daarom zo hard nodig. Hoe meer je merkt dat het je moeite kost om af te remmen, hoe meer dat een teken is dat je dat juist dringend moet gaan doen.
Jammer genoeg blijf je meestal doorgaan tot je lichaam zelf je tot een halt roept. Je wordt ziek, je voelt je nooit uitgerust, en als je te lang doorgaat, val je in een burn-out of krijg je een auto-immuunziekte.
Wacht niet tot het zo ver is.
Ik heb het allemaal meegemaakt. En het is niet omdat je uit de relatie bent, dat je er niet meer gevoelig voor bent. Het blijft oppassen en alert zijn voor de signalen van je lichaam.
Gelukkig zijn er ook de kleinere “wake-up calls”. Een vakantie bijvoorbeeld. Die je plots ook dwingt tot pauze nemen, en waarbij je dan gaat merken hoe moeilijk dat voor je is.
Ik had de voorbije week 3 dagen vakantie. Ik ging met mijn liefste en zijn kids naar een vakantiepark. De eerste dag voelde ik me vreselijk moe. Ik weet het aan de autorit, maar eerlijk, het was maar 2,5u rijden dus dat kon niet echt het probleem zijn.
Maar ik besefte dat het natuurlijk meer was dan dat. Als je de dag start met een batterij van 100%, is zo’n autorit geen probleem. Maar als je je dag gestart bent met 50% of minder, verandert dat de zaak.
Dus heb ik beslist om de dagen nadien ‘s ochtends eerst te gaan voelen hoe het zat met mijn batterij en mijn ochtendroutine daarnaar aan te passen.
Normaal heb ik een vaste ochtendroutine, wat op zich goed is. Routines zorgen ervoor dat je tijd neemt voor jezelf, maar het probleem is dat ze ook een automatisme kunnen worden. Altijd hetzelfde doen verlaagt je bewustzijnsniveau.
Wat ik nu de afgelopen dagen eerst doe, is eerst gaan peilen naar mijn energie, naar mijn lichamelijke gewaarwordingen en naar mijn emoties.
Vanmorgen wilde ik starten met affirmaties om “overvloed” uit het universum aan te trekken. De bedoeling is dat je dan overtuigd moet zijn van wat je zegt, er zelf in geloven. Maar ik voelde het niet. Ik ging voelen en besefte dat ik me angstig voelde. Net omdat ik het niet geloofde. Ik voelde het “imposter syndrome”, dat ik niet goed genoeg was, dat ik het niet waard was om mensen te helpen…
Dus ben ik een tapping gaan doen op angst. Deze doe ik vaak met de deelneemsters uit mijn trajecten omdat deze zo krachtig is. 10 minuten tapping en je voelt je al heel wat rustiger.
👉 reclame: in mijn RESTART traject doen we elke 2 weken een zelfzorgsessie in groep waarin we technieken zoals tapping samen doen en je kan de opname hiervan nadien zo vaak mogelijk gebruiken als nodig
Na de tapping ben ik opnieuw gaan voelen, deze keer naar wat ik eventueel nog nodig had. Ik voelde nog altijd een beetje angst en heb dan een meditatie gedaan met muziek uit de Meditation Moments app, met bilaterale muziek. Ik had hier al ervaring mee toen ik zelf brainspotting therapie volgde en deze was perfect om weer in mijn lichaam te komen en me terug te brengen naar een gevoel van “welzijn” door de Felt Sense methode (term van Peter Levine, zo’n beetje de grondlegger van trauma werk).
Felt Sense is moeilijk uit te leggen. Je leert die het beste door het te ervaren. Omdat dat ook zo’n krachtige methode is, heb ik zo’n oefening in mijn gratis challenge van komende week opgenomen.
Ik heb zo een hele lijst met methodes die mij heel erg geholpen hebben tijdens mijn genezingsproces en die me, zoals je kan lezen, me nog altijd elke dag helpen.
Daarom vind ik het zo belangrijk om deze ook aan anderen te leren.
Naast mijn opleiding in psychologie (bachelor echter, daarom mag ik mij geen “psycholoog” of “therapeut” noemen) heb ik een intuïtieve coaching stijl (die mensen toch als therapeutisch ervaren), methodes waarvan ik weet dat ze echt geholpen hebben, en natuurlijk het feit dat ik me niet moet “inbeelden” wat je hebt meegemaakt, want ik heb er letterlijk in gezeten.
Wil je graag gratis eens voelen hoe het is om met mij te werken? Gedurende een hele week?
Schrijf je dan in voor de gratis challenge die loopt van 13 april (komende zondag) tot 20 april.
Hier vind je alle info (ik ga het hier niet toevoegen want mijn blog is al veel te lang geworden 😉).
Zie ik je zondag? ✨
Leven na narcisme 