In een narcistische relatie ben je onzichtbaar.
Dat stelde ik al snel vast toen ik een relatie begon met wat op het eerste zicht een heel charmante en empathische man leek.
Hij bedolf me onder complimenten en cadeautjes, luisterde naar mijn verhaal en gaf me veel aandacht. Ik genoot er met volle teugen van. Tot ik besefte dat deze stroom van positieve bevestiging niet permanent was. Soms verminderde het aanzienlijk en soms werd het me helemaal onthouden, als een soort straf nadat ik eens een grens had proberen te trekken.
Het begon klein en subtiel. En ik had er in het begin geen erg in. Iedereen heeft toch eens een slechte dag, niet? Ik was soms ook met andere dingen bezig en niet de hele tijd 100% gefocust op mijn relatie.
Maar na een tijdje kreeg ik het gevoel dat het geven en nemen wel systematisch gebeurde. Dat er een soort logica of oorzaak-gevolg relatie in zat.
Vaak werd het effect van zulke periodes van negeren versterkt door andere acties. Hij leek dan vastbesloten om mij te straffen of mijn zelfvertrouwen onderuit te halen.
Zo was er altijd weinig leuks aan met hem naar sociale events te gaan. Vooral als het events (recepties, etentjes…) waren met mensen die hij goed kende. Ik moest me dan optutten want hij wilde zogezegd met mij kunnen “showen” en dan voelde ik me in het begin heerlijk.
Ik betrad de ruimte dan sierlijk, me voelend als een toekomstige koningin aan de arm van haar charmante prins, die aan haar volk zou voorgesteld worden.
Van die roze wolk donderde ik dan al snel als ik begon op te merken dat hij amper de moeite nam om me voor te stellen aan zijn vrienden, collega’s, familie… Erger nog. Soms stonden we bij een groepje te praten terwijl ik bijna wanhopig probeerde om een beetje intelligent over te komen (want hij beweerde altijd de slimste van de groep te zijn en ik moest dat als zijn vrouw toch kunnen evenaren), en dan gebeurde het dat ik het ene moment naar rechts keek om naar iemand te luisteren, en het volgende moment keek ik naar links om hem iets te zeggen… en bleek hij verdwenen te zijn.
Als ik dan verward en ongerust rondkeek, zag ik dat hij een eindje verder alweer bij een ander groepje stond te babbelen.
Ik kreeg dan altijd het gevoel dat ik iets misdaan had. Had ik te weinig aandacht voor hem? Had ik teveel aandacht voor iemand anders gehad? Had ik iets verkeerd gezegd? Was ik niet interessant genoeg? Schaamde hij zich voor me? Was ik saai?
Op zo’n moment blokkeerde ik dan. Ik was amper nog in staat om mijn gesprek af te maken en probeerde me zo snel mogelijk bij zijn nieuwe groepje te voegen. Hij keek me dan amper aan. Hij leek dan altijd gewoon in gesprek te zijn, maar alles aan zijn lichaamshouding gaf me het signaal dat ik afgewezen werd.
Erger nog: ik bestond op dat moment niet voor hem. Dat hakte er diep in bij me. Ik voelde me dan verloren, ongelukkig, klein, waardeloos, nutteloos…
Ik voelde me onzichtbaar.
Dit scenario herhaalde zich dan de hele avond. Samen bij een groepje, hij plots verdwenen, en ik elke keer achter hem aan hollend als een hondje. Ik durfde ook niet gewoon bij mensen te blijven staan praten, want ik was bang dat, als ik hem uit het oog zou verliezen, hij op een gegeven moment gewoon echt weg zou blijken te zijn. De auto ingestapt zijn en mij achtergelaten hebben.
Dat zou trouwens niet de eerste keer en niet in de eerste relatie geweest zijn. Ik heb een gelijkaardige ervaring gehad in mijn eerste huwelijk en dat trauma zat nog heel diep. Dus ik nam het risico niet.
Het is vreemd hoe zulke scenario’s zich meermaals kunnen herhalen in je leven en toch blijf je telkens op een andere afloop hopen. Terwijl er geen veranderd gedrag is. Als het gedrag niet verandert en de situatie is hetzelfde, is het toch logisch dat de afloop altijd hetzelfde is? Normaal wel. Maar er is niks normaal aan een relatie met een narcistische persoon. Het continue onvoorspelbare gedrag houdt je hoop in leven dat het soms goed afloopt. En in enkele situaties is dat ook zo. Maar in 95% van de andere situaties niet. En toch hou je vast aan die 5%.
Pavlov had daar een naam voor: partiële bekrachtiging. En niets is sterker dan dat om iemand te “programmeren”. Want dat is uiteindelijk wat een narcistische persoon met je doet: je programmeren zodat je het juiste gedrag vertoont waar hij het meeste energie uit kan halen en dat hij het gemakkelijkst kan manipuleren.
Een narcistische persoon wil zich machtig voelen. En die macht haalt hij uit het klein maken van anderen. En het kan hem helemaal niet schelen welke schade hij aanricht daarbij.
Heb jij je ook vaak zo onzichtbaar, machteloos en hulpeloos gevoeld in je relatie? Waardeloos, nutteloos?
Wil je weten hoe je dit kan veranderen? Hoe je weer je gevoel van waarde kan terugkrijgen?
Want je hebt dat helemaal zelf in handen, weet je. Je hebt niemand anders nodig die je zegt hoeveel je waard bent.
Jij bent NU al een mooi waardevol mens. En ik zie jou. Je bent niet onzichtbaar.
Ik kan je helpen om dat weer te leren geloven. Wil je eens voelen hoe het is om met mij te werken? Doe mee met mijn challenge en voel zelf of je een klik met me hebt.
We starten vanavond om 20u30 op mijn facebookpagina van Leven na narcisme.
Hier vind je alle info. Kom je er straks bij? Ik zou je er echt graag bij hebben 💙.
Leven na narcisme 