Ik heb een slechte nacht achter de rug. Zo eentje waarbij je wakker ligt tot 4u ’s ochtends en tegen dat je eindelijk goed en wel in slaap ligt, gaat de wekker 🙈
Terwijl ik zo wakker lag, probeerde ik te zoeken naar mogelijke oorzaken. Had ik te zwaar gegeten voor het slapen gaan? Te lang mijn “screwdriver” spelletje gespeeld op mijn gsm? Was het dessert te suikerrijk? Had ik niet genoeg beweging gehad? Had ik me te zeer uitgeput op mijn eerste werkdag na een week ziekte?
En toen ik vanmorgen opstond, zag ik de oorzaak op mijn kapperstafel liggen. Ik was vergeten mijn slaappilletje in te nemen.
Sinds mijn burn-out in 2014, vlak na mijn huwelijk met mijn narcistische partner, neem ik elke avond iets in om in te slapen. Ik heb altijd geweigerd om slaapmiddelen te nemen omwille van de angst voor de kans op verslaving, maar ik was toen zo uitgeput dat ik geen keuze meer had.
Mijn psychiater had me verzekerd dat het een heel lage dosering was en dat het eigenlijk geen slaapmiddel was of niets kalmerend, en dat het dus nooit verslavend zou werken.
En ja, tot op de dag van vandaag neem ik nog altijd hetzelfde kwartje van dezelfde dosering, dus hij had gelijk.
Soms, in periodes dat ik me echt goed voel en goed slaap, word ik al eens overmoedig en probeer ik het zonder dat pilletje.
Maar vannacht merkte ik weer dat dit geen goed idee is. Alhoewel ik het deze keer niet met opzet gedaan had. 🤷♀️ Ik had het klaargelegd op mijn tafel… en daar lag het nog altijd vanmorgen.
Ik huilde toen de psychiater me deze medicatie voorschreef. Net zoals ik huilde toen hij me de eerste keer mijn antidepressiva voorschreef. Want ik wilde niet afhankelijk zijn van een pilletje om wat levenskwaliteit te hebben.
Ik wilde het zelf overwinnen. Maar ik moest toen toegeven dat ik het niet meer alleen kon. En hij zei me dat er niets mis is met jezelf te laten ondersteunen. Hij zei: “Je draagt toch ook een bril als je niet goed meer ziet?” “Dan mag je ook psychische hulpmiddelen gebruiken.”
Intussen ben ik al lang gestopt met de antidepressiva, maar dat pilletje om in te slapen heb ik nog altijd nodig. En daar is niks mis mee.
Tijdens mijn week ziekte heb ik ook heel erg mijn rust genomen. Normaal probeer ik altijd om me eerst recht te houden met hulpmiddeltjes, maar deze keer besloot ik om direct naar mijn lichaam te luisteren en de nodige rust te nemen.
Ik heb een hele week gebinge-watched 🙈 Alle vijf seizoenen van de feelgood serie “Good Witch” in één keer bekeken. Nou ja, gespreid over een hele week, natuurlijk.
Ik schrijf in mijn volgende brief nog wel wat ik daar uit geleerd heb, maar voor deze wil ik nog even meegeven dat ik ook eens ga bekijken welke natuurlijke middeltjes mij kunnen helpen met inslapen.
Ik heb al melatonine geprobeerd, maar dat heeft niet genoeg effect. Misschien moet ik eens bekijken welk het werkend bestanddeel van mijn medicatie is en hoe ik dat in de natuur kan vinden.
Als jij hier tips voor hebt, mag je me gerust iets laten weten 😊
Het is nooit verkeerd om je te laten ondersteunen, vergeet dat niet.
Daarom heb ik ook mijn jaartraject gemaakt.
Want een jaar heb je toch nodig om te herstellen van wat jou overkomen is.
Probeer het niet onder de mat te vegen. Dat heb je al genoeg moeten doen in je relatie.
Luister ook niet naar mensen die je zeggen dat je “het achter je moet laten”. Je kan het verstoppen, maar als je het niet aanpakt, blijft het er zitten en zal het naar boven komen op jouw moeilijkste momenten.
Het is waar dat je naar de toekomst moet kijken. Maar daarvoor moet je eerst durven kijken in de rugzak die je meedraagt en één voor één de stenen er uit halen.
Anders blijf je hem de rest van je leven meedragen.
Er zijn geen snelle oplossingen. Ik wou dat ik je daar een pilletje voor kon laten voorschrijven. Maar je moet er nu eenmaal door.
Het goeie nieuws is dat je het niet alleen hoeft te doen. En je hoeft me de vreselijke dingen die je overkomen zijn niet eens te vertellen.
Want ik weet het. Zonder woorden.
Wil je meer weten over het Kintsugi jaartraject?
👉 Klik dan hier.
Leven na narcisme 