Categorie: Trauma

9 | Operatie

Het is even stil gebleven hier, op mijn blog en op facebook. Ik merk de laatste tijd dat mijn blogjes aan kwaliteit inboeten. Ik wil al een tijd gewoon mijn ervaringen koppelen aan lectuur, om mensen uit te kunnen leggen wat narcisme is en hoe mijn man ook écht een narcist is. Ex-man intussen, excuseer.

Maar het feit is dat ik een emotionele schrijfster ben. Ik schrijf al iets me hoog zit, als ik diepe inspiratie heb, als ik me diep ongelukkig voel of als iets me enorm gelukkig maakt. Allemaal ingrijpende emoties. En zo lijkt mijn geheugen ook te werken. Zakelijk schrijven valt me toch wat moeilijk. En het feit dat ik er niet meer midden in zit, lijkt mijn gevoelens af te vlakken.

En dan ga ik eigenlijk het doel voorbij met deze blog. Het is nodig dat ik verwerk. Maar al wat mijn rationele brein doet, is het wegduwen, want ik heb er nu toch geen last meer van. Of dat wil het mij toch wijsmaken.

Ik wil het ook niet meer voelen. Ik wil het mij niet meer herinneren. Ik wil het niet herbeleven. Wie zou dat wel willen ?

Ik begrijp nu waarom mijn therapeute zei dat het wel anderhalf tot twee jaar kon duren, dat rouwproces. Eerst en vooral omdat ik niet wil rouwen. Waarom zou ik het jammer vinden dat ik er een einde aan gemaakt heb ? Maar blijkbaar gaat het daar niet over.

Ik moet rouwen over de gevoelens die ik wegstop.

Ik moet rouwen over de pijn die ik heb geleden en die ik ook elke keer onder de mat moest vegen, die ik niet mocht uiten.

Ik moet rouwen over het feit dat ik mezelf helemaal weggecijferd heb.

Ik moet rouwen om het verlies van de onvoorwaardelijke liefde die ik had voor deze relatie en deze man.

Ik moet rouwen om het verlies van het onvoorwaardelijke vertrouwen dat ik in hem had en dat zoveel keren beschaamd geweest is.

Ik moet rouwen om het verlies van het diepe geloof dat ik in hem had, in zijn beloftes, in zijn zogenaamde liefde.

En ik moet ook rouwen het verlies van de toch ook wel vele mooie momenten die we hadden, vooral in het begin.

Maar tegelijk moet ik rouwen om het verlies van het geloof dat die mooie momenten echt waren.

Het blijkt vooral moeilijk om mijn geheugen te reconstrueren. Tijdens de periodes van pijn en verdriet, kon ik me alles zo goed voor de geest halen. En nu is het net alsof alles vervaagd is. Vermoedelijk een overlevingsmechanisme ? Gelukkig heb ik tonnen mooie en lelijke sms’jes, mails en chats om op terug te vallen. Maar ik merk dat het me zwaar valt om die weer boven te halen, en daar grijpt het overlevingsmechanisme “uitstelgedrag” weer in.

Ik moet vooral aanvaarden dat het echt tijd is om de beerput open te trekken, want dat ik anders niet verder zal kunnen. Hoe pijnlijk en rot het ook is wat ik daarin ga aantreffen.

De diepe wonde kan niet genezen met de kleine pleister er op die het verstopt. Tijd om echt te gaan opereren. En dat wil zeggen: opnieuw openen, opensnijden en kijken wat er zich vanbinnen bevindt.

Om het dan te kunnen schoonmaken, dichtnaaien en laten genezen.

Excuses voor de plastische omschrijving. 🙂

7 | Schijn bedriegt

Ik denk dat veel mensen heel raar opkeken toen ze op mijn toekomstige ex-man’s facebook pagina lazen dat het voorbij was tussen ons. Ik las reacties als “amai da’s snel gegaan” en “néé, en onlangs zagen jullie er nog zo gelukkig uit” …

Ten eerste, “snel” is het zeker niet gegaan. Ik heb 10 jaar lang diepe psychologische pijn en mishandeling gekend. Ik heb 100-en nieuwe kansen gegeven, 1000 keer vergiffenis geschonken. 1000 keer de spons erover gedaan en opnieuw begonnen.

Maar zo werkt het niet. Elke vernedering en scheldpartij sneed een beetje dieper in mijn hart. Tot het een wonde creëerde die niet meer te genezen was. Elke “sorry” legde een pleister op de wonde, nadat hij eerst de vorige er met bruut geweld had afgetrokken en de wonde weer volop deed bloeden. En dan sneed hij de wonde nog wat dieper, en probeerde dan met een miniscuul verbandje dat weer dicht te maken, alsof er niks gebeurd was.

Ten tweede: facebook is een droomwereld. Voor sommigen mooie dromen, voor sommigen nachtmerries en oorlog. Maar het is vooral schijn.

De laatste foto’s die in overvloed getoond werden, waren van onze idyllische reis naar het prachtige Griekenland. En op de helft van die mooie foto’s stond ik, met volle open glimlach. Zogezegd stralend aan het genieten. Maar de goeie observeerder zal gezien hebben dat mijn ogen niet mee lachten.

Waarom deed ik dan mee met die hypocrisie ? Laat me dat even schetsen.

Het begon al op onze heenreis in het vliegtuig. Manlief stond klaar met zijn smartphone om opnames te maken van onze vlucht, om mee te kunnen uitpakken op zijn facebook pagina. Vroeger was hij de galanterie zelve, liet mijn genieten voorop gaan. Omdat, zoals hij dat altijd zei, ik dat verdiende. Mijn vorige man zou nooit mijn geluk voor laten gaan hebben. En romantische reizen waren er al zeker niet bij. Maar mijn nieuwe man, die bewoog hemel en aarde om mij blij en gelukkig te maken.

Ik besef nu dat dit echter een secundaire bedoeling had. Toen ik pas moeder werd, zei mijn gynaecoloog dat ik eerst mezelf goed moest verzorgen. Want: blije mama = blije baby. Ik denk dat dit ook opgaat voor een narcist. Blije partner = blije narcist. Want dan blijft die partner de narcist ook voeden.

In elk geval, de man die in het begin me op handen droeg, vroeg nu met tegenzin waar ik wilde zitten. Ik wist dat hij bij het raam wilde zitten, maar ik wilde ook naar buiten kunnen kijken en wist dat hij dan het zicht helemaal zou blokkeren met constant zijn smartphone ervoor. Plus dat het naar buiten kijken mij toch wat rust gaf. De laatste tijd had ik dat veel nodig doch kreeg ik het heel weinig gevonden.

Dus met veel tegenzin liet hij me aan het raam zitten. Waarna ik de hele tijd een smartphone naast mijn gezicht gehad heb, tegen het raam en zijn groeiende ergernis voelde.

Tegen dat we goed en wel geland waren, was die in zulke mate gegroeid, dat al wat ik deed, zoals te traag mijn spullen pakken, te traag wandelen naar de plaats om onze bagage op te halen, mijn jasje laten vallen, … had een sneer als resultaat, en liefst luid genoeg zodat de omstaanders het konden horen. Waarbij ik in de grond zakte van schaamte. Meestal bleven die vernederingen privaat en waren alleen mijn kinderen er getuige van. Maar blijkbaar waren we een level omhoog gegaan: vernederd worden in het openbaar. En als ik eerlijk ben, waren we dat level eigenlijk al een tijdje gepasseerd.

Na zo’n vernederingssessie, die meestal een kwartier of zo duurt, veranderde hij dan weer van persoonlijkheid en was hij tijdelijk weer normaal. Of toch ongeveer. Tot ik hem weer ergens mee ergerde.

Intussen was ik het natuurlijk ook beu en toen hij doodleuk de mooie zee aanschouwde als we de luchthaven buitenkwamen en onze eerste mooie selfie (voor facebook vanzelfsprekend) wilde nemen, kon ik het écht niet opbrengen om “mooi te lachen”. Hij bekeek de mooie foto met zijn zuur kijkende vrouw en werd woedend.

Dit resulteerde in een busrit naar het hotel, vol met medelandgenoten, waarin ik constant luid vernederd werd. Over mijn gewicht, en nog vele dingen die ik me niet meer herinner. Want ik had geleerd om te overleven door op dat moment “uit te tunen”, mezelf proberen af te sluiten en te hopen dat het snel voorbij was en hij weer zou switchen naar een enigszins normale man.

En het resultaat ? Alle 100-en mooie foto’s die nadien getrokken werden op de reis hadden een mooi lachende vrouw er op.

Wat hem niet tegenhield om mij op die reis nog vaak te vernederen en negeren. Maar da’s voor een later blogje. Ik wilde nu maar uitleggen hoe je soms mooie lachende mensen op foto’s kan zien die vanbinnen toch een stille dood aan het sterven zijn …

5 | Ademhaling

Ik kan me voorstellen dat mensen je vaak de vraag stellen nadat je besloten hebt om een einde te maken aan de relatie: waarom nu ? Waarom verdraag je 10 jaar al die vernederingen en mishandeling om dan plots de knoop door te hakken ?

Eerst en vooral: er is geen sprake van “plots”. Zoals ik aan mijn huisarts zei: het was de druppel die de gigantische emmer deed overlopen.

Ik denk dat het incident zelf eigenlijk niet zo belangrijk was. Want hij was over dat onderwerp (te maken met mijn kinderen) al vaak over de grens gegaan.

Wat maakte dit dan anders ?

Mijn vroegere therapeute is nu een coach. En een goeie ! Het toeval (nee toch, bestaat niet, het heeft zo moeten zijn !) wil dat ik net bij haar een minicursus volgde over omgaan met angst.

Basisaanpak was de ademhaling. Vier tellen in, 7 tellen vasthouden en 8 tellen uitademen. En ik was dat al enkele weken aan het oefenen. Bij elke uitbarsting van hem, dwong ik mezelf tot deze oefeningen om mijn paniekaanvallen onder controle te houden. En dat had toch een weldadige invloed op mijn gevoelsleven.

Tweede punt van aanpak was het realiseren dat je angst voor 80% bestaat uit angst voor de angst. En ik was klaar om dat te aanvaarden. Ik geloofde hem toen hij me beloofde dat het okee was om een namiddagje voor mezelf te nemen en de kinderen bij hem achter te laten. Er zouden geen conflicten zijn, ik moest echt niet bang zijn !

Mijn namiddagje bestond uit een uitstapje naar zee. Schitterend weer, niet teveel volk, genoten van een terrasje en een coctail en de zee. En op terugweg naar huis, met de trein, schreef ik opgelucht in mijn dagboek over het feit dat ik mijn angst voor de angst overwonnen had.

Tot ik mijn smartphone bekeek en een notificatie aangaf dat ik alweer een litanie aan sms-jes ontvangen had.

En wat bleek ? Die 80% angst voor de angst was geen inbeelding, maar realiteit. Ik heb tranen met tuiten gehuild, tijdens die treinrit naar huis. Omwille van de harde woorden en vernederingen, maar vooral ook omdat ik het eindelijk besefte: hier zou nooit een einde aan komen. En ik was het zat om verder in angst te leven.

Dus ik ben beginnen ademen. 4 tellen in, 7 tellen vasthouden en 8 tellen uitademen. En toen ik weer kalm was, nam ik mijn besluit. Hier en nu hield het op. Hier en nu nam ik mijn leven opnieuw in eigen handen.

4 | Enablers

Eigenlijk weet ik zo geen Nederlandstalig woord dat deze lading helemaal kan dekken. Een omschrijving kan wel helpen: iemand die iets mogelijk maakt. In deze context dus iemand die een narcist helpt in het handhaven van zijn narcistisch gedrag.

Tot nu toe was er nooit echt iemand die bij me opkwam als ik deze uitleg las. Tot vandaag, jammer genoeg. En uit een hoek die ik niet verwacht had.

Ik zat met mijn zoon bij de huisarts voor een allergische reactie. Na afloop vroeg hij hoe het met me was. Ik legde kort uit dat de rust thuis stilaan aan het nederdalen was, waarop hij me vroeg of ik nog altijd achter mijn beslissing stond. Op zich al een vreemde vraag, en een ongemakkelijk gevoel kwam naar boven. Ik vertelde hem dat mijn man nu eenmaal iets onvergeeflijks gedaan had, en dat het bovendien sowieso dé druppel was die een héle grote emmer had doen overlopen.

Daarop antwoordde hij dat hij (mijn man) het waarschijnlijk zo niet bedoeld had, dat hij vond dat hij het gedaan had “om goed te doen”. Mijn huisarts zelf werd trouwens door mijn man aangehaald als één van de mensen die hem aangeraden zouden hebben om dit te doen. Wat mijn huisarts natuurlijk ontkende, hij zei dat hij zich niet mengt tussen mensen of een oordeel erover uitspreekt. Ik geloof hem wel. Maar toch bleef ik met een heel wrang gevoel zitten.

Misschien ben ik overgevoelig, maar zulke gesprekken maken mij ongemakkelijk. Net zoals mijn vader “terloops” zei dat een bepaalde allergische reactie bij mijn moeder volgens de dokter veroorzaakt werd door stress (van mijn nakende tweede echtscheiding vanzelfsprekend). En nu zei mijn huisarts “terloops” dat mijn man het gedaan had om goed te doen.

Wat moet ik met zulke uitspraken ? Mensen die zich zogezegd niet mengen of geen oordeel vormen, doen het toch wel tussen de lijnen door.

Ik dacht de voorbije dagen dat ik toch wel goed op mijn pootjes terechtgekomen ben na ontsnapt te zijn uit een relatie met langdurig narcistisch misbruik. Maar op dagen zoals vandaag vrees ik ervoor dat het herstelproces toch wel langer zal duren dan gedacht of gehoopt.

Voetnoot: NSS= Narcistisch Slachtoffer Syndroom