#narcismecoach – Leven na narcisme

53 | Waarom praten over narcisme nog altijd zo’n taboe is

Afgelopen weekend “stond” ik op de spirituele beurs in Beerse. Met andere woorden, ik had een standje met twee banners, mijn journals, flyers en visitekaartjes. Met hoge verwachtingen en ook een beetje met de angst dat er niemand langs zou komen.

Ha, ik zal je niet op je honger laten zitten, dus ik ga heel eerlijk zeggen dat ik welgeteld één consult had en één journal verkocht heb.

Eerst even toelichten wat een “consult” is, als je niet vertrouwd bent met (spirituele) beurzen. Een consult is een gesprek met degene die haar/zijn diensten aanbiedt. Dat gaat over tarotlezingen, accupunctuursessies, een energetische behandeling, een aura lezing…

Wat deed ik daar dan, vraag je? Ik bood er ook een consult aan en de kans om mijn journal aan verminderde prijs te kopen. Mijn consults zagen er een beetje anders uit dan een gewone afspraak bij mij. Om mensen een richting te geven in wat ze nodig hadden op dat moment, om om te gaan met de toxische situatie waar ze in zaten, trok ik een orakelkaart voor hen en liet ik hen zelf een steentje trekken.

Met behulp van deze twee hulpmiddelen kon ik dan een gesprek aangaan en het ijs breken. Nu, dat was de bedoeling en dat is heel goed gegaan bij één gesprek dus.

Het probleem is dat er nog altijd zo’n taboe rust op het onderwerp “narcisme”. Daarom was dat ook het onderwerp van de lezing die ik op beide dagen gaf. Ook met slechts drie tot vijf mensen in de zaal.

Had ik dat verwacht? Zeker. Had ik gehoopt op meer? Natuurlijk. Ben ik nu erg teleurgesteld?

Nee. Zeker niet.

Mijn missie is geen gemakkelijke. Bewustwording over narcisme gaat heel langzaam. Bovendien waren veel mensen op de beurs als koppel daar. Ik merkte soms een blik naar mijn banner, die dan snel afgewend werd. Dat herken ik. Ik was ook zo. Ik zou in hun situatie ook heel snel een andere kant opgekeken hebben, bang dat hij mijn blik zou gevolgd hebben.

Ik zag ook veel blikken die ontkenning uitstraalden. En dat begrijp ik ook. De confrontatie is niet gemakkelijk. Het besef dat je in zo’n situatie zit, wuif je graag snel weg. Want het zien betekent dat je er iets aan zal moeten doen. Want dan besef je dat je zo niet je hele leven meer wil leven.

Natuurlijk kwamen er ook heel veel mensen voorbij die het geluk hebben er nog nooit mee in aanraking gekomen te zijn. Alhoewel het tegenwoordig al moeilijk is om een leven te leiden zonder dat er nooit ergens een narcistische persoon op je pad gekomen is. Maar sommigen ontsnappen aan hun invloed. Misschien omdat ze niet interessant genoeg zijn, maar ook vaak omdat ze zelf hun helingswerk al gedaan hebben en de narcist bij hen niets (meer) kan komen halen.

Maar er waren ook best veel mensen die een flyer mee namen voor iemand die ze kenden. Iemand die in hun ogen hulp nodig had. En dat deed nog wel deugd. Deze mensen kwamen een praatje maken en moedigden me aan. Ze vonden dat het zo waardevol is wat ik doe. En ze hoopten dat mijn kaartje of flyer hun naaste, collega, vriendin, broer of zus… kon aansporen om hulp aan te nemen.

Dus bij vele mensen die mijn standje voorbij wandelden, is het zaadje gezaaid. De acht mensen die naar mijn lezing zijn komen luisteren, voelden zich gesterkt. Het besef dat je niet alleen bent, is al een belangrijke stap in je genezingsproces.

Ik heb zelf ook veel geleerd op de beurs. Vooral praktische dingen dan. Ik heb op beide dagen, zaterdag en zondag, een lezing gegeven. Bij de eerste was ik vergeten mijn journal aan te prijzen en heb ik eigenlijk niet verteld wat ik op deze beurs kwam doen.

Om mensen te kunnen bereiken en helpen, is het ook belangrijk dat ze weten waar ze mij kunnen vinden. Ik kan hen dat vertellen in mijn nieuwsbrief. Maar ik vergat zo het emailadres te vragen van de ene persoon die voor een consult bij me kwam. De bedoeling was dat ik haar de uitleg van haar steentje zou nasturen. Maar ja, zonder emailadres…

Voor ik naar de beurs vertrok, was ik wat bezorgd over de invloed van zoveel mensen in één zaal, vooral op mijn energie. Meestal kan ik niet lang in een grote groep mensen zijn zonder dat ik regelmatig een pauze nodig heb. Ik raak snel overprikkeld. Sociale interacties vragen vaak veel van me.

Maar ik was aan het einde van deze twee dagen verwonderd over hoe rustig ik me voelde. Het praten met mensen ging vanzelf, ik voelde op geen enkel moment dat iemand energie bij me kwam weghalen. Integendeel. Elk contact voelde warm aan (op 1 of 2 uitzonderingen) en ik voelde bijna bij niemand negatieve energie.

En dat vind ik toch wel heel bijzonder. 150 bezoekers en toch allemaal aangename energie.

Mijn collega-standhouders waren ook allemaal super lief. Er ontsponnen interessante en diepe gesprekken. Geen koetjes en kalfjes. Allemaal bemoedigend. Allemaal elkaar succes wensend. Iedereen gunde elkaar een succesvolle dag. Echt mooi.

Wat ik leerde in verband met mijn missie:

Ten eerste is het echt nodig dat de kennis over narcisme verspreid wordt. Mensen weten vaak niet dat wat hen overkomen is, valt onder de noemer narcisme. En dat houdt dan in dat hun partner of andere naaste, nooit zal veranderen. Maar het houdt ook in dat het niet allemaal hun schuld is (geweest).

En het is echt ZO belangrijk om te beseffen dat de hel die je meegemaakt hebt, echt wel een naam heeft. Dat het een fenomeen is. Een gedragspatroon. Dat je niet zomaar “een slechte relatie” had. Dat je daar je hart en ziel in kan gieten tot je erbij neervalt, en dat dat nooit iets zal veranderen.

Ten tweede blijkt er toch een cultureel verschil te zijn tussen hoe Vlamingen en Nederlanders hiermee omgaan. En hoe ze erover praten. Op mijn banner had ik – eerder omfloerst – geschreven: “Heb je het gevoel dat je jezelf kwijt bent geraakt na een moeilijke relatie”. En dat past goed bij de Vlaamse natuur om niet te snel een “etiket” te durven plakken op het gedrag van narcistische personen. Vlamingen vegen graag dingen onder de mat. Als je er niet over praat, is het geen probleem. Bijzonder ergerlijk vind ik dit persoonlijk.

Daarnaast is er ook een tendens om mensen te ontmoedigen om het woord “narcisme” te gebruiken. Ik vraag me eigenlijk af wie daar ooit mee begonnen is. Ik begrijp dat je het etiket er niet te snel op mag plakken, maar zo ontmoedig je mensen nog meer om te durven getuigen over hun ervaringen.

En ja, ik weet best dat het ook als scheldwoord gebruikt wordt, net zoals men (en zeker de jeugd) tegenwoordig ook graag rigide mensen een “autist” noemt.

Maar mijn Nederlandse collega-standhouder moedigde me aan om me echt meer op de Nederlandse “markt” te richten en daar echt wel expliciet het woord narcisme te gebruiken. In Nederland is er blijkbaar al veel meer bewustzijn en openheid over het fenomeen en staan mensen meer open om hulp hierbij te aanvaarden.

Het blijft een moeilijk onderwerp, dat is een feit.

Maar ik laat me niet ontmoedigen. Deze ervaring heeft me des te meer gemotiveerd om de boodschap uit te dragen en ervoor te zorgen dat slachtoffers van narcistische personen de juiste hulp vinden (bij mij, onder andere).

Ik denk dat ik ook mijn flyers ga aanpassen. Op de achterzijde had ik mijn jaartraject Kintsugi gepromoot. Maar ik besef nu dat dit een veel te grote stap is.

Eerst en vooral moeten mensen mijn blog en mijn podcast vinden, zodat ze herkennen wat hen overkomen is, en zo beseffen dat er hulp mogelijk is… op het moment dat zij daar klaar voor zijn.

Kleine stapjes. Zoals in mijn traject zelf. Maar dat kunnen ze pas inzien als ze eerst heel veel voorbereidende stapjes genomen hebben.

Mijn missie is hen te laten weten dat ik hier ben om hen bij elk van die kleine stapjes te ondersteunen.

Wil je meer weten over mijn traject? Klik dan hier.

Ben jij er klaar voor om erover te praten?
In alle veiligheid van een online 1 op 1 gesprek?
Klik dan hier om een afspraak te maken.

51 | Ik mag boos zijn

Ik was vroeger nogal een opvliegend meisje. Ik kropte alles op omdat ik me niet durfde uitspreken en op een gegeven moment was mijn emmer vol en <bam> de boel ontplofte.

Dan verhief ik mijn stem (beter gezegd: ik riep) en flapte er alles tegelijk uit. Meestal kwam mijn boodschap dan gewoon niet over omdat ze verdronk in een waterval van woorden.

Ik heb in mijn leven veel gezwegen. Een hoop frustraties opgekropt. Eerst tijdens mijn jeugdjaren, daarna in mijn partnerrelaties. Ik begon nochtans altijd zelfverzekerd, ik ging gewoon mijn mening zeggen. Maar ik stootte op een muur van ego’s die vonden dat ze mij een toontje lager moesten laten zingen. Dat voelde als een stevige afwijzing en laat dat nu mijn grootste angst zijn. Dan schiet mijn overlevingsmechanisme “pleaser” in gang en ga ik mijn woorden weer inslikken.

De zwaarste gevolgen daarvan ontstonden toen ik aan kinderen begon. Onmiddellijk gezegend met een tweeling, die prematuur geboren werd en een moeilijke thuiskomst hadden na 5 weken op de neonatale afdeling, kreeg ik het heel moeilijk. Ik was helemaal overweldigd en er snel van overtuigd dat ik het niet aankon. Daarnaast was er de vader die weinig aanwezig was en ik werd een overstreste, oververmoeide, eenzame en verbitterde moeder.

En als ik overweldigd was, stapte ik over op de manier dat ik het altijd gedaan had, en dat was roepen. En tot mijn grote schaamte volgde er soms een tik bij als ik me helemaal machteloos voelde met drie jonge, drukke, lawaaierige kinderen.

Op een dag besloot ik dat het genoeg geweest was en stapte ik naar een therapeute. Zij leerde mij in eerste instantie tot rust komen door te mediteren. Ik was in het begin heel sceptisch, want hoe konden enkele minuten per dag in stilte gaan zitten nu ervoor zorgen dat ik beter met mijn kinderen kon leren omgaan? Ik besefte toen nog niet dat niet mijn kinderen het probleem waren (of de oorzaak van mijn probleem), maar dat de frustraties van ergens anders kwamen. Namelijk het gevoel dat ik er alleen voor stond en niemand had om op te steunen. Ik was boos op hun vader omdat hij 3 kinderen wilde en er dan niet mee de verantwoordelijkheid voor opnam.

Ik besefte ook niet dat het mediteren niet ging om die paar minuten rust per dag, maar om het leren van je lichaam om je eigen veiligheid te vinden en daar ook op te kunnen terugvallen op moeilijke momenten.

Mediteren heeft mijn leven veranderd. Echt wel. Ik ben soms nog ongeduldig, maar ik beheers mijn frustraties (meestal 🙂) beter. Ik ben niet meer opvliegend, ik heb veel geduld, of ik kan me toch ertoe brengen om geduldig te reageren… zolang mensen niet over belangrijke grenzen gaan.

Ik heb me er al vaak over verwonderd dat ik weinig boosheid voel naar mijn tweede partner, de narcistische persoon, ondanks de hel waar hij me heeft door laten gaan. In het begin was er veel pijn en verdriet, maar boosheid… heb ik eigenlijk weinig gevoeld. Wel een vastberadenheid, een stevige overtuiging dat ik dit nooit meer zal laten gebeuren. Maar boos? Nee.

Nochtans is het wel een gezonde stap in het rouwproces waar je door moet na een toxische relatie. Nu ben ik wel heel boos geweest nadat ik pas de beslissing genomen had. Ik kon niet vriendelijk meer tegen hem zijn, ik wilde hem gewoon uit mijn leven. Dus ik heb altijd verondersteld dat dat mijn boosheidsfase geweest is.

Tot enkele dagen geleden. Ik voelde me nadien wat beschaamd, want … ik verloor mijn “cool”. Eerlijk gezegd was het lang geleden dat ik me nog zo boos gevoeld heb. Boos tot in de tippen van mijn tenen. Nee, ik ben niet uitgevlogen, ik heb niet geroepen, maar het is toch wel even blijven nazinderen. Ik heb me wel stevig uitgesproken en misschien iets luider en harder gepraat dan ik had willen doen.

Wat was er gebeurd? Wel, ik kreeg een brief in de bus. Op de naam van mijn ex. Bijna 4 jaar na zijn vertrek. Nu gebeurt dat wel meer met bepaalde reclame en die gooi ik dan gewoon bij het papier.

Deze keer was zijn naam er echter in handschrift op geschreven en daarover was een sticker gekleefd met de tekst “aan de bewoner van dit adres” en mijn adres eronder. De brief kwam van het psychiatrisch ziekenhuis waar hij 11 jaar geleden opgenomen geweest is omwille van zijn alcoholisme en waar hij nadien met zijn narcistische kwaliteiten erin geslaagd is om als vrijwilliger aan het werk te gaan als pastoraal medewerker. Onder het motto “doe wat ik zeg, maar doe zeker niet wat ik doe”. Zoals we allemaal veel narcistische personen kennen, met mooie praatjes maar hun eigen woorden niet nalevend.

Ik deed de envelop open (tenslotte was die aan mij gericht, want hij woont hier niet meer) en vond een vrijwilligersovereenkomst tussen hem en het ziekenhuis. Op MIJN adres nog steeds. Getekend enkele weken geleden met “gelezen en goedgekeurd”.

Dit maakte mij heel erg boos. Gaf hij nog altijd mijn adres op? In het begin van onze relatie is hij jaren “zonder adres” geweest omwille van zijn faillissement om niet gevonden te kunnen worden door schuldeisers, en ik kreeg plots een heel erge déjà vue. Staat mijn adres nog altijd overal op zijn officiële documenten? Het gaf me een heel onveilig gevoel. Het gevoel dat er alweer ongevraagd en bewust over mijn grenzen gegaan was.

Ik heb onmiddellijk de telefoon genomen om naar het ziekenhuis te bellen. In niet mis te verstane woorden heb ik duidelijk gemaakt dat ik er niet mee gediend was dat hij in hun bestand nog altijd op mijn adres stond. En of ze dat stante pede konden corrigeren.

Ik stond te trillen op mijn benen van boosheid, bijna woede. Ik ben beleefd gebleven, want de onthaalmedewerkster kon natuurlijk nergens aan doen, maar ik ben toch harder geweest dan ik normaal doe.

Op zich vind ik het een gezonde reactie van mezelf. Maar toch voelde ik me achteraf weer schuldig. Omdat ik te hard gesproken had. Omdat ik boos geworden was.

En dat op zich is dan weer een mooie les geweest. Eigenlijk ben ik fier op mezelf. Dat ik me heb durven uitspreken. Ook al was het tegen de verkeerde persoon. Maar ik heb een grens getrokken. Ik heb “nee” gezegd. Ik heb niet gezwegen. En ik heb me min of meer beheersd.

En toch… kruipt dat schuldgevoel er altijd in, he. Had ik eerst moeten afkoelen? Had ik de brief gewoon moeten weggooien en doen alsof het niet erg was? Had ik niet overgereageerd?

Had ik het recht niet om boos te zijn? En daar komt de aap uit de mouw.

MAG ik boos zijn als er over mijn grens gegaan wordt?
MAG ik uitspreken dat dit niet okee is?

Aan wie stel ik nu die vraag? Vroeger bepaalden anderen wat ik wel en niet mocht zeggen.

Wel, nu neem ik mijn kracht terug.
De enige die hierover beslist, ben ik.

En ik beslis dat ik boos mag zijn.
Ik heb correct gereageerd, niemand uitgemaakt, geroepen of getierd.

Ik heb mijn grens gesteld.

En ik beslis dat dit helemaal okee is.

Ik ben fier op mezelf.

Afgelopen week hield ik een gratis 7-dagen challenge om te beginnen met genezen na een narcistische relatie.

Daarin is het onderdeel “zelfliefde” van groot belang.

Door zelfliefde leer je je grenzen trekken. Durf je je grenzen te trekken.

Maar ook boosheid is hiervoor nodig. Je moet zo boos worden als er over je grenzen gegaan wordt opdat je durft wegstappen van je pleaser-gedrag en je mond durft opentrekken.

De belangrijkste stap in je genezingsproces is jezelf waardevol genoeg vinden zodat je jezelf toelating kan geven om boos te worden. Om voor jezelf op te komen. Om nee te zeggen.

Jezelf graag zien.

Morgen is de laatste sessie van de challenge. Toevallig (of niet?) hebben we het vanavond en morgen over zelfliefde en zelfzorg.

Laat jij jezelf al toe om boos te worden? En kun je jezelf ervoor vergiffenis schenken?

Kom vanavond zeker eens luisteren!

Wanneer: om 20u30

Waar: op mijn facebookpagina

Zie ik je daar?

50 | Het staat vast: ik ben onzichtbaar

In een narcistische relatie ben je onzichtbaar.

Dat stelde ik al snel vast toen ik een relatie begon met wat op het eerste zicht een heel charmante en empathische man leek.

Hij bedolf me onder complimenten en cadeautjes, luisterde naar mijn verhaal en gaf me veel aandacht. Ik genoot er met volle teugen van. Tot ik besefte dat deze stroom van positieve bevestiging niet permanent was. Soms verminderde het aanzienlijk en soms werd het me helemaal onthouden, als een soort straf nadat ik eens een grens had proberen te trekken.

Het begon klein en subtiel. En ik had er in het begin geen erg in. Iedereen heeft toch eens een slechte dag, niet? Ik was soms ook met andere dingen bezig en niet de hele tijd 100% gefocust op mijn relatie.

Maar na een tijdje kreeg ik het gevoel dat het geven en nemen wel systematisch gebeurde. Dat er een soort logica of oorzaak-gevolg relatie in zat.

Vaak werd het effect van zulke periodes van negeren versterkt door andere acties. Hij leek dan vastbesloten om mij te straffen of mijn zelfvertrouwen onderuit te halen.

Zo was er altijd weinig leuks aan met hem naar sociale events te gaan. Vooral als het events (recepties, etentjes…) waren met mensen die hij goed kende. Ik moest me dan optutten want hij wilde zogezegd met mij kunnen “showen” en dan voelde ik me in het begin heerlijk.

Ik betrad de ruimte dan sierlijk, me voelend als een toekomstige koningin aan de arm van haar charmante prins, die aan haar volk zou voorgesteld worden.

Van die roze wolk donderde ik dan al snel als ik begon op te merken dat hij amper de moeite nam om me voor te stellen aan zijn vrienden, collega’s, familie… Erger nog. Soms stonden we bij een groepje te praten terwijl ik bijna wanhopig probeerde om een beetje intelligent over te komen (want hij beweerde altijd de slimste van de groep te zijn en ik moest dat als zijn vrouw toch kunnen evenaren), en dan gebeurde het dat ik het ene moment naar rechts keek om naar iemand te luisteren, en het volgende moment keek ik naar links om hem iets te zeggen… en bleek hij verdwenen te zijn.

Als ik dan verward en ongerust rondkeek, zag ik dat hij een eindje verder alweer bij een ander groepje stond te babbelen.

Ik kreeg dan altijd het gevoel dat ik iets misdaan had. Had ik te weinig aandacht voor hem? Had ik teveel aandacht voor iemand anders gehad? Had ik iets verkeerd gezegd? Was ik niet interessant genoeg? Schaamde hij zich voor me? Was ik saai?

Op zo’n moment blokkeerde ik dan. Ik was amper nog in staat om mijn gesprek af te maken en probeerde me zo snel mogelijk bij zijn nieuwe groepje te voegen. Hij keek me dan amper aan. Hij leek dan altijd gewoon in gesprek te zijn, maar alles aan zijn lichaamshouding gaf me het signaal dat ik afgewezen werd.

Erger nog: ik bestond op dat moment niet voor hem. Dat hakte er diep in bij me. Ik voelde me dan verloren, ongelukkig, klein, waardeloos, nutteloos…

Ik voelde me onzichtbaar.

Dit scenario herhaalde zich dan de hele avond. Samen bij een groepje, hij plots verdwenen, en ik elke keer achter hem aan hollend als een hondje. Ik durfde ook niet gewoon bij mensen te blijven staan praten, want ik was bang dat, als ik hem uit het oog zou verliezen, hij op een gegeven moment gewoon echt weg zou blijken te zijn. De auto ingestapt zijn en mij achtergelaten hebben.

Dat zou trouwens niet de eerste keer en niet in de eerste relatie geweest zijn. Ik heb een gelijkaardige ervaring gehad in mijn eerste huwelijk en dat trauma zat nog heel diep. Dus ik nam het risico niet.

Het is vreemd hoe zulke scenario’s zich meermaals kunnen herhalen in je leven en toch blijf je telkens op een andere afloop hopen. Terwijl er geen veranderd gedrag is. Als het gedrag niet verandert en de situatie is hetzelfde, is het toch logisch dat de afloop altijd hetzelfde is? Normaal wel. Maar er is niks normaal aan een relatie met een narcistische persoon. Het continue onvoorspelbare gedrag houdt je hoop in leven dat het soms goed afloopt. En in enkele situaties is dat ook zo. Maar in 95% van de andere situaties niet. En toch hou je vast aan die 5%.

Pavlov had daar een naam voor: partiële bekrachtiging. En niets is sterker dan dat om iemand te “programmeren”. Want dat is uiteindelijk wat een narcistische persoon met je doet: je programmeren zodat je het juiste gedrag vertoont waar hij het meeste energie uit kan halen en dat hij het gemakkelijkst kan manipuleren.

Een narcistische persoon wil zich machtig voelen. En die macht haalt hij uit het klein maken van anderen. En het kan hem helemaal niet schelen welke schade hij aanricht daarbij.

Heb jij je ook vaak zo onzichtbaar, machteloos en hulpeloos gevoeld in je relatie? Waardeloos, nutteloos?

Wil je weten hoe je dit kan veranderen? Hoe je weer je gevoel van waarde kan terugkrijgen?

Want je hebt dat helemaal zelf in handen, weet je. Je hebt niemand anders nodig die je zegt hoeveel je waard bent.

Jij bent NU al een mooi waardevol mens. En ik zie jou. Je bent niet onzichtbaar.

Ik kan je helpen om dat weer te leren geloven. Wil je eens voelen hoe het is om met mij te werken? Doe mee met mijn challenge en voel zelf of je een klik met me hebt.

We starten vanavond om 20u30 op mijn facebookpagina van Leven na narcisme.

Hier vind je alle info. Kom je er straks bij? Ik zou je er echt graag bij hebben 💙.

49 | Starten met bewustwording

Genezen na een narcistische – of in het algemeen toxische – relatie gaat niet vanzelf. En je geneest ook nooit helemaal ervan.

MAAR je kan de juiste hulpmiddelen leren om die aan te pakken. En elke keer dat je ze aanpakt, haal je er een stukje van de lading af tot de herinneringen vervagen en ze bijna geen emotionele waarde meer hebben.

Maar tegen je alle trauma verwerkt hebt, zullen er al heel wat jaren gepasseerd zijn. Je kan genezen, maar er zal af en toe iets blijven hangen en je kan er een leven lang mee bezig zijn om alles te verwerken.

Het belangrijke is dat je leert hoe je ermee om kan gaan zodat ze je leven niet meer overheersen.

Waarom begin ik mijn blog hiermee?

Wel, ik wil vooral eerlijk zijn. Ik heb nu een mooi leven en ik ben gelukkig. Ik werk al meer dan 4 jaar aan mijn genezingsproces, maar dat zal ook nooit ten einde zijn. Mensen vragen me vaak “ben je dan nu genezen?” omdat ze “mijn niveau” willen bereiken.

Ze denken dat ik nooit meer terugdenk aan al die vreselijke momenten in die 10 jaar dat ik in een narcistische relatie gezeten heb. Dat ik geen schrikreacties meer heb als er plots een traumatische herinnering opduikt. Dat ik mijn adem niet meer even inhou als een gebeurtenis beelden aan vreselijke scènes naar boven brengt. Dat bepaalde dingen me geen angst meer geven. Dat ik niet meer vermijd om mijn narcistische ex tegen te komen. Dat ik niet bang ben dat mijn kinderen hem gaan tegenkomen en ook traumatische herinneringen gaan herbeleven.

Een relatie met een narcistische persoon is ronduit traumatiserend. Het is niet iets waar je “zomaar” over heen raakt, of iets dat weggaat “mettertijd”.

Daarnaast heb je natuurlijk ook vaak (meestal) de combinatie met een kindertijd waarin je dingen meegemaakt hebt die je gevoelig en ontvankelijk gemaakt hebben voor narcistische personen. Niet gezien worden als kind, jezelf moeten aanpassen om toch maar een beetje liefde te krijgen, of zelfs maar aandacht, jezelf niet mogen zijn, het gevoel hebben altijd “teveel” te zijn, te druk, te luid… Daardoor ontwikkel je een leegte die je later wanhopig probeert op te vullen, met relaties waarvan je denkt dat ze zo horen te zijn. Omdat dat het enige soort relatie is dat je kent.

Je hebt dus veel meer te verwerken dan alleen trauma uit de narcistische relatie. Voor je in zo’n relatie stapt, heb je al een zwaar rugzakje. Dan krijg je daar die zware rugzak uit de narcistische relatie bij… Dus het is niet te verwonderen dat het een hele tijd duurt eer je die rugzakjes verwerkt hebt.

En je kan ze niet zomaar ledigen door ze op de grond uit te kappen. Nee, je moet voorzichtig elke steen uit de zakjes halen, bekijken, verwerken en dan kan je het op de grond leggen.

Met elke steen bedoel ik wel niet “elke herinnering”. De stenen vertegenwoordigen het trauma. Onverwerkte energie in je lichaam, veroorzaakt doordat je in moeilijke situaties er niet in slaagde om de stress op dat moment te verwerken en los te laten.

Daarom is het belangrijk om met je lichaam te gaan werken in therapie.

Daarom is het ook belangrijk om bewust te zijn van wat er gebeurt in je lichaam op elk moment.

Bewustzijn is het beginpunt van genezing.
Bewust zijn van wat er gebeurt in je lichaam.
Bewust zijn van je emoties.
Bewust zijn van je gedachten.

Als je niet weet wat er gebeurt, gaat je hoofd er zelf verhaaltjes over verzinnen. Een verklaring zoeken of zelf geven. Je gaat het aanvaarden als waarheid en het vaak als een excuus gebruiken. Of het gaat je vasthouden in de bevroren staat, die zich uit als machteloosheid, depressie, burn-out, oververmoeidheid… En je geeft het op want het voelt uitzichtloos.

Uit je kindertijd breng je ook een hoop overlevingsmechanismen mee. Slachtoffers van narcistische personen worstelen vaak met perfectionisme, uitstelgedrag, faalangst, constant bezig willen zijn, emo-eten, niet kunnen ontspannen, gedachten die blijven ronddraaien…

Het is belangrijk om ook daar bewust van te zijn.

Sinds ik me bewust werd van mijn missie om de gevaren van narcisme meer “op de kaart” te brengen door mensen te informeren en te leren hoe ze kunnen herstellen van de gevolgen, kom ik regelmatig in een “flow”.

Dan rollen de ideëen uit mijn hoofd en ben ik vaak dagen en weken bezig met deze uit te werken. Dat is positief. Ik had vroeger geen idee wat ik wilde doen met mijn leven. Ik wilde zo graag iets betekenen voor de wereld en sinds mijn missie duidelijk werd, ben ik blij en gelukkig op elk moment dat ik hiermee bezig kan zijn.

Maar… hoezeer het ook helend werkt voor mij, blijkt het ook een valkuil te zijn. Niet de missie op zich, maar het constant ermee bezig zijn.

Uiteindelijk kan ook dit vluchtgedrag zijn. Door met de missie bezig te zijn, met anderen te helpen, moet ik niet met mezelf bezig zijn.

En ik ben na een heel jaar zo bezig geweest te zijn, gaan beseffen dat ik het contact met mezelf weer verloren was.

De “practice what you preach” (doe zelf wat je anderen zegt te doen) is ergens verloren gegaan vorig jaar. Was het hoogmoed? Dacht ik inderdaad dat ik wel “genoeg” genezen was, dat ik het niet meer nodig had om mijn eigen methodes te blijven gebruiken? Was het angst? Dat ik bij het vertellen van mijn ervaringen weer traumatische herinneringen onder ogen zou moeten zien?

Gas terugnemen blijkt echter moeilijker dan ik dacht. Ik begon met mijn weken anders in te delen. Ik ging een week “missie” afwisselen met een week “zelfzorg”. Maar in realiteit bleek het toch moeilijk om in de zelfzorgweek af te stappen van het werken aan mijn missie.

Misschien zat daar ook het probleem. Ik begon mijn missie als “werk” te zien. Want je ziet overal hoe coaches snel duizenden euro’s horen te verdienen met de hulp van de juiste business coach, want als je dat niet verdient, ben je dus niet goed bezig en heb je zo’n (dure!) coach nodig. Ik begon te denken in “verdienmodellen” en “producten” die geld opleveren. Ik volgde zoveel mogelijk webinars over “jezelf verkopen”, en probeerde verschillende strategieën uit in mijn posts. Het voelde allemaal vreselijk. Dit was niet wat ik wilde doen en zeker niet waarom ik 3 jaar geleden met deze blog en mijn instagram kanaal begonnen ben.

Natuurlijk heb ik ook dromen. En kosten. Al mijn kanalen, website en vele andere software die ik gebruik voor mijn missie kosten geld. Als ik mensen wil blijven verder helpen, moet ik natuurlijk ook euro’s vragen voor mijn hulp.

Maar eerlijk gezegd wil ik daar niet bezig mee zijn. Ik wil mezelf niet “verkopen”. Ik wil dat mensen die mijn hulp nodig hebben mij vinden en zelf gaan voelen of ik de juiste coach, raadgever of hulpverlener voor hen ben.

Door deze realisatie ben ik me er bewust van geworden dat ik “back to basics” moet. En deze keer echt. ‘s Ochtends wakker worden en gaan voelen. Niet onmiddellijk mijn gsm pakken en gaan scrollen.

Het is nog een proces dat traag op gang komt. Afremmen is zo moeilijk. Maar juist daarom zo hard nodig. Hoe meer je merkt dat het je moeite kost om af te remmen, hoe meer dat een teken is dat je dat juist dringend moet gaan doen.

Jammer genoeg blijf je meestal doorgaan tot je lichaam zelf je tot een halt roept. Je wordt ziek, je voelt je nooit uitgerust, en als je te lang doorgaat, val je in een burn-out of krijg je een auto-immuunziekte.

Wacht niet tot het zo ver is.

Ik heb het allemaal meegemaakt. En het is niet omdat je uit de relatie bent, dat je er niet meer gevoelig voor bent. Het blijft oppassen en alert zijn voor de signalen van je lichaam.

Gelukkig zijn er ook de kleinere “wake-up calls”. Een vakantie bijvoorbeeld. Die je plots ook dwingt tot pauze nemen, en waarbij je dan gaat merken hoe moeilijk dat voor je is.

Ik had de voorbije week 3 dagen vakantie. Ik ging met mijn liefste en zijn kids naar een vakantiepark. De eerste dag voelde ik me vreselijk moe. Ik weet het aan de autorit, maar eerlijk, het was maar 2,5u rijden dus dat kon niet echt het probleem zijn.

Maar ik besefte dat het natuurlijk meer was dan dat. Als je de dag start met een batterij van 100%, is zo’n autorit geen probleem. Maar als je je dag gestart bent met 50% of minder, verandert dat de zaak.

Dus heb ik beslist om de dagen nadien ‘s ochtends eerst te gaan voelen hoe het zat met mijn batterij en mijn ochtendroutine daarnaar aan te passen.

Normaal heb ik een vaste ochtendroutine, wat op zich goed is. Routines zorgen ervoor dat je tijd neemt voor jezelf, maar het probleem is dat ze ook een automatisme kunnen worden. Altijd hetzelfde doen verlaagt je bewustzijnsniveau.

Wat ik nu de afgelopen dagen eerst doe, is eerst gaan peilen naar mijn energie, naar mijn lichamelijke gewaarwordingen en naar mijn emoties.

Vanmorgen wilde ik starten met affirmaties om “overvloed” uit het universum aan te trekken. De bedoeling is dat je dan overtuigd moet zijn van wat je zegt, er zelf in geloven. Maar ik voelde het niet. Ik ging voelen en besefte dat ik me angstig voelde. Net omdat ik het niet geloofde. Ik voelde het “imposter syndrome”, dat ik niet goed genoeg was, dat ik het niet waard was om mensen te helpen…

Dus ben ik een tapping gaan doen op angst. Deze doe ik vaak met de deelneemsters uit mijn trajecten omdat deze zo krachtig is. 10 minuten tapping en je voelt je al heel wat rustiger.

👉 reclame: in mijn RESTART traject doen we elke 2 weken een zelfzorgsessie in groep waarin we technieken zoals tapping samen doen en je kan de opname hiervan nadien zo vaak mogelijk gebruiken als nodig

Na de tapping ben ik opnieuw gaan voelen, deze keer naar wat ik eventueel nog nodig had. Ik voelde nog altijd een beetje angst en heb dan een meditatie gedaan met muziek uit de Meditation Moments app, met bilaterale muziek. Ik had hier al ervaring mee toen ik zelf brainspotting therapie volgde en deze was perfect om weer in mijn lichaam te komen en me terug te brengen naar een gevoel van “welzijn” door de Felt Sense methode (term van Peter Levine, zo’n beetje de grondlegger van trauma werk).

Felt Sense is moeilijk uit te leggen. Je leert die het beste door het te ervaren. Omdat dat ook zo’n krachtige methode is, heb ik zo’n oefening in mijn gratis challenge van komende week opgenomen.

Ik heb zo een hele lijst met methodes die mij heel erg geholpen hebben tijdens mijn genezingsproces en die me, zoals je kan lezen, me nog altijd elke dag helpen.

Daarom vind ik het zo belangrijk om deze ook aan anderen te leren.

Naast mijn opleiding in psychologie (bachelor echter, daarom mag ik mij geen “psycholoog” of “therapeut” noemen) heb ik een intuïtieve coaching stijl (die mensen toch als therapeutisch ervaren), methodes waarvan ik weet dat ze echt geholpen hebben, en natuurlijk het feit dat ik me niet moet “inbeelden” wat je hebt meegemaakt, want ik heb er letterlijk in gezeten.

Wil je graag gratis eens voelen hoe het is om met mij te werken? Gedurende een hele week?

Schrijf je dan in voor de gratis challenge die loopt van 13 april (komende zondag) tot 20 april.

Hier vind je alle info (ik ga het hier niet toevoegen want mijn blog is al veel te lang geworden 😉).

Zie ik je zondag? ✨

47 | Onverwachte inzichten

Vandaag schrijf ik met veel gesnotter en hoesten… jawel, eind januari blijk ik toch ook niet te ontsnappen aan de winter ziektes… En terwijl mijn lichaam in rustmodus gaat, groeit in mijn hoofd weer de nood om te schrijven. Als ik er zo over nadenk, valt dat vaak samen. Ik schrijf graag, maar “het leven” komt er zo vaak tussen. En dus helpt mijn lichaam me door allerlei signalen uit te sturen dat ik even moet stoppen, voelen en schrijven. En als ik die signalen teveel negeer, geeft mijn lichaam een harde “STOP”.

Eind vorig jaar (jawel, we zijn alweer een maand verder, what the hell) nam ik hierdoor ook het besluit om in het nieuwe jaar meer aandacht te geven aan zelfzorg. Tot rust komen. Niet de hele tijd met werken (aan mijn missie) bezig zijn, ook al krijg ik daar vaak veel energie en voldoening uit. Maar omdat ik niet genoeg tijd nemen om tot rust te komen tussendoor, raakt die energie snel weer uitgeput.

En ja, zoals dat gaat met een generator (cfr Human Design) kwamen er dan alweer 100 ideeën op om die periodes zelfzorg in te vullen: cursussen, opruimacties (decluttering heet dat mooi in het Engels), boeken lezen, mijn maanceremonies, kaartleggen, mijn keto dieet weer oppakken wat meer tijd steken in koken betekent, opleidingen volgen, meer tijd nemen om te bewegen…

En voor ik het wist, zat ik ook daar alweer met keuzestress en het verlangen om alles tegelijk te willen doen. Oh ironie, dat leer ik net aan mijn deelneemsters in het vervolgtraject REFOCUS. Tijd om mijn eigen traject nog eens zelf te volgen dus. Gelukkig helpt het Universum altijd een handje.

Enerzijds ben ik deze maand in mijn “zelfzorg-weken” telkens tot een halt geroepen doordat ik even gecrasht ben (twee weken geleden) door iets met mijn kids (waar ik het verder niet over ga hebben) en deze week lig en zit ik dus ziek in bed en in de zetel.

Ik heb even getwijfeld om deze blog op mijn persoonlijke blog te plaatsen, maar het is al tijden geleden dat ik daar iets gepost heb en aan de andere kant is ook mijn persoonlijk denkproces onderdeel van mijn ervaring na mijn narcistische relatie. Ik verklaar me dadelijk nader, dus blijf nog even lezen 🙂

Hoe kan het Universum je nu helpen? Wel, ik had me enige tijd geleden ingeschreven voor het weekend event van het Sluis NLP Instituut en dat was dus afgelopen weekend. En ook al heeft het me niet gebracht waarvoor ik gegaan ben, het heeft me andere nuttige resultaten en bevindingen gegeven.

Waar was ik voor gegaan? Wel, ik wil me al enige tijd bijscholen om mijn cliënten nog beter te kunnen helpen, maar het aanbod aan opleidingen is zo groot dat ik nog niet heb kunnen beslissen. NLP therapie leek me wel wat en uit de mails met de aankondigingen had ik begrepen dat we gingen leren hoe NLP werkt.

Wel, ik heb wel ervàren hoe het werkt, maar het “hoe” is zorgvuldig verborgen gebleven 🙂 Goed, ik snap het wel, als je alles gratis weggeeft kan je niks verkopen, maar een tipje van de sluier zou toch wel aardig geweest zijn.

Wat ik wel geleerd heb, is een verdieping van wat ik eigenlijk zelf al aanbied in REFOCUS, dus ik kan dat traject verbeteren, én ik kom ertoe om mijn eigen theorie opnieuw in praktijk te brengen. Want ook al heb ik het hele proces drie jaar geleden meegemaakt en uitgewerkt om er ook mensen mee te helpen, zou ik dat eigenlijk elk jaar moeten doen. Elk jaar opnieuw je leven evalueren, doelen stellen… op een structurele manier. Ik heb natuurlijk elk jaar wel een idee waar ik naartoe wil, maar een echt actieplan opstellen deed ik niet. En als je dan je doel wat uit het oog verliest en jezelf verliest in “het leven” sta je een jaar later nog altijd niet verder.

De cursus #UnlimitedMe van Celine Charlotte was daar al een eerste aanzet toe, en afgelopen weekend was de kers op de taart die het Universum me dus voorgezet heeft.

Okee okee, Universum. Let’s do this 🙂

Dat brengt me dan tot enkele jaren terug, naar mijn relatie met de narcistische persoon. Ik had toen het gevoel dat ik nergens naartoe ging, dat ik geen plezier had in mijn leven, dat ik een doel miste, dat ik nog iets wilde bereiken in mijn leven. Natuurlijk had ik er toen geen idee van dat het juist mijn relatie was die me tegenhield. Dat het gebrek aan enthousiasme, energie en zelfvertrouwen veroorzaakt werd doordat ik dagelijks neergehaald werd, vernederd, uitgelachen…

Ik kreeg regelmatig het verwijt dat ik nergens enthousiast over was, dat ik vele hobby’s begon maar niks afmaakte, dat ik geen “hoger doel” had. Ik dacht altijd dat het aan mijn mindset lag, en dat is natuurlijk wel zo, maar als je zelfbeeld zo laag is omdat het altijd afgebroken wordt, is er weinig kans dat je dat ooit kan veranderen. Ook liet hij altijd uitschijnen dat hij het “gemaakt had” in zijn leven, omdat voor hem “falen nooit een optie was”. En dan leg je de lat voor jezelf natuurlijk nog hoger.

De fout die ik daarbij maakte, was dat ik zocht naar iets waar ik “succesvol” in kon zijn, want dat was wat belangrijk was voor hem. Goed zijn in iets was voor hem iets dat nuttig moest zijn. Daarom lachte hij me uit toen ik me ging verdiepen in hekserij, astrologie en Moonology. Oh, ogenschijnlijk steunde hij me wel, kocht een mooie maanlamp voor me… Maar als hij dan in zijn venijnige modus ging, werd dat allemaal belachelijk gemaakt en op een dag gooide hij ook mijn mooie maanlamp stuk, samen met een hoop fotokaders…

Scherven

De vloer lag vol met scherven toen. Dat is de eerste stap voor me geweest. De eerste keer dat ik letterlijk voor mijn ogen het bewijs zag van deze ongezonde relatie. Dat beeld is me heel erg bijgebleven. Net zoals de scherven van het raam van mijn achterdeur dat hij ingeslagen heeft omdat hij niet binnen raakte en ik de telefoon niet opnam. Ik was toen op bezoek bij mijn ouders en hij had zijn sleutel niet meegenomen op zijn fietstochtje.

Wat heel kenmerkend was aan die gebeurtenis, is dat hij diezelfde dag een ongeval had met zijn fiets en in het ziekenhuis belandde. Een vergaande poging om de aandacht te verleggen van wat hij gedaan had naar alles rond hem te laten draaien, medelijden te krijgen… Dat was al vaker gebeurd. Ik kan de keren dat ik naar het ziekenhuis gesneld ben, niet meer op mijn handen tellen. En in het begin werkte het. Ik had medelijden, ik vergaf wat er gebeurd was. Tot ik op een dag, die dag met het kapotte achterraam, besefte dat al die ongevallen maar door 1 ding veroorzaakt waren telkens: zijn drankprobleem. Hij had nooit “zomaar” een ongeval. Het was altijd omdat hij op dat moment gedronken had.

Ik heb 8 jaren gedacht dat zijn hoofdprobleem het alcoholisme was. Veel van de gedragingen van een alcoholist komen overeen met die van een narcist: het liegen, bedriegen, manipuleren, medelijden wekken, de schuld naar jou verleggen, zijn gedrag minimaliseren, geen verantwoordelijkheid opnemen voor zijn gedrag/probleem… Daarom bleef ik ook vaak hopen dat het beter zou worden. Want voor korte periodes leek het dan onder controle, tot het gedrag terugkwam.

Ik dacht toen altijd dat het kwam omdat hij opnieuw begon te drinken. Maar nu weet ik dat het gewoon was wie hij was, en dat hij het nooit lange tijd kon onderdrukken. Of dat het gewoon weer een “hoovering” fase was.

Begrijp me niet verkeerd, ik zeg niet dat elke alcoholist een narcist is, he. Maar het ene kan soms een maskerade zijn voor het andere.

Het alcoholisme heeft ook heel lang mijn leven beheerst. Waardoor ik geen energie meer had om me te gaan afvragen waar ik naartoe wilde met mijn leven. Ik was gewoon bezig met overleven. Met proberen mijn kinderen zoveel mogelijk uit de vuurlinie te houden. Met proberen een goeie moeder voor hen te zijn.

Ouderschap

Dat laatste is op dit moment in mijn leven een heel moeilijke opdracht. Het is zwaar om om te gaan met het feit dat ik mijn kinderen 10 jaar lang in een gevarenzone heb gebracht. Natuurlijk niet bewust, ik heb oprecht 10 jaar lang geloofd en gehoopt dat ik een gelukkig nieuw samengesteld gezin zou kunnen opbouwen. En ja, ik had de knoop sneller moeten doorgehakt hebben.

Ik heb na mijn therapeutische trajecten mezelf grotendeels kunnen genezen van de grootste traumatische impact, maar het doet me pijn dat zij nog altijd worstelen met de gevolgen ervan. Jarenlang geleefd hebben in deze toxische omstandigheden, eigenlijk hun hele leven geen stabiele vaderfiguur met emotionele volwassenheid gehad… De keuzes die ik gemaakt heb, hebben een gevolg op hun leven. En ja, ik weet ook wel dat zij hun eigen pad moeten volgen, maar het blijft toch soms in mijn achterhoofd sluimeren dat ze het wat gemakkelijker zouden gehad hebben als ik betere keuzes gemaakt had.

Dat is iets waar we vaak mee moeten leven na een narcistische relatie: de impact op onze kinderen. Het is ook net wat ons zo vaak in de relatie houdt. Je twijfelt om weg te gaan omdat je dan je kind niet meer kan beschermen tijdens zijn/haar tijd me de narcistische partner.

Maar weet je wat? Je kan dat ook niet als je erbij bent. Je kan hoogstens proberen om in het midden te staan en je kind af te schermen. Daarnaast is het vaak zo dat het kind door de narcistische persoon mee betrokken wordt om jou te raken. Dat wordt het kind nog eens in een loyaliteitskwestie getrokken. Als je er niet bent, zal dat minder gebeuren, of zal het minstens niet in een positie geduwd worden waarin het openlijk moet kiezen.

Maar wat belangrijker is: als het kind terugkomt van de narcistische partner, meestal redelijk opgefokt op opgestookt, of gefrustreerd omdat het zich moest inhouden, vernederd of genegeerd werd (je weet wel, al die gevoelens die jij jarenlang had), kan jij het een veilige haven aanbieden. Je kan het de kans geven om te ontladen in een veilige omgeving. Je kan het laten voelen dat het okee is om zijn/haar gevoelens te uiten. Je kan luisteren. Je kan tonen dat hij/zij gezien wordt.

En dat kan je niet doen zolang je nog in die relatie zit. Dan is er geen veilige omgeving om in thuis te komen. Dan zal de narcistische persoon alles doen om jou en je relatie met je kind te saboteren.

Afgelopen weekend heeft me daar ook wat inzichten over gegeven. Omwille van die omstandigheden met mijn kids ben ik altijd een overbeschermende moeder geweest. Neem daar de beperking van mijn 2 oudsten bij en je hebt een moeder die altijd pijn en frustratie wil vermijden bij haar kids, waardoor ze de meeste beslissingen in hun plaats neemt en bang is hun eigen fouten te laten maken.

Maar eerlijk, daar heb je energie voor nodig en die heb ik weinig gehad tijdens hun hele leven. Toen ze nog klein waren en ik nog bij hun vader was, stond ik er altijd alleen voor. Goed, ik had natuurlijk wel wat hulp en de occasionele baby-sit, maar alle beslissingen, zorgen, planning… kwamen altijd op mijn nek terecht. Waardoor het allemaal als een last is gaan voelen. Ik had weinig quality time met hen omdat ik altijd aan het “zorgen” was.

En toen ik dan in de narcistische relatie terechtkwam, slorpte die alle energie op, plus het feit dat ik altijd in het midden stond van de conflicten tussen hen en hun stiefvader. Mijn energie ging naar bemiddelen, zalven… en verscheurd staan tussen twee vuren.

Dankbaarheid

Afgelopen weekend heb ik geleerd om met meer dankbaarheid te kijken naar die momenten en heb ik beseft dat ik meer moet kijken naar wat ik er uit geleerd heb. Dankbaarheid voor het feit dat ik de kans heb om nog iets positiefs te betekenen in hun leven.

Ik ben nu 55, zij zijn 23 en 20. Ik kan nog veel voor hen betekenen. En vooral, ik kan nog elke dag die veilige haven en omgeving zijn. En nog veel belangrijker: ik heb nu een liefdevolle, stabiele partner gekozen die mee onderdeel is van die veilige omgeving. Die hen nu door zijn rustige en zorgzame voorbeeld kan tonen hoe een respectvolle relatie er hoort uit te zien.

Ik heb mijn kinderen nog veel te bieden. En ik besef ook dat ik ook voor vele andere mensen nog veel kan betekenen. Dat is ook uit afgelopen weekend naar voor gekomen: My big 5 – mijn 5 hoofddoelen in het leven: het eerste is een baken te zijn voor alle vrouwen in een toxische relatie (of dat nu partner is, ouder, collega, vriend(in)…) en hen te leiden naar een veilig, stabiel en trauma vrij leven.

Ik zag mezelf staan in een zaal zoals die van afgelopen weekend – nou ja, misschien niet zo groot, 1000 vrouwen is wat veel. En ook niet met zoveel lawaai. Ik begrijp dat je de menigte moet kunnen motiveren en opzwepen, maar het is niet zo mijn ding 🙂. Ik zag me staan in een zaal met een 50, 100-tal vrouwen… in stilte. Een meditatie muziekje op, genoeg personal space (niet op elkaar geplakt zoals vorig weekend) om zich veilig te voelen… En dan zag ik mezelf vooral met hen het REFOCUS traject in 1 dag doen… de oefeningen, de bedenkingen, het zoekproces… een beetje zoals afgelopen weekend, maar dan op een rustige, serene manier.

Het is eigenlijk grappig hoe vaak dingen samenlopen. Je leert wat helpt, je volgt zelf therapie, je doet opleidingen en cursussen, je helpt er anderen mee verder… dan ga je twijfelen… doe ik het juist, helpt het wel echt? En dan ga je naar een event met 1000 man en je beseft “hey, dat doe ik ook” 😁

Dus het event heeft me niet gebracht wat ik verwachtte, maar heeft wel veel onverwachte inzichten gegeven. Inzichten die ik nodig had op dit moment in mijn leven. Het besef dat ik goed bezig ben. Dat ik op de juiste weg ben. Wat ik nodig heb om mijn doelen te bereiken.

De juiste kleine schop onder mijn gat om met volle energie mijn missie verder te zetten.

31 | Hoe narcisme ervoor zorgt dat je jezelf niet meer herkent

Onlangs woonde ik een webinar bij van Dr. Ramani, de Amerikaanse psychologe die mijn leven veranderd heeft. Dankzij haar boek “Should I Stay or Should I Go? Surviving a relationship with a narcissist” zijn mijn ogen open gegaan en heb ik uiteindelijk de beslissing kunnen nemen om uit mijn toxische relatie te stappen.

In dit webinar, dat ze deed om haar verjaardag te vieren, hoorde ik voor het eerst haar eigen persoonlijke verhaal. Ik zag hoe deze sterke vrouw, waarvan ik al talloze youtube filmpjes bekeek, tranen in de ogen kreeg bij sommige getuigenissen. En plots zag ik hoe ook haar kennis en motivatie kwam uit haar eigen ervaringen met narcistische personen.

Ik had het nog nooit eerder zo intens gevoeld. Ik wist wel dat ze zich baseerde op haar eigen verhalen, maar ik had het nog nooit GEVOELD.

Daarom heb ik besloten om iets gelijkaardigs te doen.

Volgende donderdag, 11 januari, doe ik een facebook live.
Met mijn eigen verhaal.

Het moeilijke gaat zijn om het te beperken. Ik wil mensen geen uren laten luisteren. Ik heb al sinds lang een tijdlijn gemaakt met het meeste wat ik me herinner dat me overkomen is, gebaseerd op chats met mijn nex en met vrienden.

Soms komen er na dromen nog dingen boven die ik vergeten was, en ik besef dat mijn tijdlijn waarschijnlijk maar een fractie bevat van wat me overkomen is.

Maar dat maakt niet uit. Het is meer dan voldoende om mijn verhaal te kunnen vertellen. Maar dan in een boek. Voor mijn facebook live zal ik het wat moeten beperken.

Deze live gaat natuurlijk ook een beetje een bijkomend doel hebben, zoals ook bij haar het bijkomend doel was om haar nieuwe boek te promoten.

Momenteel zit ik in de helft van mijn RESTART traject. Het is al een hele reis geworden voor de drie deelneemsteres, en het is echt een voorrecht om hen te kunnen zien evolueren.

Dat wil ik zo graag aan meer vrouwen aanbieden die ook slachtoffers of overlevers zijn van narcistisch misbruik.

Het is mijn droom om de invloed van narcistische personen uit de wereld te helpen.

Maar daar heb ik natuurlijk de hulp bij nodig van jou, lieve lezeres.
Zolang jij nog rond blijft lopen met al die open wonden, blijven de narcisten hun greep op de wereld houden.

Het is voor mij een uitdaging elke keer om een “marketingwaardige” manier te zoeken om mijn traject te promoten.

Ik vind het namelijk tijdverlies. Ik wil niet bezig zijn met promotie, ik wil bezig zijn met mijn traject en hoe ik daarmee deze dappere vrouwen het best kan helpen.

Maar ja, om hen te kunnen helpen, moeten ze zich inschrijven, natuurlijk. Een eeuwig dilemma 🙊

Onderaan deze blog vind je meer info over mijn traject.

Maar goed, ik weet dat velen ook deze blog lezen om herkenning en erkenning te vinden en dus kijk ik nu even op mijn tijdlijn om te zien wat ik vandaag kan vertellen 😊

Soms heb ik last om een incident te vertellen, omdat het kan lijken dat het vooral om alcoholisme gaat. Maar het feit is dat dit het narcisme versterkte. Zodra de alcohol (heel even) wegviel, kwam het narcisme hard naar boven.

Narcistische personen zijn namelijk ook heel erg gevoelig aan verslavingen. En daarmee waren ook de leugens en het bedriegen heel frappant.

Ook probeerde hij de gevolgen van het alcoholmisbruik te laten verdwijnen, tot liegen voor de rechtbank toe én mij aan te zetten om ook te liegen tegenover een rechter.

De meest beschamende ervaring ooit. Elke keer als ik hier aan denk, besef ik hoe diep een narcistische persoon je zelf kan laten zakken. Het ergste was dat ik er uit angst toen niks tegen durfde doen. Ik kan zelfs niet liegen. Ik probeerde uit alle macht mijn gelaatsuitdrukking zo afgestreken mogelijk te houden terwijl ik het ingestudeerde zinnetje uit mijn mond perste. Ik was zo bang dat ze recht door me zou kijken, die rechter en de openbare aanklager, allebei vrouwen.

Maar ik moest ook mezelf beschermen. Blijkbaar is het zo dat als je een dronken persoon niet durft tegenhouden om je auto of bromfiets te gebruiken, dat men dan ook jouw rijbewijs kan afpakken.

Alsof dat een optie was! Hoe hou je een tirannieke, gewelddadige dronken narcist tegen? Hij reed zelfs met de auto van zijn werk dronken rond en had er zo ook al een aanrijding mee.

Maar laat ik eerst proberen mijn verhaal chronologisch te vertellen.

Al van in het begin reed mijn nex regelmatig dronken met de auto. Na een bedrijfsfeestje heb ik ooit achter hem gereden, hem over en weer zien zwiepend, biddend dat hij nergens op zou rijden. Wat natuurlijk vroeg of laat zou gebeuren.

Toen ze zijn bedrijfsauto op een keer waren komen ophalen, was hij zo uitzinnig van woede dat hij na een fles wijn uit te hebben achter het stuur kroop om op reis te vertrekken en we onderweg bijna een ongeval hadden met verkeersagressie. De eerste keer dat ik echt voor mijn leven gevreesd heb.

Jaren later had hij opnieuw een job en een bedrijfsauto en begon hij na verloop van tijd na zijn werkuren hiermee ook dronken rond te rijden. En uiteindelijk reed hij mijn auto perte-totale na een cafébezoek. Hierdoor verloor hij het recht tot het besturen van een voertuig omwille van het hoge promille gehalte.

Om zich dan nog te kunnen verplaatsen, besloot hij een bromfietsje aan te schaffen. Wat ik toen niet besefte, betekende het feit dat je voor zoiets geen rijbewijs hoeft te hebben, niet dat je met zo’n vonnis daar wel mee mocht rijden. Hij beweerde dat hij het ook niet wist toen, waar ik nu wel mijn twijfels over heb.

Natuurlijk duurde het niet lang of hij had ook het ene na het andere ongeluk door hier ook alweer dronken mee rond te rijden. (Net zoals met zijn fiets, waardoor hij ook meermaals in het ziekenhuis belandde…)

Tot ik het zat was (niet letterlijk 😏) en de telefoon niet meer opnam toen hij belde om hem te komen ophalen omdat hij dronken met het bromfietsje in de gracht beland was. En toen belde een bezorgde burger, die het had zien gebeuren, de politie.

Toen is alles heel snel geëscaleerd. Een proces omdat hij zonder vergunning, verzekering en rijbewijs rondreed, en ik werd aangeklaagd omdat ik hem ermee “had” laten rijden.

De wereld op z’n kop. Rechters beseffen echt niet hoe een huishouden met een alcoholist werkt. Hoe je je daartegen niet zomaar verzet. Zeker niet als die daarbij dan alle narcistische tactieken uit de kast haalt om je onder controle te houden.

Het bleek al snel bij zijn advocaat dat zijn verweer uit leugens zou moeten bestaan. Leugens die ik moest ondersteunen.

Ik heb het echt geprobeerd, hem aan het verstand te brengen dat hij zijn verantwoordelijkheid gewoon moest opnemen en als een man zijn verdict aanvaarden. Maar dat ontaardde ook alweer in een woede aanval. Dus heb ik berust en met loden schoenen het spel meegespeeld in de rechtbank.

Het toppunt daarbij was dat hij, na een verdiende uitbrander maar verder een genadig vonnis van de rechter, nadien weggestormd is uit de rechtbank en mij bij zijn advocaat achtergelaten heeft.

Ik ben hem nog gaan zoeken en heb hem gevonden in een magazijn. Maar intussen was ik zelf zo boos, dat ik me zelf verstopt heb en al zijn oproepen verder genegeerd heb. Ik ben de bus naar huis op gestapt, moe en moedeloos.

En zelfs op dat moment overtuigde ik mezelf ervan dat zijn gedrag kwam omdat hij zich zo erg schaamde. Maar die schaamte duurde nooit lang. Het was nooit genoeg om te zorgen voor een blijvende gedragsverandering.

Daarmee vielen de puzzelstukjes ook op hun plaats toen het woord narcisme viel. Een narcistische persoon wil niet leren van zijn ervaringen, omdat hij altijd gelooft dat hij gelijk heeft en dat het systeem verkeerd is.

Hij was toen gewoon boos omdat hij betrapt geworden was, terwijl hij in zijn ogen weinig verkeerd gedaan had. Er was altijd een reden, een aanleiding die zijn acties rechtvaardigden. Hij nam nooit zelf verantwoordelijkheid.

Dit zijn zo van die gevolgen van narcistisch misbruik die niemand ziet of begrijpt. Je verlaagt je eigen grenzen, maar ook je eigen waarden en moraliteit.

Daarom is het zo dat je jezelf niet meer herkent na een narcistische relatie. Je hebt een vage herinnering aan je waarden en normen, maar je weet dat je huidige levensstijl daar niet meer aan beantwoordt. Daarover voel je je dan ook beschaamd.

Je bent beschaamd over wie en wat je geworden bent.
Je bent beschaamd over wat je allemaal toegelaten hebt.
Je bent beschaamd over waaraan je allemaal mee bijgedragen hebt.

Het heeft een jaar geduurd eer ik mezelf weer herkende. Ik had hierbij de hulp van een goeie therapeute.

Nu kan ik op mijn beurt mensen helpen en hen de weg tonen die ik gegaan heb om weer volop te kunnen leven.

Eigenlijk hoef ik daar niet veel woorden aan vuil te maken.

Als jij het beleefd hebt, weet je waarover ik het heb.

Ik hoef jou niet te overtuigen.

Jij hebt alleen te voelen bij jezelf of dit het moment is dat je voor jezelf gaat kiezen.

Of dit het moment is dat je de klik maakt en beslist dat het genoeg geweest is.

Je kan je hier op mijn wachtlijst zetten.

Dan krijg je op 13 januari een mail die je uitnodigt om in te schrijven voor het traject dat start op 11 maart. Als je dat doet binnen de 5 dagen, krijg je nog een mooie korting.

Hier kan je alles over het traject nalezen.

Bijna vergeten om ook mijn facebook live op donderdag 11 januari te promoten 😃 (promo is echt niet mijn ding)

Hier vind je meer info.

Zie ik je volgende donderdag om 20u daar?

27 | Helse pijn

Een vriendin gooide vorige week een interessante vraag in de groep:

Wat was jouw moeilijkste moment tot nu toe in de liefde? En wat heeft het jou gebracht?

Het eerste dat bij me op kwam, was mijn breuk met mijn narcistische ex.

Mensen blijken vaak te denken dat een toxische relatie verbreken gemakkelijk is. Dat je eindelijk inzag dat het niet goed voor je was en dat dit verbreken dus een bevrijding is.

Enerzijds klopt het wel, natuurlijk ben je achteraf opgelucht dat het eindelijk voorbij is.
Nu ja, voorbij is veel gezegd. Je bent erdoor getraumatiseerd en dat draag je nog lang mee.
Maar je bent dan uit de situatie en dan kan je beginnen aan je genezingsproces.

Maar wat mensen niet beseffen, is dat het verbreken van de relatie zelf ook traumatisch is.

Je bent op zoveel manieren verbonden met die man, fysiek en geestelijk, dat je ervan losmaken heel moeilijk is.

(ik spreek voor het gemak van het lezen altijd van “man” en “hem” maar even vaak is “zij” even erg)

De pijn die je voelt als je je verplicht voelt om een einde te maken aan een toxische relatie, snijdt door je lichaam en ziel.

Want eigenlijk is het vaak geen keuze. Of het voelt toch zo niet aan.
Je voelt dat, als je in leven wil blijven, je verplicht bent om die harde keuze te maken. Maar je wil dat niet.
Je wil gewoon dat het beter wordt. Dat hij het licht ziet en je plots wel fatsoenlijk gaat behandelen.

Want je hebt je hart en ziel in die relatie gestoken. Dat kan je toch niet allemaal gewoon weggooien? Uit die investering moet uiteindelijk toch iets goeds komen?

Een narcistische relatie stopzetten geeft je het gevoel dat je gefaald hebt.

Natuurlijk rekenen narcisten daar op. Dat je geeft en blijft geven omdat je niet wil opgeven, omdat je hem wil redden, dat je blijft hopen op verbetering.

Ik vergelijk wat je voelt in een narcistische relatie vaak met het Stockholmsyndroom. Daarin ontwikkelen mensen die gegijzeld worden ook loyaliteit naar hun gijzelnemer.

Omdat je een empathisch mens bent. Je gijzelnemer wekt je medelijden op met een zielig verhaal en je kan je inleven waarom hij doet wat hij doet. Dat maakt het natuurlijk nog niet okee. Maar je hebt het gevoel dat als je ergens een reden achter kan plaatsen, het aanvaardbaar is. Ook daar rekenen narcisten op.

Dat zijn dan psychologische redenen. Daarnaast zijn er een aantal puur lichamelijke dingen die gebeuren in een narcistische relatie, die ervoor zorgen dat je je er zo moeilijk van kan losmaken.

Ten eerste is het vaak zo dat je lichaam bepaalde mechanismen herkent uit je kindertijd. Onveiligheid, onberekenbaarheid, uitbarstingen, verwaarlozing, genegeerd worden, niet belangrijk gevonden worden, nooit het gevoel hebben op de eerste plaats te komen, ouders die emotioneel onbereikbaar zijn… Dit veroorzaakt allemaal een angstige hechting, waardoor je je eigenlijk vastklampt aan iemand die je nooit kan geven wat je nodig hebt.

Narcisten vinden dat heerlijk. Uiteindelijk geef jij alles voor een kruimeltje aandacht en je vindt dat normaal ook. Je verwacht niet anders. Althans, je onderbewustzijn verwacht niets anders. Het denkt dat “liefde” zo hoort te zijn.

Ook in je hersenen vindt er iets puur fysiologisch plaats dat ervoor zorgt dat je je moeilijk kunt losmaken. Bij heftige emoties maken je hersenen bepaalde neuropeptiden aan, waardoor je verslaafd raakt. Op den duur heb je echt die heftige emoties nodig. Daarom voelen veilige relaties ook saai aan. En daarom is het ook nodig dat je eerst van die verslaving afraakt voordat je je opnieuw aan daten gaat wagen.

Maar eerst.. eerst moet je die zware periode door. Voor je de beslissing neemt om te vertrekken, ga je een heel proces door.

Een proces van jezelf overtuigen dat je alles gedaan hebt dat je kon.
Een proces van jezelf overtuigen dat je het ook alleen kan.
Een proces van jezelf overtuigen dat je beter verdient.
Een proces van jezelf overtuigen dat hij nooit zal veranderen.

Een proces van aanvaarden dat het pijn gaat doen.
Maar ook weten dat het noodzakelijk is.

De dag dat ik besloot er een einde aan te maken, deed het “klik” van binnen.
Op dat moment was ik rustig en wist ik wat ik moest doen.

De maanden die volgden, waren een ander soort hel dan die waarin ik 10 jaar lang had gezeten.

De hel van het loslaten.
De hel van het voelen dat ik gefaald had.
De hel van de twijfel of ik de juiste beslissing genomen had. Of dat ik hem toch niet nog één kans had moeten geven. Buiten de 1.000 die ik al gegeven had.
De hel van het verdriet. Want ik hield van die man. Of was dat van het beeld dat ik had met mijn roze bril? Was hij echt ooit zo?
De hel van de lichamelijke ontwenningsverschijnselen.
De hel van het gemis. Want vreselijke aandacht was beter dan geen aandacht.

Ik moest een hoop opnieuw leren.

Leren mezelf graag zien. Opdat niemand me meer het gevoel zou geven dat ik niets waard was.
Leren mezelf vergeven. Opdat ik zou weten dat ik echt alles gedaan had wat ik kon.
Leren vergeven en loslaten van de narcist. Opdat ik helemaal vrij zou zijn om mijn leven in eigen handen te nemen zonder het oordeel of afhankelijk zijn van hem of anderen.

Wat voor mij essentieel is in het genezingsproces na (narcistisch) misbruik, is zelfliefde.

VERLIEFD WORDEN OP JEZELF IS DE EERSTE STAP NAAR GELUK

Dat is een quote die ik ergens las, die zo de essentie weergeeft voor mij.

Als je jezelf graag ziet, kijk je ook naar de wereld met andere ogen.
Dan kan je ook leven vanuit liefde.

Ik weet dat je nu totaal geen idee hebt waarover ik het heb.
En dat je nu eigenlijk bitter weinig voelt.
Of alleen negatieve dingen.

Het heeft mij ook een jaar gekost om op dit punt te komen.
Maar ik ben het levende voorbeeld dat het kàn.

En ik wil jou ook helpen om daar te komen.

Op het punt waarop je niet meer boos bent op jezelf, op de narcist, op de hele wereld.
Op het punt waarop je eindelijk terug weer het gevoel krijgt dat je lééft.

Op het punt dat je niet meer met pijn achterom kijkt naar je relatie met de narcist.

Op het punt dat je niet meer met angst door het leven gaat.

Op het punt dat je weer vol moed en zelfvertrouwen vooruit kijkt, naar je toekomst.

———

Ik kan jou daarbij helpen.

Ik heb een nieuw traject waarin je leert om narcisten geen invloed meer te laten hebben op je leven.

Het RESTART! traject duurt 3 maanden.

In dit traject ga je je leren wapenen tegen narcisten.
narcisme doorgronden: de kenmerken, manipulatietechnieken, hoe rode vlaggen herkennen…
je eigen trauma leren analyseren zodat je beseft wat dit misbruik met je doet en dat er voor je eigen gezondheid iets moet gaan veranderen
je zelfliefde verhogen zodat je eindelijk beseft dat het niet jouw schuld is en dat je mag kiezen voor jezelf, je gezondheid, je geluk

Wat houdt dit traject in?
gratis intakegesprek, online of bij een koffietje
per maand 2 online 1-1 coaching gesprekken van 1u
per maand 2 online trainingen van 30 min
tussendoor motiverende videotjes om je on track te houden

BUITENKANS!
Je kan je NU inschrijven voor de Pilot aan de mini mini-prijs van 50 € !!!

Het enige dat ik daarvoor vraag, is dat je me achteraf een eerlijke review bezorgt.

Je kan je inschrijven tot 31 oktober, dus wees er snel bij!
Vanaf 1 november zal de prijs stijgen naar 250 €.

Ben je klaar om je leven een nieuwe start te geven?

Je kan je inschrijven via deze link:
https://forms.gle/c78DFrn77k9WAELh7

3 | Respect(loos)

Omdat we een kleine keuken hebben, staan sommige van onze keuken-benodigdheden zoals ovenschotels in een kast in de veranda. Onlangs hadden we er een nieuwe bijgeplaatst en bij het openen van een lade ervan, bedacht ik me dat dit een mooie en handige plaats zou zijn voor mijn weegschaal en kookboek.

In de living heb ik een orchidee of zes staan. De enige plant die ik schijn in leven te kunnen houden, dus ik hecht er wel belang aan. Ik heb ook rozen buiten staan, dus ik ben in het bezit van een snoeischaar. Deze gebruik ik ook vaak voor snijbloemen of dus voor het bijwerken van mijn orchideeën. Dus ik bedacht me ook dat voorvermelde lade wel handig zou zijn om ook mijn snoeischaar in te bewaren. De veranda geeft toegang tot de tuin waar mijn rozen staan, perfect dus.

Bij het enthousiast uiten van dit idee, kreeg ik plots de wind van voren. Ik ging daar toch die tuinschaar niet in leggen ? Die kast was voor keukengerief !

De volgende dag een sms vanop zijn werk: leg die schaar daar maar in, hoor. Leuk, ik kreeg toestemming. Moet ik daar nu dankbaar om zijn ?

Tweede voorbeeld: we bewaren onze medicijnen in een keukenkast, op een hoge onhandige plaats voor mij, enkel toegankelijk als ik op een keukenstoel ga staan. Dus ik kreeg onlangs het lumineuze idee om me een medicijnkastje aan te schaffen. En dat wilde ik graag ophangen op een lege plaats aan de muur. Waar voordien een fotocollage hing van ons gezin, maar die hij heeft kapotgeslagen bij een ruzie enkele weken geleden.

Toen ik dit voornemen aankondigde bij een gezellig ontbijt, kreeg ik alweer een gelijkaardige reactie. Je gaat dat daar toch niet ophangen, daar moet terug een fotokader komen ! Hang het dan in de badkamer of zo!

Nu denk ik vooral praktisch bij zulke zaken. Een medicijnkastje is naar mijn mening het nuttigst in de ruimte waar de meeste huishoudongelukjes gebeuren. En niet in de badkamer, waar net iemand in bad of onder de douche of op het toilet zal zitten op het moment dat je onder het bloed zit en een pleister nodig hebt.

En alweer hetzelfde scenario. Ik klap dicht, ga me afzonderen want op zulke momenten bekruipt mij het verlangen om met een pan op zijn hoofd te slaan. En ik ben écht geen gewelddadig persoon. Nadien weer een sms met toelating. Jeej, het mag !

En zo kan ik tig van voorbeelden opsommen. Zo lang ik zijn lead volgde en zelf niet met ideeën of wensen naar voor kwam die niet strookten met de zijne, was alles rozengeur en maneschijn. Maar sinds ik sterker geworden ben en meer mijn mening durf geven, botst het meer en meer.

Het zijn niet die kleine akkefietjes die het probleem vormen, ik hoop dat dat duidelijk is. Het is wel het gebrek aan respect en de manier waarop hij mij behandelt, met een dominante agressie. Het voelt nooit aan als een gelijkwaardige relatie, snap je ?

En je kan zeggen dat hij nadien het wel inziet en toegeeft dat hij verkeerd was. Maar dat voelt dan heel beredeneerd aan. Want ik heb al gemerkt dat deze toegevingen nadien nog durven terugkomen in ruzies, waaruit blijkt dat hij eigenlijk toch helemaal niet akkoord was. Dat hij toegaf maar dat het tegelijk een doorn in zijn oog bleef. Een symbool dat ik niet gedaan had wat hij wilde.

Na een week of zo inwonen bij me, bleek deze klok al een doorn in zijn oog te zijn, kon hij de bing bong en dat tikken niet verdragen. Hij heeft toen niets geeist, maar liet op elk mogelijk moment zijn ongenoegen blijken, zodat ik de klok maar stilgelegd heb. Die klok is het enige dat ik uit mijn ouderlijk huis meegenomen heb en dat getik betekende veel voor me. Maar okee, zo erg vond ik het toen niet, als het hem stoorde, deed ik dat met plezier.

Wist ik veel dat dit het begin zou zijn van heel veel dingen hier in huis die hem stoorden en die ik zou moeten veranderen…

1 | Eerst liefdevol, dan minachtend

Dit is wat de relatie zo onberekenbaar en angstaanjagend maakt. Eerst ben je zijn alles, zijn perfect match, ben je mooi (ondanks je overgewicht), slim, een goeie mama… Je krijgt kusjes en knuffels.

En dan, plots en zonder aanleiding, zie je soms de uitdrukking op zijn gezicht veranderen. Ken je van die saters, die stenen figuren die vaak bovenop kerken zitten, met een venijnige grimas op hun gezicht ? Wel, dat is het gezicht dat dan even verschijnt, een fractie van een seconde maar.

Maar op dat ogenblik gaan alle alarmbellen in je figth and flight-brein rinkelen. En je weet wat je te wachten staat.

Venijnige opmerkingen, plots is het eten dat je gemaakt hebt, niet goed genoeg, hebben je kinderen niet gedaan wat ze moesten doen (en dat is natuurlijk jouw schuld want je voedt ze niet op), ben je een vet kalf want je weegt wel meer dan hem, ben je dom want je volgt de actualiteit niet (omdat je graag naar sci-fi kijkt en de maan volgt)… en zoveel meer.

En als je dan wegvlucht en je hebt het geluk dat hij je deze keer niet achtervolgt en blijft beschimpen, en je bent tot rust gekomen… komt hij bij je zitten en begint een luchtig gesprek over zijn werk of koetjes en kalfjes… Alsof er niks is gebeurd. Alsof hij je net eerder niet tot kleine scherfjes heeft herleid, opgerold liggende in bed in foetushouding…

Vroeger, de eerste 7 jaren van onze relatie, gedrenkt in alcohol, was dit vaste kost elke dag. Hij kwam moe thuis van het werk, nam een aperitief, nog een fles wijn bij het eten en dan ging ie wat rusten. Zo zaten we naast elkaar in de zetel, romantisch in elkaars armen, te praten. En op een gegeven moment viel hij dan stil, keek een tijdje voor zich uit… en dan was de grimas daar. En de rest…

Van de zeven dagen in een week, kan ik verzekeren dat dit minstens op zes ervan zo ging.

Wat me tegenwoordig, als ik eraan terugdenk, zo opstandig maakt, is het feit dat deze scheldpartijen eigenlijk nooit over mij gingen. Maar hij begon dan te denken aan zijn vorige relaties, zijn faillissement, zijn schulden… en hij weet zijn ongeluk dan blijkbaar aan zijn exen. En ik was dan het symbool van de vrouwen die zijn leven verwoest hadden. Zo ging het schelden steevast over “jullie… dit” en “jullie… dat”, waarbij jullie gelijk was aan “jullie vrouwen”. En dat gaf hij de volgende ochtend dan ook aan als excuus. Want het was toch niet op mij gericht, en ik moest dat niet persoonlijk nemen…

Maar dat maakte de pijn niet minder erg.

Herken je dit?

Voel je de pijn ook naar boven borrelen?

Wil je erover praten met iemand die het dus letterlijk ook beleefd heeft en nooit zal zeggen “dat je het maar achter je moet laten”?

contacteer mij