Tag: Restart!

40 | Uitdagingen

Gisteren was de eerste sessie van mijn challenge: genezen na een narcistische relatie.

Ik deel graag een “achter de schermen” vandaag.

Als je erbij was: dankjewel!

Als je er niet bij was: je kan de opname bekijken in de facebookgroep. 

Ik ben alleszins héél dankbaar voor de 3 vrouwen die er live bij waren.

Ik weet dat menig reeds bekend en gekende coach misschien meewarig zal terugdenken aan de tijd dat hij of zij “maar” 3 deelnemers had.

Maar ik ben zo enorm super dankbaar voor hen.

Want dit is niet de eerste keer dat ik deze challenge deed. Ik deed hem al 2 keer, vorig jaar.

Voor ik mezelf officieel als coach geregistreerd had (lees: mijn ondernemingsnummer aangevraagd had).

Want ik was eigenlijk op dat moment nog helemaal niet van plan om me als coach te profileren. Ik wàs het al wel, want ik coachte mensen achter de schermen, via chats en telefoongesprekken, helemaal vrijblijvend.

Maar ik vond mezelf toen nog niet “waardig” om mezelf coach te noemen.

Ik heb het er eigenlijk nog altijd moeilijk mee, trouwens.

Ik vind dat “coach” niet de lading dekt van wat ik doe en wie ik ben.

Ik verkies de Engelse term “counselor”, maar ik weet dat die in het Vlaamse en Nederlandstalige landschap nog niet zo ingeburgerd is.

Vorig jaar had ik telkens een 10-tal inschrijvingen, wat mij dolgelukkig maakte.

Het is altijd moeilijk in te schatten welke periode het meest geschikt om voor mensen om zich ervoor vrij te kunnen maken. Of het tijdstip: doe ik mijn webinars ‘s ochtends, ‘s avonds…?

Ik hoop dat de meeste vrouwen het toen uitgesteld bekeken hebben, want… ik had slechts in 1 of 2 sessies een live deelneemster. 

Dat maakte dat ik in het grote deel van mijn sessies gewoon tegen de camera aan het praten was in de hoop dat iemand het achteraf zou horen. 😁

Ik hoop dat ze het gehoord hebben, want ik vind mijn boodschap zo belangrijk.

Ik wil dat vrouwen hun proces kunnen doormaken zodat ze ook, net als ik, daarna een mooi leven kunnen hebben.

Want als je er net uit komt, uit die narcistische relatie, heb je niet het gevoel dat je een leven hebt. Je hebt jaren alleen maar over-leefd.

En nu moet je plots op eigen benen staan. Uitzoeken wie je bent en wat je wil doen met de rest van je leven.

Toch wel een heel belangrijk proces. Want als je er niet doorgaat, ga je op automatische piloot weer verder gaan over-leven. 

Niet bewust van wat je wil. 

Want dat is angstaanjagend. 

Je wil gewoon “verder gaan met je leven”, zoals buitenstaanders je vaak zullen aanraden.

Zij gaan ervan uit dat je een leven hàd waarmee je verder wil gaan.

Ze snappen er niks van.

De waarheid is dat je na zo’n destructieve relatie nog jaren werk te doen hebt.

Ik wil je daar niet mee ontmoedigen. Maar ik vind het belangrijk dat je beseft dat je werk te doen hebt. Want tijd heelt niet alle wonden zomaar.

MAAR: je moet het niet alleen doen. 

Daarom heb ik net mijn trajecten ontworpen.

Daarom doe ik deze challenge.

Daarom zou ik alle vrouwen willen smeken: schrijf je in! 

JE HOEFT HIER ECHT NIET ALLEEN DOOR!

En daarom ben ik zo blij en dankbaar voor mijn 3 dappere deelneemsters gisteren.

Zij hebben de stap durven zetten.

Zij durven hun situatie onder ogen te komen.

Zij hebben besloten dat ze er genoeg van hebben om zich zo te voelen.

Zij aanvaarden mijn hulp.

En dat maakt mij zo dankbaar dat ik bijna zweef nu.

Gisteravond zweefde ik net iets minder achteraf. 🙈

Hoewel het – naar mijn bescheiden mening – een succesvolle sessie was, kwam mijn perfectionistische natuur naar boven.

Ik heb namelijk in het begin zitten knoeien met de Zoom-instellingen.

Ik had alles 10 keer vooraf nagekeken en uitgeprobeerd, en toen ik dan live ging, draaide het toch even in de soep. 

Ik had mooi uitgelijnd hoe de presentatie naast mijn beeld zou verschijnen, want dat bleek niet evident na de nieuwste update.

Dan startte ik de sessie, liet de deelneemsters binnen en plots was mijn hele layout verknoeid.

Ik bleef kalm (alhoewel vanbinnen het angstzweet me uitbrak) en herstelde de sessie.

Op zo’n momenten ben ik heel blij met wat ik allemaal geleerd heb.

Dat ik mijn ademhaling kan gebruiken om een paniekaanval te voorkomen.

Want er is niks ergers voor een perfectionist dan publiekelijk afgaan 😀

Natuurlijk ben je zelf de enige die het zo ziet op dat moment.

Mijn deelneemsters bleven geduldig wachten en ik betwijfel of iemand met een vinger naar het scherm aan het wijzen was en uitproeste “wat een klungelaar”.

Maar soms voelt het zo vanbinnen.
Want je hoofd komt er dan tussen.
Je hoofd zegt tegen je “wat een geklungel”.

De kunst is om dan in het hier en nu te blijven. Want op zo’n momenten word je vaak teruggekatapulteerd naar het verleden. Naar al die momenten waarin je je een mislukkeling voelde. Misschien zelfs uitgemaakt werd ervoor.

Ademen.

Als er iets is dat ik mensen wil inprenten, is het dit.

ADEMEN

Een life saver voor paniekaanvallen, echt wel.

Je lichaam is zo’n waardevol hulpmiddel als het gaat om verwerken van trauma.

Om je zenuwstelstel tot rust te laten komen.

Want dat is overbelast geworden na zoveel tijd in een narcistische relatie.

In de sessie van morgen gaan we het daar ook over hebben. 

Als je wil weten hoe het werkt en hoe het voelt, doe dan mee!

Je kan je nog altijd inschrijven en de sessie van gisteren herbekijken.

Het geklungel ga je wel niet zien, want ik ben – gelukkig – de opname pas erna gestart.

Ik klungel al wel eens, maar ik ben niet dom 🙂

Je kan je hier nog inschrijven.

Wie ben ik?

Ik ben Noëlla. Ik overleefde 10 jaar narcistisch misbruik.

Ik kwam hier gebroken uit en wist niet meer wie ik was.

Ik heb mezelf heropgebouwd en voel me nu sterker dan ooit.

Dat wil ik ook voor jou.

En ik kan je ermee helpen.

Op 26 augustus start mijn RESTART traject opnieuw.

Ik zou heel dankbaar zijn als ik jou hierin kon verwelkomen en samen met jou op pad gaan naar jouw genezing.

Hier vind je er meer informatie over.

Zie ik je binnenkort?

37 | Hallucinante taferelen

Ik vraag me soms af of er ooit een moment zal komen dat bepaalde triggers geen triggers meer zullen zijn. Daarmee bedoel ik: zullen sommige herinneringen ooit geen emotionele of lichamelijke reactie meer geven?

Er zijn zo een aantal punten in mijn relatie geweest die ik kantelmomenten wil noemen, maar er toch geen waren.
Ze waren enorm ingrijpend en traumatiserend en in normale omstandigheden zouden het momenten geweest zijn waarbij ik zou gezegd hebben “en nu is het gedaan!”.

Maar zoals je wel weet, zit een narcistische relatie zo simpel niet in elkaar.

De traumabond is een enorm krachtig instrument voor een narcist. Niet dat hij zich daarvan bewust zal zijn, maar als je het aan hem zou uitleggen, zou hij wel erkennen hoe handig het is dat zijn slachtoffer willoos met hem verbonden is.

Het is merkwaardig hoe loyaal je kan zijn aan je mishandelaar.
Tekstboek Stockholmsyndroom.

Maar goed, er waren dus een aantal momenten waarbij mijn rationele brein luidkeels aan het roepen was, maar waarbij mijn reptielenbrein in een hoekje kroop en stilletjes pleitte voor het niet erger te maken en geen risico’s te nemen.

En jammer genoeg wint het reptielenbrein vaak.
De minste moed der wanhoop dat je samenraapt wordt meestal gemakkelijk van tafel geveegd door het reptielenbrein.

Het reptielenbrein houdt niet van verandering.

Ook niet als dat op lange termijn beter is.
Het reptielenbrein denkt vooral korte termijn.
Alles bij het oude houden.
Niks veranderen.
Zeker geen risico’s nemen.
Het veilig houden.
Ook al betekent dat in een gevaarlijke situatie blijven.
Want die gevaarlijke situatie is wel gekend.
Wat als je naar een nieuwe situatie gaat?
Hoe zal die zijn? Kan nog gevaarlijker zijn.
Dus het reptielenbrein neemt liever dat risico niet.

En toch zijn het kantelmomenten geweest.
In die zin dat het telkens een blokje op mijn balans was die stilaan ging overhellen naar de kant van “er moet iets gebeuren”.

Sommige kantelmomenten zijn voor mij moeilijk uit te leggen.
Omdat ik weet, lieve lezer, welke blik jij er bij zal krijgen.
Wenkbrauwen die opgetrokken worden.
En het zinnetje in je hoofd “dat zou ik nooit laten gebeuren”.

Neem het van mij aan.
Zet 100 verhalen van overlevers van narcisten in een boek (staat trouwens op mijn bucket list om te doen) en je hoort 100 gelijkaardige verhalen.

Eén van de meest hallucinante verhalen speelt zich af in het jaar dat ik met de narcist getrouwd ben.

We waren op dat moment 2 jaar samen en het monster van het alcoholisme tierde welig.

In die periode durfde ik het nog aan om hem tot inkeer proberen te brengen.
En misschien was er nog een vaag spoor van schuldgevoel of geweten bij hem.
Ofwel bespeelde hij me al zo handig dat ik het nog niet zag.

De kans is groot dat het dit laatste is.

Ik was met hem naar een lezing van een psychiater geweest over alcoholisme.
Hij gaf schoorvoetend toe dat hij misschien een “sociale” drinker kon zijn.

Ik nam het kleine winstmoment en overtuigde hem om een afspraak te maken met die pyschiater.

Om zijn goeie wil te tonen, liet hij me meegaan naar de consultaties.
Waarschijnlijk had hij niet gedacht dat ik hem zou durven tegenspreken als hij aan de psychiater verkondigde dat hij die week amper gedronken had.
Ik vond van niet en sprak dat ook uit.

Die fout heb ik later nooit meer gemaakt. Ik ben nadien ook nooit meer mee naar de psychiater geweest.

Ik herinner het me niet meer, maar ik vermoed dat hij daarna zelf ook niet meer geweest is.

Het is namelijk toen zo geëscaleerd dat hij enkele weken later opgenomen werd in een psychiatrisch ziekenhuis.

Die bewuste avond deed hij na afloop (van de consultatie) alsof alles okee was en hij stelde zelfs voor om samen te gaan dineren. Opgelucht dacht ik dat dat wel leuk zou zijn, dan konden we alles uitpraten.

Hij begon al snel het ene glas wijn na het andere binnen te gieten en de sfeer werd alsmaar grimmiger.

Ik zat intussen al in tranen te luisteren naar zijn geraas over hoe ik hem verraden en vernederd had ten opzichte van de psychiater. Het feit dat hij gelogen had, was irrelevant.

Toen het tijd was om af te rekenen, ging ik naar de toog om te betalen en toen ik me omdraaide, was hij verdwenen.
Ik dacht dat hij naar het toilet was en dat ik hem niet had zien voorbijkomen.

Dus ik heb daar nog een half uur aan tafel zitten wachten.

Nadat ik ongerust de toiletten had gecontroleerd om te zien of hij daar niet stomdronken lag, besefte ik dat hij gewoon vertrokken was.

Het scenario dat zich dan afspeelde, kon een aflevering van The Twilight Zone geweest zijn.

Ik begon hem verontrust te sms-en. Gelukkig had ik de autosleutels dus hij kon me niet achtergelaten hebben, maar ik durfde niet zonder hem naar huis rijden.

Na een uur in de auto wachten op een teken van leven, kreeg ik dan eindelijk antwoord.
Hij bleek te voet onderweg naar huis en ik moest hem dringend oppikken.

Of dat zei hij tenminste in zijn sms.

Ik vertrok in allerijl met de auto. Het was intussen al aan het donker worden en het was heel moeilijk om personen langs de kant van de weg te herkennen. Dus ik reed heel traag en tuurde nauwgezet naar elke levende ziel onderweg.

Er waren twee mogelijke wegen waarlangs hij had kunnen gaan. Natuurlijk antwoordde hij niet meer op mijn vragen welke weg hij genomen had, of waar hij mogelijks was op dat moment.

Waar hij wel tijd voor had, was laten blijken hoe hij toch het slachtoffer was dat hij nu te voet naar huis moest, en nog veel meer beschuldigende teksten.

Ik was intussen in hoge paniektoestand, maar ik dwong mezelf om kalm te blijven. Want ik moest hem vinden. Een andere mogelijkheid was er niet.

Ik voelde op dat moment heel veel tegelijk.

Angst. Omdat hij razend zou zijn. Dat er iets met hem zou gebeuren en dat dat dan mijn schuld zou zijn.

Boosheid. Omdat hij me niet de juiste informatie gaf. Omdat hij me weer schuldgevoelens aan het opdringen was. Omdat hij vertrokken was. Omdat hij me achtergelaten had. En me nu het gevoel gaf dat het andersom was.

Schuldgevoelens. Als ik mijn mond gehouden had bij de psychiater, was dit allemaal niet gebeurd.

Hoe ik het ook draaide of keerde, de situatie was mijn schuld.

Dat vond ik toen tenminste. Ik besef nu natuurlijk dat niets hiervan mijn schuld was.

Maar zo werkt je geest nu eenmaal in een narcistische relatie.

Ik heb die avond beide parcours tweemaal afgelegd. Geen spoor van mijn partner.
Ik overwoog al om naar het ziekenhuis te rijden om te kijken of hij er binnengebracht werd, toen ik de verlossende sms kreeg.

Blijkbaar zat hij al die tijd gewoon op café en vond hij het leuk om mij op die manier te straffen voor mijn verraad.

Ik heb me opnieuw geparkeerd waar ik eerder de auto gezet had en ben even blijven zitten om te bekomen van de stress van de afgelopen uren.

Het gevoel dat toen overheerste, was boosheid. Ik overwoog even om hem daadwerkelijk achter te laten. Maar mijn verantwoordelijkheidszin nam het over en ik stapte toch maar naar het bewuste café.

Het tafereel dat ik daar te zien kreeg, was nog hallucinanter. Hij zat stomdronken achter een tafeltje met flesjes bier en bood me zelfs aan om met hem mee te drinken.

Ik kookte vanbinnen van woede maar hield me kalm en probeerde hem zover te krijgen dat hij met me zou meegaan.

Wat niet lukte, natuurlijk. Integendeel, het werd erger. Hij begon op me te schelden en minachtend over me te praten tegen de café uitbater.

Daar bovenop sprak hij een groep vrouwen van Oosterse oorsprong aan en begon racistische commentaar op hen te geven.

Mijn boosheid ging over op schaamte. Schaamte in zijn plaats. Schaamte dat ik, als zijn partner, het liet gebeuren.

Ik deed het enige dat ik kon: ik bleef op hem inpraten, probeerde zijn arm te nemen en hem mee te trekken. Hij werd er alleen maar agressiever van.

Ik heb hem dan duidelijk enkele keren gezegd dat als hij niet met me meeging, ik hem zou achterlaten daar. Ik meende het niet helemaal en ik hoopte dat dat hem zou overtuigen.

Maar niets hielp.

Tenslotte zag ik in dat het niets uithaalde en ben ik toch zonder hem vertrokken.

Ik was doodmoe van de belevenis, uitgeput van de angsten die ik doorstaan had.

Daarna heb ik heel de nacht wakker gelegen, luisterend naar elk geluid dat een teken kon zijn dat hij thuiskwam.

Deels uit angst voor wat hij mij zou aandoen, deels uit angst dat er hem iets zou overkomen.

Een héél klein stemmetje was ook hoopvol dat hij nooit meer thuis zou komen.

Om het einde in het kort te vertellen (want da’s nog een heel verhaal op zich): toen ik ‘s anderendaags begon rond te bellen, bleek hij een nachtje bij de politie te gast geweest te zijn.

Als ik terugdenk aan die avond en nacht, lijkt het altijd een scène uit een film te zijn.

Heel lang heb ik het ook gezien als een scène uit de film “samenleven met een alcoholist”, maar op een gegeven moment ben ik het gaan zien voor wat het was.

Het was tekstboek narcistisch misbruik.

Mij beliegen, angst aanjagen, manipuleren, bedreigen, fysiek geweld…

Vooral het gaslighten had veel impact nagelaten.

Ik begrijp tot op vandaag nog altijd niet hoe je je partner op een wilde zoektocht kan jagen terwijl je achter een biertje op een terras zit.

Goed wetende welke angsten ik zou uitstaan.

De alcohol maakte het erger, maar de oorsprong van het gedrag lag in het narcisme.

Als je dit leest en je herkent de taktieken, en je leeft samen met een alcoholist, bekijk dan eens mijn lijst met 30 kenmerken. (die je hier kan aanvragen)

Ik durf er om wedden dat ook jij hier veel in zal herkennen.

Als dat zo is, wil ik je graag enkele vragen stellen.

👉 Sta jij elke dag uitgeput op, zelfs na een nacht met voldoende slaap?

👉 Zit je in een burn-out of heb je er één gehad de afgelopen jaren?

👉 Krijg je bijna een paniekaanval bij de minste tegenslag of stress?

👉 Ben je vaak boos op jezelf? Vind je jezelf niet veel zaaks?

Dan is het mogelijk dat je trauma hebt van die toxische relatie.

Mijn RESTART traject kan je hierbij helpen.

Op 3 maanden tijd leer je jezelf weer graag zien en zal je meer afstand kunnen nemen als je de taktieken en gevolgen allemaal leert doorzien.

Ik ga het hier niet allemaal uitleggen, want ik heb daar een mooie website over gemaakt waar je alles op kan terugvinden 😏


Klik hier voor meer informatie.

Voor je weer verder leest in het blog- of sociale media-land, wil ik graag dat je eens even diep ademhaalt.

Herlees even de kenmerken die ik hierboven opgesomd heb.

Ik weet dat je eerste reflex zal zijn te denken “och, zo erg is het niet”.

Adem nog eens diep in.

Hoor je dat stemmetje?

Dat stemmetje dat heel zachtjes smeekt om er toch eens bij stil te staan?

Het stemmetje dat je elke keer weer probeert op te rapen na elke scène?

Het stemmetje dat zich zo vreselijk alleen voelt?

Klik dan toch maar eens door naar mijn website…

Onthoud: je staat er NIET alleen voor.

32 | Vakantie

Vakantie… iets waar elk mens wel naar uitkijkt, of hij/zij nu thuis werkt of buitenshuis.

Eens alle stress loslaten, eens genieten en nieuwe dingen doen. De kids die zich eens kunnen laten gaan en lekker buiten ravotten…

Poef!

Sorry, dat was de droom ballon boven je hoofd die knapte.

Op vakantie gaan met een narcistische persoon is de hel.

Wij gingen altijd met de tent op vakantie, om budgettaire redenen.
Dat op zich gaf al stress aan mijn man, want het was budgettair onder dwang.
Na zijn faillissement, jaren thuis met burn-out en ik die maar deeltijds werkte, moesten we onze centjes heel vaak twee keer omdraaien voor we het uitgaven.

Het is te zeggen… ik deed dat toch. Hij vond dat er altijd wel een manier was om het terug te verdienen, en maakte gretig gebruik van mijn kredietkaart.

Na verloop van tijd, toen hij weer aan het werk ging, betaalde hij me alles wel terug. Maar ik moest het toch, met mijn deeltijds loon, kunnen ophoesten eerst.

Het gaf mij ook stress. Elke maand angstvallig de uitgaven op de kredietkaart in het oog houden en hopen dat ik voldoende had met de spaarcentjes die ik opgespaard had. En geloof me, als alleenstaande met een deeltijds loon, was dat niet veel.

Telkens als we onze vakantie begonnen te plannen, uitte ik mijn bezorgdheid over de kinderen. Hij was ervan overtuigd dat ze zichzelf er wel zouden bezig houden en dat wij lekker zouden kunnen relaxen.

Nu ken ik mijn kinderen beter dan hij, en ik wist dat dat met hun autisme niet evident zou zijn. Maar ja, hij wist het beter, want hij was een goede vader. Pluspapa in dit geval en nee, hij kende mijn kinderen niet hun hele leven zoals ik.

Maar hij had een manier over zich die ervoor zorgde dat ik hem ging geloven en dat ik mee enthousiast werd.

We gingen enkele keren naar Frankrijk, een autorit van een hele dag met een volgepropte auto, waarbij de kinderen niet eens fatsoenlijk hun voeten konden plaatsen. Minimalistisch kamperen was er voor hem niet bij. De rit was dus geen pretje en ze kloegen, terecht, vaak. Ik drong aan op voldoende pit stops, wat mijn man vaak ergerde, want dan waren we nog langer onderweg.

Als we dan eindelijk op de bestemming aangekomen waren, was hij moe. Gestresseerd. Opgefokt.

En onder die omstandigheden begonnen we de tent op te zetten.

Als je ooit eens ten volle een vernederende ervaring wil ondergaan, moet je eens een tent opzetten met een vermoeide, geïrriteerde narcistische persoon.

Op dat moment werd ik behandeld als een waardeloos mens, te dom om instructies te volgen en te lomp om iets goed te doen.

Hoe vaak we het ook deden, hij begon er altijd op een chaotische manier aan en veronderstelde dat ik met mijn helderziende gaven wist waar en wanneer ik het juiste stuk tent of materiaal moest nemen. Als ik dacht dat een andere manier misschien beter zou zijn, en dat durfde uitspreken, werd ik teruggefloten. Hij wist altijd alles beter.

In tussentijd liepen mijn 3 kinderen daar doelloos rond, nerveus, moe en verveeld van de autorit. En ik kon hen geen aandacht geven want ik moest mijn volle aandacht geven aan de man die me al scheldend instructies gaf.

Meestal hadden we daar nog buren in de buurt, en ik hoopte altijd heel erg dat ze geen Vlaams spraken. Gezien het feit dat een kamping vaak minstens voor de helft uit Nederlanders bezet is, ijdele hoop.

Ik voelde me vernederd en verdrietig. Des te meer omdat mijn kinderen er getuige van waren.

Als ik nu terugdenk aan de impact dat dit voor hen gehad heeft, voel ik me heel erg schuldig.

En ik kan er nog altijd niet bij dat hij dit allemaal maar normaal vond. Integendeel, wij (de kids en ik) waren er altijd de oorzaak van dat hij zich zo gedroeg.

Ik beschrijf het tent-opzetten nu heel kort hier, maar het was telkens een ervaring met diepe impact. Ik liep op eieren, wanhopig zoekend naar de juiste manier om zijn instructies uit te voeren, zo onzichtbaar mogelijk en zo gehoorzaam mogelijk.

En het meest hallucinante aan deze ervaring was, dat als de tent éénmaal recht stond, hij me een knuffel gaf en goedgezind de tent begon in te laden.

Geen enkel besef dat hij me een half uur eerder de grond had ingeboord en me had laten voelen als een miserabel stuk ellende.

De eerste jaren probeerde ik dan mee de switch te maken en was ik opgelucht en hoopvol dat de rest van de vakantie nu inderdaad relaxen en rusten zou zijn.

Dat was natuurlijk ijdele hoop. De kinderen werkten de hele dag op zijn zenuwen omdat ze zich verveelden of last hadden om zich aan te passen aan de nieuwe omgeving, een nieuw ritme, slechte slaapomstandigheden (ze vonden op de grond slapen maar niks), ander eten…

Hij vond dat ze zich aan te passen hadden en vooral niet in zijn weg mochten lopen. Dat ik hen extra aandacht gaf was ook uit den boze. Vakantie was voor hem. Hij had het hele jaar hard gewerkt en vond dat hij recht had op rust. De rest had zich aan te passen.

De allerlaatste keer dat we gingen kamperen was écht de hel.

Hij dronk enorm veel en ging naast verbale agressie ook over tot fysieke. Ik probeerde er zo weinig mogelijk op te reageren om de kinderen niet te alarmeren, maar toen hij me in mijn rug begon te stampen, net zoals op onze huwelijksreis vier jaar voordien, bereikte ik mijn breekpunt.

We kampeerden op dat moment aan een riviertje in Frankrijk. Op een ochtend ben ik beginnen wandelen en heb ik me verstopt.

Ja, ik was laf. Ik liet mijn kinderen achter bij hem. In de hoop dat hij, als het doelwit van zijn agressie (ik dus) weg was, hij zou kalmeren. Ik bleef in de buurt om te zien dat mijn kinderen veilig waren, maar ik durfde me niet laten zien.

Op een gegeven moment werd de politie gebeld, en die heeft me gevonden, verstopt in de bosjes.

Nu is mijn Frans nooit echt goed geweest, maar de politieman begreep snel waar het probleem lag. Hij vroeg me of ik klacht wilde indienen.

In het midden van Frankrijk, in een taal die ik niet meester was… wat kon ik doen?

Intussen waren de eigenaars van de kamping de scènes ook beu, iedereen kon zijn roepen en tieren de voorgaande dagen horen. Er werd ons gevraagd om onmiddellijk de kamping te verlaten.

Nog maar eens een vernedering er bovenop.

En in de eerste plaats vond hij natuurlijk dat ze het op hem gemunt hadden. Dat ze overdreven.

Op dat moment had ik graag de keuze gehad: dat hij verplicht werd om te vertrekken, en wij konden blijven. Maar we moesten met z’n allen weg. De rust van de andere kampingbewoners ging duidelijk boven onze veiligheid.

In de rit naar huis werd er weinig gepraat. Wel waren er zoals altijd de monologen. Waarin hij zijn beklag deed over hoe hij behandeld geweest was en hoe het onze schuld was (van mij en de kids) dat het allemaal uit de hand gelopen was.

Als ik hier op nablik, en erbij stil sta dat er nog talloze vrouwen in gelijkaardige omstandigheden moeten leven, voel ik de knoop in mijn maag weer.

Geen knoop van angst meer. Een knoop van boosheid. Van woede. Van onmacht. Van verontwaardiging.

Daarom heb ik mijn RESTART traject (en in het verlengde daarvan mijn jaartraject Kintsugi) in het leven geroepen.

Ik wil een vuist maken naar alle narcistische personen die over goeie mensen lopen.

Mensen die dit niet verdienen. Nooit.

Ik had niets gedaan dat verdiende om zo behandeld te worden.
Bij iets stoms als een tent opzetten.

Herken je dit gevoel?

Schrijf je in voor RESTART en je leert hoe je dit nooit meer hoeft te tolereren.

ja, ik schrijf me in

31 | Hoe narcisme ervoor zorgt dat je jezelf niet meer herkent

Onlangs woonde ik een webinar bij van Dr. Ramani, de Amerikaanse psychologe die mijn leven veranderd heeft. Dankzij haar boek “Should I Stay or Should I Go? Surviving a relationship with a narcissist” zijn mijn ogen open gegaan en heb ik uiteindelijk de beslissing kunnen nemen om uit mijn toxische relatie te stappen.

In dit webinar, dat ze deed om haar verjaardag te vieren, hoorde ik voor het eerst haar eigen persoonlijke verhaal. Ik zag hoe deze sterke vrouw, waarvan ik al talloze youtube filmpjes bekeek, tranen in de ogen kreeg bij sommige getuigenissen. En plots zag ik hoe ook haar kennis en motivatie kwam uit haar eigen ervaringen met narcistische personen.

Ik had het nog nooit eerder zo intens gevoeld. Ik wist wel dat ze zich baseerde op haar eigen verhalen, maar ik had het nog nooit GEVOELD.

Daarom heb ik besloten om iets gelijkaardigs te doen.

Volgende donderdag, 11 januari, doe ik een facebook live.
Met mijn eigen verhaal.

Het moeilijke gaat zijn om het te beperken. Ik wil mensen geen uren laten luisteren. Ik heb al sinds lang een tijdlijn gemaakt met het meeste wat ik me herinner dat me overkomen is, gebaseerd op chats met mijn nex en met vrienden.

Soms komen er na dromen nog dingen boven die ik vergeten was, en ik besef dat mijn tijdlijn waarschijnlijk maar een fractie bevat van wat me overkomen is.

Maar dat maakt niet uit. Het is meer dan voldoende om mijn verhaal te kunnen vertellen. Maar dan in een boek. Voor mijn facebook live zal ik het wat moeten beperken.

Deze live gaat natuurlijk ook een beetje een bijkomend doel hebben, zoals ook bij haar het bijkomend doel was om haar nieuwe boek te promoten.

Momenteel zit ik in de helft van mijn RESTART traject. Het is al een hele reis geworden voor de drie deelneemsteres, en het is echt een voorrecht om hen te kunnen zien evolueren.

Dat wil ik zo graag aan meer vrouwen aanbieden die ook slachtoffers of overlevers zijn van narcistisch misbruik.

Het is mijn droom om de invloed van narcistische personen uit de wereld te helpen.

Maar daar heb ik natuurlijk de hulp bij nodig van jou, lieve lezeres.
Zolang jij nog rond blijft lopen met al die open wonden, blijven de narcisten hun greep op de wereld houden.

Het is voor mij een uitdaging elke keer om een “marketingwaardige” manier te zoeken om mijn traject te promoten.

Ik vind het namelijk tijdverlies. Ik wil niet bezig zijn met promotie, ik wil bezig zijn met mijn traject en hoe ik daarmee deze dappere vrouwen het best kan helpen.

Maar ja, om hen te kunnen helpen, moeten ze zich inschrijven, natuurlijk. Een eeuwig dilemma 🙊

Onderaan deze blog vind je meer info over mijn traject.

Maar goed, ik weet dat velen ook deze blog lezen om herkenning en erkenning te vinden en dus kijk ik nu even op mijn tijdlijn om te zien wat ik vandaag kan vertellen 😊

Soms heb ik last om een incident te vertellen, omdat het kan lijken dat het vooral om alcoholisme gaat. Maar het feit is dat dit het narcisme versterkte. Zodra de alcohol (heel even) wegviel, kwam het narcisme hard naar boven.

Narcistische personen zijn namelijk ook heel erg gevoelig aan verslavingen. En daarmee waren ook de leugens en het bedriegen heel frappant.

Ook probeerde hij de gevolgen van het alcoholmisbruik te laten verdwijnen, tot liegen voor de rechtbank toe én mij aan te zetten om ook te liegen tegenover een rechter.

De meest beschamende ervaring ooit. Elke keer als ik hier aan denk, besef ik hoe diep een narcistische persoon je zelf kan laten zakken. Het ergste was dat ik er uit angst toen niks tegen durfde doen. Ik kan zelfs niet liegen. Ik probeerde uit alle macht mijn gelaatsuitdrukking zo afgestreken mogelijk te houden terwijl ik het ingestudeerde zinnetje uit mijn mond perste. Ik was zo bang dat ze recht door me zou kijken, die rechter en de openbare aanklager, allebei vrouwen.

Maar ik moest ook mezelf beschermen. Blijkbaar is het zo dat als je een dronken persoon niet durft tegenhouden om je auto of bromfiets te gebruiken, dat men dan ook jouw rijbewijs kan afpakken.

Alsof dat een optie was! Hoe hou je een tirannieke, gewelddadige dronken narcist tegen? Hij reed zelfs met de auto van zijn werk dronken rond en had er zo ook al een aanrijding mee.

Maar laat ik eerst proberen mijn verhaal chronologisch te vertellen.

Al van in het begin reed mijn nex regelmatig dronken met de auto. Na een bedrijfsfeestje heb ik ooit achter hem gereden, hem over en weer zien zwiepend, biddend dat hij nergens op zou rijden. Wat natuurlijk vroeg of laat zou gebeuren.

Toen ze zijn bedrijfsauto op een keer waren komen ophalen, was hij zo uitzinnig van woede dat hij na een fles wijn uit te hebben achter het stuur kroop om op reis te vertrekken en we onderweg bijna een ongeval hadden met verkeersagressie. De eerste keer dat ik echt voor mijn leven gevreesd heb.

Jaren later had hij opnieuw een job en een bedrijfsauto en begon hij na verloop van tijd na zijn werkuren hiermee ook dronken rond te rijden. En uiteindelijk reed hij mijn auto perte-totale na een cafébezoek. Hierdoor verloor hij het recht tot het besturen van een voertuig omwille van het hoge promille gehalte.

Om zich dan nog te kunnen verplaatsen, besloot hij een bromfietsje aan te schaffen. Wat ik toen niet besefte, betekende het feit dat je voor zoiets geen rijbewijs hoeft te hebben, niet dat je met zo’n vonnis daar wel mee mocht rijden. Hij beweerde dat hij het ook niet wist toen, waar ik nu wel mijn twijfels over heb.

Natuurlijk duurde het niet lang of hij had ook het ene na het andere ongeluk door hier ook alweer dronken mee rond te rijden. (Net zoals met zijn fiets, waardoor hij ook meermaals in het ziekenhuis belandde…)

Tot ik het zat was (niet letterlijk 😏) en de telefoon niet meer opnam toen hij belde om hem te komen ophalen omdat hij dronken met het bromfietsje in de gracht beland was. En toen belde een bezorgde burger, die het had zien gebeuren, de politie.

Toen is alles heel snel geëscaleerd. Een proces omdat hij zonder vergunning, verzekering en rijbewijs rondreed, en ik werd aangeklaagd omdat ik hem ermee “had” laten rijden.

De wereld op z’n kop. Rechters beseffen echt niet hoe een huishouden met een alcoholist werkt. Hoe je je daartegen niet zomaar verzet. Zeker niet als die daarbij dan alle narcistische tactieken uit de kast haalt om je onder controle te houden.

Het bleek al snel bij zijn advocaat dat zijn verweer uit leugens zou moeten bestaan. Leugens die ik moest ondersteunen.

Ik heb het echt geprobeerd, hem aan het verstand te brengen dat hij zijn verantwoordelijkheid gewoon moest opnemen en als een man zijn verdict aanvaarden. Maar dat ontaardde ook alweer in een woede aanval. Dus heb ik berust en met loden schoenen het spel meegespeeld in de rechtbank.

Het toppunt daarbij was dat hij, na een verdiende uitbrander maar verder een genadig vonnis van de rechter, nadien weggestormd is uit de rechtbank en mij bij zijn advocaat achtergelaten heeft.

Ik ben hem nog gaan zoeken en heb hem gevonden in een magazijn. Maar intussen was ik zelf zo boos, dat ik me zelf verstopt heb en al zijn oproepen verder genegeerd heb. Ik ben de bus naar huis op gestapt, moe en moedeloos.

En zelfs op dat moment overtuigde ik mezelf ervan dat zijn gedrag kwam omdat hij zich zo erg schaamde. Maar die schaamte duurde nooit lang. Het was nooit genoeg om te zorgen voor een blijvende gedragsverandering.

Daarmee vielen de puzzelstukjes ook op hun plaats toen het woord narcisme viel. Een narcistische persoon wil niet leren van zijn ervaringen, omdat hij altijd gelooft dat hij gelijk heeft en dat het systeem verkeerd is.

Hij was toen gewoon boos omdat hij betrapt geworden was, terwijl hij in zijn ogen weinig verkeerd gedaan had. Er was altijd een reden, een aanleiding die zijn acties rechtvaardigden. Hij nam nooit zelf verantwoordelijkheid.

Dit zijn zo van die gevolgen van narcistisch misbruik die niemand ziet of begrijpt. Je verlaagt je eigen grenzen, maar ook je eigen waarden en moraliteit.

Daarom is het zo dat je jezelf niet meer herkent na een narcistische relatie. Je hebt een vage herinnering aan je waarden en normen, maar je weet dat je huidige levensstijl daar niet meer aan beantwoordt. Daarover voel je je dan ook beschaamd.

Je bent beschaamd over wie en wat je geworden bent.
Je bent beschaamd over wat je allemaal toegelaten hebt.
Je bent beschaamd over waaraan je allemaal mee bijgedragen hebt.

Het heeft een jaar geduurd eer ik mezelf weer herkende. Ik had hierbij de hulp van een goeie therapeute.

Nu kan ik op mijn beurt mensen helpen en hen de weg tonen die ik gegaan heb om weer volop te kunnen leven.

Eigenlijk hoef ik daar niet veel woorden aan vuil te maken.

Als jij het beleefd hebt, weet je waarover ik het heb.

Ik hoef jou niet te overtuigen.

Jij hebt alleen te voelen bij jezelf of dit het moment is dat je voor jezelf gaat kiezen.

Of dit het moment is dat je de klik maakt en beslist dat het genoeg geweest is.

Je kan je hier op mijn wachtlijst zetten.

Dan krijg je op 13 januari een mail die je uitnodigt om in te schrijven voor het traject dat start op 11 maart. Als je dat doet binnen de 5 dagen, krijg je nog een mooie korting.

Hier kan je alles over het traject nalezen.

Bijna vergeten om ook mijn facebook live op donderdag 11 januari te promoten 😃 (promo is echt niet mijn ding)

Hier vind je meer info.

Zie ik je volgende donderdag om 20u daar?

27 | Helse pijn

Een vriendin gooide vorige week een interessante vraag in de groep:

Wat was jouw moeilijkste moment tot nu toe in de liefde? En wat heeft het jou gebracht?

Het eerste dat bij me op kwam, was mijn breuk met mijn narcistische ex.

Mensen blijken vaak te denken dat een toxische relatie verbreken gemakkelijk is. Dat je eindelijk inzag dat het niet goed voor je was en dat dit verbreken dus een bevrijding is.

Enerzijds klopt het wel, natuurlijk ben je achteraf opgelucht dat het eindelijk voorbij is.
Nu ja, voorbij is veel gezegd. Je bent erdoor getraumatiseerd en dat draag je nog lang mee.
Maar je bent dan uit de situatie en dan kan je beginnen aan je genezingsproces.

Maar wat mensen niet beseffen, is dat het verbreken van de relatie zelf ook traumatisch is.

Je bent op zoveel manieren verbonden met die man, fysiek en geestelijk, dat je ervan losmaken heel moeilijk is.

(ik spreek voor het gemak van het lezen altijd van “man” en “hem” maar even vaak is “zij” even erg)

De pijn die je voelt als je je verplicht voelt om een einde te maken aan een toxische relatie, snijdt door je lichaam en ziel.

Want eigenlijk is het vaak geen keuze. Of het voelt toch zo niet aan.
Je voelt dat, als je in leven wil blijven, je verplicht bent om die harde keuze te maken. Maar je wil dat niet.
Je wil gewoon dat het beter wordt. Dat hij het licht ziet en je plots wel fatsoenlijk gaat behandelen.

Want je hebt je hart en ziel in die relatie gestoken. Dat kan je toch niet allemaal gewoon weggooien? Uit die investering moet uiteindelijk toch iets goeds komen?

Een narcistische relatie stopzetten geeft je het gevoel dat je gefaald hebt.

Natuurlijk rekenen narcisten daar op. Dat je geeft en blijft geven omdat je niet wil opgeven, omdat je hem wil redden, dat je blijft hopen op verbetering.

Ik vergelijk wat je voelt in een narcistische relatie vaak met het Stockholmsyndroom. Daarin ontwikkelen mensen die gegijzeld worden ook loyaliteit naar hun gijzelnemer.

Omdat je een empathisch mens bent. Je gijzelnemer wekt je medelijden op met een zielig verhaal en je kan je inleven waarom hij doet wat hij doet. Dat maakt het natuurlijk nog niet okee. Maar je hebt het gevoel dat als je ergens een reden achter kan plaatsen, het aanvaardbaar is. Ook daar rekenen narcisten op.

Dat zijn dan psychologische redenen. Daarnaast zijn er een aantal puur lichamelijke dingen die gebeuren in een narcistische relatie, die ervoor zorgen dat je je er zo moeilijk van kan losmaken.

Ten eerste is het vaak zo dat je lichaam bepaalde mechanismen herkent uit je kindertijd. Onveiligheid, onberekenbaarheid, uitbarstingen, verwaarlozing, genegeerd worden, niet belangrijk gevonden worden, nooit het gevoel hebben op de eerste plaats te komen, ouders die emotioneel onbereikbaar zijn… Dit veroorzaakt allemaal een angstige hechting, waardoor je je eigenlijk vastklampt aan iemand die je nooit kan geven wat je nodig hebt.

Narcisten vinden dat heerlijk. Uiteindelijk geef jij alles voor een kruimeltje aandacht en je vindt dat normaal ook. Je verwacht niet anders. Althans, je onderbewustzijn verwacht niets anders. Het denkt dat “liefde” zo hoort te zijn.

Ook in je hersenen vindt er iets puur fysiologisch plaats dat ervoor zorgt dat je je moeilijk kunt losmaken. Bij heftige emoties maken je hersenen bepaalde neuropeptiden aan, waardoor je verslaafd raakt. Op den duur heb je echt die heftige emoties nodig. Daarom voelen veilige relaties ook saai aan. En daarom is het ook nodig dat je eerst van die verslaving afraakt voordat je je opnieuw aan daten gaat wagen.

Maar eerst.. eerst moet je die zware periode door. Voor je de beslissing neemt om te vertrekken, ga je een heel proces door.

Een proces van jezelf overtuigen dat je alles gedaan hebt dat je kon.
Een proces van jezelf overtuigen dat je het ook alleen kan.
Een proces van jezelf overtuigen dat je beter verdient.
Een proces van jezelf overtuigen dat hij nooit zal veranderen.

Een proces van aanvaarden dat het pijn gaat doen.
Maar ook weten dat het noodzakelijk is.

De dag dat ik besloot er een einde aan te maken, deed het “klik” van binnen.
Op dat moment was ik rustig en wist ik wat ik moest doen.

De maanden die volgden, waren een ander soort hel dan die waarin ik 10 jaar lang had gezeten.

De hel van het loslaten.
De hel van het voelen dat ik gefaald had.
De hel van de twijfel of ik de juiste beslissing genomen had. Of dat ik hem toch niet nog één kans had moeten geven. Buiten de 1.000 die ik al gegeven had.
De hel van het verdriet. Want ik hield van die man. Of was dat van het beeld dat ik had met mijn roze bril? Was hij echt ooit zo?
De hel van de lichamelijke ontwenningsverschijnselen.
De hel van het gemis. Want vreselijke aandacht was beter dan geen aandacht.

Ik moest een hoop opnieuw leren.

Leren mezelf graag zien. Opdat niemand me meer het gevoel zou geven dat ik niets waard was.
Leren mezelf vergeven. Opdat ik zou weten dat ik echt alles gedaan had wat ik kon.
Leren vergeven en loslaten van de narcist. Opdat ik helemaal vrij zou zijn om mijn leven in eigen handen te nemen zonder het oordeel of afhankelijk zijn van hem of anderen.

Wat voor mij essentieel is in het genezingsproces na (narcistisch) misbruik, is zelfliefde.

VERLIEFD WORDEN OP JEZELF IS DE EERSTE STAP NAAR GELUK

Dat is een quote die ik ergens las, die zo de essentie weergeeft voor mij.

Als je jezelf graag ziet, kijk je ook naar de wereld met andere ogen.
Dan kan je ook leven vanuit liefde.

Ik weet dat je nu totaal geen idee hebt waarover ik het heb.
En dat je nu eigenlijk bitter weinig voelt.
Of alleen negatieve dingen.

Het heeft mij ook een jaar gekost om op dit punt te komen.
Maar ik ben het levende voorbeeld dat het kàn.

En ik wil jou ook helpen om daar te komen.

Op het punt waarop je niet meer boos bent op jezelf, op de narcist, op de hele wereld.
Op het punt waarop je eindelijk terug weer het gevoel krijgt dat je lééft.

Op het punt dat je niet meer met pijn achterom kijkt naar je relatie met de narcist.

Op het punt dat je niet meer met angst door het leven gaat.

Op het punt dat je weer vol moed en zelfvertrouwen vooruit kijkt, naar je toekomst.

———

Ik kan jou daarbij helpen.

Ik heb een nieuw traject waarin je leert om narcisten geen invloed meer te laten hebben op je leven.

Het RESTART! traject duurt 3 maanden.

In dit traject ga je je leren wapenen tegen narcisten.
narcisme doorgronden: de kenmerken, manipulatietechnieken, hoe rode vlaggen herkennen…
je eigen trauma leren analyseren zodat je beseft wat dit misbruik met je doet en dat er voor je eigen gezondheid iets moet gaan veranderen
je zelfliefde verhogen zodat je eindelijk beseft dat het niet jouw schuld is en dat je mag kiezen voor jezelf, je gezondheid, je geluk

Wat houdt dit traject in?
gratis intakegesprek, online of bij een koffietje
per maand 2 online 1-1 coaching gesprekken van 1u
per maand 2 online trainingen van 30 min
tussendoor motiverende videotjes om je on track te houden

BUITENKANS!
Je kan je NU inschrijven voor de Pilot aan de mini mini-prijs van 50 € !!!

Het enige dat ik daarvoor vraag, is dat je me achteraf een eerlijke review bezorgt.

Je kan je inschrijven tot 31 oktober, dus wees er snel bij!
Vanaf 1 november zal de prijs stijgen naar 250 €.

Ben je klaar om je leven een nieuwe start te geven?

Je kan je inschrijven via deze link:
https://forms.gle/c78DFrn77k9WAELh7

24 | Wensen en grenzen

Het is vreemd hoe je lichaam met je communiceert.

Hoe het je kan pushen om je grenzen te stellen. Of wensen uit te spreken, die je anders binnen houdt. Omdat je hoofd denkt dat het niet mag.

Dan kan je lichaam je weerstand breken zodat je je durft uit te spreken. Omdat het ook de weerstand van de gesprekspartner voelt, kan dit best heftig aanvoelen. Je hebt als het ware jezelf een sjot onder je gat te geven.

Een coach zei me ooit dat hij me wel eens echt kwaad zou willen zien. Omdat ik die boosheid nodig heb om mijn grenzen te durven stellen.

Ik heb toen geantwoord dat dat beter niet zou gebeuren. Dat je mij niet kwaad wil zien.
Ik heb best een furie in me die je beter niet wakker maakt.

Het probleem is dat die furie heel moeilijk te doseren is. Ofwel zit ze veilig achter slot en grendel, ofwel raast ze als een gek rond.
Een middenweg heb ik altijd moeilijk kunnen vinden.

Omdat ze teveel kan kapot maken, zit ze altijd veilig in haar kooi.
Maar ik verzorg haar best wel, ik zorg ervoor dat ze kalm blijft door meditaties, ademhalingsoefeningen…

Maar ook door overlevingsmechanismen. Mijn favoriete is rationaliseren.

Als ik een verklaring kan vinden voor iemands gedrag, kan ik het “plaatsen”.

Dat is al heel mijn leven een zegen geweest, maar het is eigenlijk niet gezond.

Want als je hoofd redenen verzint voor iemands gedrag, laat je mensen wegkomen met gedrag dat niet acceptabel is.
Maar je vindt dat veiliger dan de confrontatie aan te gaan en een grens te stellen.

Het is iets dat me nog altijd parten speelt. Zelfs in de veilige relatie waar ik nu in zit.

Wensen en grenzen uitdrukken blijft een dingetje. Maar in een veilige relatie kan je erover praten, kan de furie zich op een kalme(re) manier uitdrukken en komt het niet tot escalaties.

Een veilige partner zal zich openstellen, je horen en tegemoetkomen.
En zo ben je weer een stapje korter bij genezing en het gedoseerd naar buiten kunnen laten komen van je furie.

In een narcistische relatie is het een ramp.

Als er al niet gewelddadig gereageerd wordt op je wensen en grenzen, zal het vroeg of laat wel tegen je gebruikt worden.

Daarom ben ik geen voorstander van relatietherapie met een narcistische persoon.
Ik zal het natuurlijk nooit echt afraden, want misschien is je partner niet echt een narcistische persoon en is er kans op verbetering.

Hoe je dit kan weten?

Ik heb een vragenlijst met 30 kenmerken van narcistische personen. Zodra je daar minstens de helft van kan aankruisen, vrees ik dat je in mijn bootje zit.

Het bootje met slachtoffers van narcisten.

En dan is de kans op verbetering: nul komma nul.

Sorry dat ik het zo cru zeg. Maar het is beter dat je dat zo snel mogelijk beseft.

Want dan heb je een keuze te maken.
Blijven of vertrekken.
Een middenweg is er niet.

Als je ervoor kiest om te blijven, voor welke reden dan ook, zijn er een aantal technieken die je kan gebruiken om je recht te houden.
Maar je leven zal geen pretje zijn.

Als je ervoor kiest om te vertrekken, start er een pijnlijk proces.

Niet alleen alle praktische beslommeringen, maar ook het proces van afscheid nemen, je losmaken, op eigen benen leren staan (wat f*cking angstaanjagend kan zijn), en dan de periode van rouw en beginnen genezen.

Dat duurt minstens een jaar. En het spijt me te moeten zeggen, dat je de rest van je leven de gevolgen ervan zal meedragen.

Maar als je “het werk” doet, kan je dat onder controle krijgen en stapje voor stapje verwerken.

Ook ik heb dus nog regelmatig triggers en de overlevingsmechanismen die ik al 53 jaar meedraag, steken nog hardnekkig de kop op.

Maar dankzij allerlei technieken, zoals mediteren, ademhalen… krijg ik de triggers sneller onder controle en kan ik alle gevoelens doorvoelen zonder ervan in paniek te slaan.

Het probleem is dat deze dingen alleen echt werken als je in een veilige omgeving zit.

De technieken toepassen als je nog in een narcistische relatie zit, is als water naar de zee dragen.

Het levert weinig op.

Ik heb het geprobeerd.

Ik ben in relatietherapie geweest. Het leverde alleen meer munitie aan mijn narcistische man om tegen me te gebruiken.

Twee jaar voor mijn vertrek heb ik ook verschillende challenges gevolgd bij de therapeute waar ik al jaren in therapie was.

Ik kon kleine micro momentjes bereiken waarin ik even kalm was en geen angst ervaarde.
Maar dat smolt als sneeuw voor de zon zodra ik weer in contact kwam met mijn narcistische man.

Idem voor energieopwekkende afspraakjes met vriendinnen.
Idem voor hobby’s.

Alle energie die ik oplaadde bij externe bronnen, werd weer uit me gezogen zodra ik thuis kwam in mijn narcistische relatie.

Hij hoefde maar naar me te kijken met zijn zwarte ogen vol afkeer, haat of jaloezie, en ik voelde letterlijk alle energie uit me stromen.

Nochtans zijn het die dingen die me wel recht gehouden hebben. En waar ik op kon terugvallen zodra ik de beslissing nam om te vertrekken.

Dus laat ze zeker niet vallen als je noodgedwongen in de relatie moet blijven.
Kleine opstootjes van energie kunnen je recht houden.

Maar verwacht ook niet dat ze je gelukkig zullen maken.
Ze kunnen ervoor zorgen dat je kan overleven.
Maar een écht leven zal je nooit hebben.

Ik besef dat ik het hier zwart/wit uitdruk.
En dat het hard klinkt.

Maar niemand verdient in een narcistische relatie te moeten blijven.
Het is mensonterend.
Want wat er van jou overblijft, is amper mens te noemen.

Je kan jezelf wel wijsmaken dat je het niet slecht hebt, dat je niks tekort komt, dat je best van je durft afbijten…

Het drama is dat je waarschijnlijk ook denkt dat je niet beter verdient.
Dat je al blij mag zijn dat er iemand met je wil leven.

Maar, lief mens, je verdient echt beter.

Je verdient dat je met respect behandeld wordt.
Je verdient dat je graag gezien wordt.
Je verdient elke dag met een lach wakker te kunnen worden.

Ik weet, als je financieel vastzit, dat je geen uitweg ziet.
Of dat je het gevoel hebt dat je je kind(eren) in de steek gaat laten.
Maar ook voor hen is het beter om de helft van de tijd met een vrolijke, liefdevolle mama of papa te kunnen leven in plaats van de hele tijd in de angstige sfeer.

Want vergis je niet. Je kan zoveel als je wil een masker proberen op te houden, maar je kind is niet dom. Kinderen voelen heel veel aan. Ze geloven niet dat je gelukkig bent als je ogen niet lachen.

Ook al zie je geen uitweg, kijk toch maar eens rond.
Vraag hulp en advies aan vrienden.

Als je die niet durft aan te spreken, ga eens langs een advocaat voor advies.

Als die stap te groot is, stap eens binnen bij een CAW.

Of stuur mij een berichtje.

Er zijn meer mensen die om je geven dan je denkt. Ook al ken je ze niet.

Er lopen ook veel meer lotgenoten rond dan je denkt.

Op 10 juli start mijn Restart! Challenge.

Hierin leer ik hoe je narcisme kan herkennen, hoe je zelf kan vaststellen dat je wel degelijk trauma ervaart, en hoe je kleine stapjes naar genezing kan zetten.

Onder andere naar je lichaam leren luisteren. Wat de insteek was van deze blog.

Je zal ook toegang krijgen tot een besloten facebook groep met lotgenoten.
Mensen die allemaal hetzelfde meemaken of meemaakten.

Je kan ervaringen uitwisselen, je hart luchten en advies vragen.

Als je dat te spannend vindt, kan ik je ook leren hoe je een anoniem profiel kan aanmaken, dat ook niet terug te vinden is op je computer. Wel zelf je wachtwoord onthouden, he 😉

De challenge is helemaal gratis.

Ik neem je bij de hand. Je hoeft hier niet alleen door.
Inschrijven kan via de link op de homepagina van deze blog.

Komaan, wat heb je te verliezen?