Gisteren stond ik in tranen voor de deur van het ACV in Leuven. Aan de ene kant omwille van de frustratie, aan de andere kant omwille van de situatie zelf.
Het is soms schrijnend hoe het gesteld is met onze maatschappij. En ik ben geen negatief ingesteld persoon, integendeel, ik probeer altijd het beste in alles en iedereen te zien.
Maar de afgelopen maanden ben ik tegen zoveel muren gelopen, dat ik er moedeloos van aan het worden ben.
Ik ben moeder van 3 prachtige kinderen. Stuk voor stuk fier op hen en hoe ze karaktergewijs in het leven staan. Daar zie ik mijn missie geslaagd.
Mijn intentie – bij het moeder worden – was om lieve, empatische en eerlijke kinderen te “produceren”. Nu weet je natuurlijk nooit hoe dat uitdraait, want aan de ene kant hebben ze altijd hun eigen karakter… en je kan er ook niet aan ontsnappen dat ze een deel van het karakter van hun vader kunnen geërfd hebben.
Eigenlijk had ik maar één hoofd intentie, en dat was een omgeving bieden waarin ze zichzelf konden zijn en gelukkig konden worden.
Met mijn eerste keuzes in mannen heb ik daar echter grandioos gefaald.
Maar goed, daar wil ik het nu niet over hebben. Mijn punt was dat ik 3 mooie kinderen op de wereld gezet heb, waarvoor ik alleen maar liefde en geluk wenste.
Normen en hindernissen
Maar je hebt niet in handen hoe de wereld draait en hoe de wereld hen onthaalt zodra ze niet “binnen de norm” blijken te vallen.
Mijn twee oudsten hebben ASS en ADHD. Op zich al labels die geen gemakkelijk leven geven. Daarnaast is één van hen, die alle drie geboren zijn als zonen, recent mijn dochter geworden.
En als je denkt dat ASS en ADHD geen gemakkelijk pad brengen, dan heb je nog geen idee hoe dat zit met genderveranderingen.
Vakbond
Om een lang verhaal kort te maken: als je van gender verandert, krijg je een nieuwe identiteit in de ogen van de wet. Wat op sommige vlakken complexe toestanden geeft.
Onder andere het aanpassen van je werkloosheidsdossier bij de vakbond. Nu kan ik natuurlijk niet spreken voor andere vakbonden, maar het ACV is een RAMP.
Afgezien van alle administratieve hindernissen, gebrek aan reacties of opvolging, en incompetentie waar ik nu al 5 maanden (ja VIJF) over aan het hink-stap-springen ben, viel gisteren het menselijke aspect me zwaar.
Ik stond voor de zoveelste keer voor de deur in Leuven om een dringend document af te geven. De deur bleek gesloten. Ook niet abnormaal, want het ACV heeft geen binnenloop-mentaliteit in Leuven.
Ik belde aan. Een al onmiddellijk geïrriteerde stem antwoordde. Ik legde uit dat ik iets had om af te geven, dat voor een dossier was dat al VAN NOVEMBER aansleepte – mijn dochter heeft sindsdien al geen uitkering meer ontvangen.
De stem antwoordde bits dat ik het in de bus moest deponeren omdat ze die dag niet open waren.
Ik wilde niemand spreken, maar ik wilde ook niet dat het opnieuw anderhalve week zou duren eer iemand de post zou open doen en de nodige actie zou ondernemen. Dus ik drong wat aan en vroeg of ik het niet gewoon mocht komen afgeven.
Nog bitser kreeg ik een hele litanie van openingsuren te horen… maar ik luisterde al niet meer. Het enige dat ik wilde uitschreeuwen, was: “Mens, ik vraag gewoon om naar de deur te komen en een brief in ontvangst te nemen voor een dringend dossier. Je bent hier, anders zou je de “parlofoon” niet beantwoorden. Kom gewoon die deur open doen.”
Maar ik zweeg.
Ontmenselijking
Wat ik op dat moment vooral voelde, was de ontmenselijking in de reactie.
Geen begrip, geen geruststelling dat mijn brief toch wel de nodige aandacht zou krijgen als ik hem gewoon in de bus dropte… Geen empathie… Alleen ergernis.
Voor een dame die voor de deur stond in bijna pure wanhoop omdat ze het beu was om al vijf maanden tegen deuren te lopen.
Het enige dat ik nog dacht, was: “Hoort de vakbond kwetsbare mensen niet te verdedigen en te steunen?”
Maar wat me vooral raakte, was dit: wat als het mijn dochter geweest was die daar voor de deur stond?
Machteloos, geen jarenlange ervaring in administratie zoals ik…
Met haar ASS, wat het op zich al moeilijk maakt om zulke reacties te plaatsen.
Hoe zou zij zich gevoeld hebben?
Ik heb de brief in de bus gedropt en ben in tranen terug naar de auto gewandeld.
Nieuwe Aarde
Het overvalt me tegenwoordig vaker dat ik me afvraag waar de wereld naartoe gaat. Ik volg bewegingen die het hebben over “de nieuwe aarde” en de “vijfde dimensie” die het hebben over dat er overal ter wereld mensen “wakker” worden die de wereld begeleiden naar een nieuw, hoger niveau.
Ik ken gelukkig wel zo enkele mooie, warme zielen. Die mijn geloof in de mensheid nog wel in stand houden.
Maar op dagen zoals gisteren, zag ik het even niet meer…
PANDEMIE
Enkele jaren geleden leek het even beter te gaan met de mensheid. Het leek alsof de pandemie ons korter bij elkaar gebracht had. Er waren vele warme initiatieven om elkaar te steunen.
Maar achter gesloten deuren ging het juist veel slechter. Families vielen uit elkaar. Conflicten werden vergroot omdat er geen ontsnappen meer was voor mensen die een uitlaatklep nodig hadden.
Zoals mijn ex. Hij bleef wel aan het werk als zorgkundige, maar hij draaide vele uren om de tekorten te helpen opvangen en raakte vaak overwerkt en gefrustreerd.
De beste
En dan kon hij niet, zoals altijd, na het werk afzakken naar het café om dat weg te drinken.
Nu was geen van beide situaties een zegen, want ik moest sowieso toch de klappen ervan incasseren.
Waar het hem wel in steunde, was zijn grandiositeit.
Mensen hemelden de zorgverleners die op de been bleven (terecht) op en hij maakte er zijn missie van om als laatste door dik en dun overeind te blijven, als bewijs dat hij – alweer – de beste was.
En dat had niets te maken met zorg voor anderen, maar alles met zijn ego.
Leven na narcisme 