Maand: maart 2026

59 | Soms is een knuffel alles wat je nodig hebt

Afgelopen zondag stond ik voor de laatste keer op een spirituele beurs.

De laatste keer?

Nu ja, dat was toch mijn gevoel op zaterdagavond. Het was een beurs van een heel weekend, en zaterdag leek het alsof er gewoon geen bezoekers waren. Ik veronderstel dat iedereen in z’n tuintje in het zonnetje zat, en dat kan ik ze zeker niet kwalijk nemen 🙂

Nu is mijn missie sowieso geen gemakkelijke om “mee uit te pakken” op spirituele beurzen. Ik vermoed dat de gemiddelde bezoeker van zo’n beurs ofwel op zoek is naar een hogere zin van het leven of hun lijden, ofwel gewoon op zoek naar een gezellige namiddag met feel-good gesprekken.

Ik kan hen geen van beiden aanbieden. Integendeel, ik bied hen een spiegel en een pijnlijk pad naar genezing aan. Want voor het beter wordt, zal het altijd eerst pijnlijker worden. Zo gaat dat nu eenmaal meestal met genezing.

Je moet eerst je wonden onder ogen zien en verzorgen. En soms betekent dit dat je die wonden eerst moet uitspoelen met een pijnlijk ontsmettingsmiddel.

Dat is een metafoor, natuurlijk, maar je ziet mijn punt vast wel.

Niemand staat daar voor te springen. En op zo’n spirituele beurs worden mensen soms overvallen door mijn aanwezigheid. Want ze worden plots geconfronteerd met wat ze al heel lang verdrongen hebben.

Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand prompt in tranen uitbarst bij het lezen van mijn pamflet. En dat is een goed ding, echt wel. Het betekent dat die persoon klaar is om er iets mee te gaan doen.

Geen onmiddellijke antwoorden

Maar soms is het nog te vroeg. Spreken ze me even in tranen aan en zeggen ze dat ze nog even de beurs gaan bekijken en later zullen terugkomen. Vaak doen ze dat niet. En dat is ook okee. Het juiste moment komt nog wel voor hen.

Maar goed, zaterdag waren er heel weinig bezoekers en ik heb me vijf uur rot verveeld 🙈

Zondag werd gelukkig wel een dag met veel bezoekers, maar mijn standje stond tussen allerlei helderzienden, handlezers, auralezers… mensen die bezoekers allemaal een instant antwoord op hun vragen kunnen bezorgen. Het is moeilijk om daar mee te concurreren 🙂

Want ik heb geen onmiddellijke antwoorden. En dan voel ik me soms een beetje nutteloos en rusteloos. Begin ik te twijfelen of ik het soort mensen dat naar spirituele beurzen komt, eigenlijk wel iets te bieden heb.

Maar ik mag misschien geen helderziende zijn, ik heb wel de gave van intuïtief coachen en mag prat gaan op mijn expertise, ervaring van 10 jaar in een narcistische relatie en opleiding als Psychologisch Consulent.

Toch sloop er ergens in de vroege namiddag de twijfel weer in. En zette ik op mijn facebook pagina dat het de laatste beurs zou zijn.

Zien, geloven en aanvaarden

Tot er twee mooie mensen aan mijn tafeltje kwamen zitten. Niet samen, na elkaar. Twee heel verschillende mensen met elk hun eigen pijnlijke levensverhaal.

Ik heb hen geen kant-en-klare antwoorden gegeven.
Ik heb hen stof tot nadenken gegeven.

Inzichten laten groeien.
Geluisterd.
Hen gezien en gehoord.

En dat is vooral waar slachtoffers van narcistisch misbruik zo naar snakken.
Gewoon gezien en gehoord worden.
Zichzelf niet moeten verontschuldigen.
Zich niet moeten schamen.

De tweede persoon, een dame, gaf aan dat ze me op de lijst had zien staan en speciaal voor mij naar de beurs was gekomen. Ze zat vol vragen en zocht naar antwoorden.

Maar ik heb haar laten inzien dat ze die niet nodig had. Dat beseffen en aanvaarden dat het gaat over personen met narcisme, alle antwoorden geeft die ze nodig heeft.

  • Zien dat het gedrag een patroon is.
  • Beseffen dat dit patroon een stoornis is en aanvaarden dat het nooit zal veranderen.
  • Je losmaken van hun invloed.

Dat zijn de stappen die je nodig hebt om verder te kunnen gaan met je leven. En van daaruit alleen nog focussen op jezelf en het genezen van je wonden.

Want daar gaat het uiteindelijk om: om jou.
Alleen om jou.

En daar vloeit natuurlijk ook uit voort dat alleen jij je eigen genezingsproces in handen kan nemen. En de juiste begeleiding kan jouw proces gemakkelijker maken.

Knuffels

Dus ja… ik zit nog altijd in dubio over spirituele beurzen. Ik zie de waarde er wel van in, maar ik twijfel of het de juiste plaats is om mijn boodschap over te brengen.

Maar dan denk ik aan deze 2 mooie mensen en kan ik er geen spijt van hebben dat ik er dit weekend gestaan heb 🙂 De ontroering en dankbaarheid in hun ogen is alle bewijs dat ik nodig heb dat mijn werk nodig is.

En de knuffels 🤗. Ik zal zelden iemand anders dan mijn partner of kinderen zelf knuffelen, en zeker geen cliënt(e), maar na zo’n intens gesprek voelt het vaak aan alsof we elkaar al lang kennen en krijg ik soms een spontane knuffel.

En ja, deze introverte knuffelbeer vindt dat okee 🙂

Hoe kan ik jou helpen met bovenstaande stappen?

👉 Leren zien dat het gedrag een patroon is:

👉 Beseffen dat dit patroon een stoornis is:

  • schrijf je in voor mijn 15-weken traject RESTART

👉 Je losmaken van hun invloed:

  • schrijf je in voor mijn 18-weken traject RISE

👉 Gewoon gezien en gehoord worden?

58 | Braindump

In het jaar naar aanloop van de definitieve breuk, begon ik meer en meer therapeutische hulp voor mezelf te zoeken, omdat ik intussen wel door had dat er weinig zou veranderen en belangrijker: dat HIJ nooit zou veranderen.

Ik schreef me in bij meerdere korte trajecten van mijn vroegere therapeute, die nu ook online coaching deed en leerde toch wel al wat belangrijke tools om me recht te houden in de intussen schrijnende situatie waar ik me in bevond.

Eén van de technieken die ze ons aanbood, was de braindump. Die bleek zo waardevol dat ik het intussen ook volledig geïntegreerd heb in mijn eigen trajecten.

Braindump

Bij een braindump ga je rustig zitten met pen en papier en zet je een kook- (of ander) wekkertje op 15 minuten en dan ga je schrijven. Of doodelen. Of kleuren. Wat er ook maar voor jou werkt om je hoofd leeg te maken. Gedachten, ideeën, to-do-lijstjes, gevoelens, tekeningetjes… Hoe je je uitdrukt, maakt niet uit. Als het je hoofd maar leeg maakt.

Vanzelfsprekend kwam mijn toenmalige man héél veel voor in die schrijfsels. Ik zorgde er nadien altijd voor dat ik die zo discreet mogelijk liet verdwijnen, want ik wist wel wat de gevolgen zouden zijn als hij op zo’n schrijfsel zou stoten.

Meestal verscheurde ik het in duizend stukjes en zorgde ik ervoor dat het onderaan in de papierafval terechtkwam.

Waar een narcist toe in staat is

Maar op een keer gebeurde het dat het papier net opgehaald was door de gemeentelijke afvalophaling en dat de snippers dus gewoon in de papiermand lagen. Ik had ervoor gezorgd dat ik ze in zo klein mogelijke stukjes gescheurd had, maar dat kon niet baten…

In de “ruzies” (die meestal monologen van zijn kant waren en waarbij ik amper een woord uitbracht), kwam het enkele dagen later op de proppen. Hij begon zinnen te quoteren uit mijn schrijfsels. Ik stond even perplex bij de realisatie en kon geen reactie over mijn lippen krijgen.

Hij merkte het verschil in mijn reactie op en barstte uit: “Dacht je dat je dat voor mij verborgen kon houden? Je onderschat mijn kunnen! Snippers houden mij niet tegen, ik ben de beste in puzzelen!”

En met een schampere lach ging hij verder met zijn monoloog.

Ik luisterde niet meer, maar na die uitbarsting zorgde ik er voor dat ik mijn schrijfsels altijd verbrandde in plaats van ze te verscheuren.

Hoe vaak ik in die relatie ook geconfronteerd werd met waar hij toe in staat was… het kon altijd nog erger…

57 | Menselijkheid

Gisteren stond ik in tranen voor de deur van het ACV in Leuven. Aan de ene kant omwille van de frustratie, aan de andere kant omwille van de situatie zelf. 

Het is soms schrijnend hoe het gesteld is met onze maatschappij. En ik ben geen negatief ingesteld persoon, integendeel, ik probeer altijd het beste in alles en iedereen te zien.

Maar de afgelopen maanden ben ik tegen zoveel muren gelopen, dat ik er moedeloos van aan het worden ben.

Ik ben moeder van 3 prachtige kinderen. Stuk voor stuk fier op hen en hoe ze karaktergewijs in het leven staan. Daar zie ik mijn missie geslaagd.

Mijn intentie – bij het moeder worden – was om lieve, empatische en eerlijke kinderen te “produceren”. Nu weet je natuurlijk nooit hoe dat uitdraait, want aan de ene kant hebben ze altijd hun eigen karakter… en je kan er ook niet aan ontsnappen dat ze een deel van het karakter van hun vader kunnen geërfd hebben.

Eigenlijk had ik maar één hoofd intentie, en dat was een omgeving bieden waarin ze zichzelf konden zijn en gelukkig konden worden.

Met mijn eerste keuzes in mannen heb ik daar echter grandioos gefaald.

Maar goed, daar wil ik het nu niet over hebben. Mijn punt was dat ik 3 mooie kinderen op de wereld gezet heb, waarvoor ik alleen maar liefde en geluk wenste.

Normen en hindernissen

Maar je hebt niet in handen hoe de wereld draait en hoe de wereld hen onthaalt zodra ze niet “binnen de norm” blijken te vallen.

Mijn twee oudsten hebben ASS en ADHD. Op zich al labels die geen gemakkelijk leven geven. Daarnaast is één van hen, die alle drie geboren zijn als zonen, recent mijn dochter geworden.

En als je denkt dat ASS en ADHD geen gemakkelijk pad brengen, dan heb je nog geen idee hoe dat zit met genderveranderingen.

Vakbond

Om een lang verhaal kort te maken: als je van gender verandert, krijg je een nieuwe identiteit in de ogen van de wet. Wat op sommige vlakken complexe toestanden geeft.

Onder andere het aanpassen van je werkloosheidsdossier bij de vakbond. Nu kan ik natuurlijk niet spreken voor andere vakbonden, maar het ACV is een RAMP. 

Afgezien van alle administratieve hindernissen, gebrek aan reacties of opvolging, en incompetentie waar ik nu al 5 maanden (ja VIJF) over aan het hink-stap-springen ben, viel gisteren het menselijke aspect me zwaar.

Ik stond voor de zoveelste keer voor de deur in Leuven om een dringend document af te geven. De deur bleek gesloten. Ook niet abnormaal, want het ACV heeft geen binnenloop-mentaliteit in Leuven.

Ik belde aan. Een al onmiddellijk geïrriteerde stem antwoordde. Ik legde uit dat ik iets had om af te geven, dat voor een dossier was dat al VAN NOVEMBER aansleepte – mijn dochter heeft sindsdien al geen uitkering meer ontvangen. 

De stem antwoordde bits dat ik het in de bus moest deponeren omdat ze die dag niet open waren.

Ik wilde niemand spreken, maar ik wilde ook niet dat het opnieuw anderhalve week zou duren eer iemand de post zou open doen en de nodige actie zou ondernemen. Dus ik drong wat aan en vroeg of ik het niet gewoon mocht komen afgeven.

Nog bitser kreeg ik een hele litanie van openingsuren te horen… maar ik luisterde al niet meer. Het enige dat ik wilde uitschreeuwen, was: “Mens, ik vraag gewoon om naar de deur te komen en een brief in ontvangst te nemen voor een dringend dossier. Je bent hier, anders zou je de “parlofoon” niet beantwoorden. Kom gewoon die deur open doen.”

Maar ik zweeg.

Ontmenselijking

Wat ik op dat moment vooral voelde, was de ontmenselijking in de reactie.

Geen begrip, geen geruststelling dat mijn brief toch wel de nodige aandacht zou krijgen als ik hem gewoon in de bus dropte… Geen empathie… Alleen ergernis. 

Voor een dame die voor de deur stond in bijna pure wanhoop omdat ze het beu was om al vijf maanden tegen deuren te lopen.

Het enige dat ik nog dacht, was: “Hoort de vakbond kwetsbare mensen niet te verdedigen en te steunen?”

Maar wat me vooral raakte, was dit: wat als het mijn dochter geweest was die daar voor de deur stond?

Machteloos, geen jarenlange ervaring in administratie zoals ik…
Met haar ASS, wat het op zich al moeilijk maakt om zulke reacties te plaatsen.
Hoe zou zij zich gevoeld hebben?

Ik heb de brief in de bus gedropt en ben in tranen terug naar de auto gewandeld.

Nieuwe Aarde 

Het overvalt me tegenwoordig vaker dat ik me afvraag waar de wereld naartoe gaat. Ik volg bewegingen die het hebben over “de nieuwe aarde” en de “vijfde dimensie” die het hebben over dat er overal ter wereld mensen “wakker” worden die de wereld begeleiden naar een nieuw, hoger niveau.

Ik ken gelukkig wel zo enkele mooie, warme zielen. Die mijn geloof in de mensheid nog wel in stand houden. 

Maar op dagen zoals gisteren, zag ik het even niet meer…

PANDEMIE

Enkele jaren geleden leek het even beter te gaan met de mensheid. Het leek alsof de pandemie ons korter bij elkaar gebracht had. Er waren vele warme initiatieven om elkaar te steunen.

Maar achter gesloten deuren ging het juist veel slechter. Families vielen uit elkaar. Conflicten werden vergroot omdat er geen ontsnappen meer was voor mensen die een uitlaatklep nodig hadden. 

Zoals mijn ex. Hij bleef wel aan het werk als zorgkundige, maar hij draaide vele uren om de tekorten te helpen opvangen en raakte vaak overwerkt en gefrustreerd.

De beste

En dan kon hij niet, zoals altijd, na het werk afzakken naar het café om dat weg te drinken.

Nu was geen van beide situaties een zegen, want ik moest sowieso toch de klappen ervan incasseren.

Waar het hem wel in steunde, was zijn grandiositeit.

Mensen hemelden de zorgverleners die op de been bleven (terecht) op en hij maakte er zijn missie van om als laatste door dik en dun overeind te blijven, als bewijs dat hij – alweer – de beste was.

En dat had niets te maken met zorg voor anderen, maar alles met zijn ego.