Morgen stel ik mijn nieuwe boek “1560 keer gebroken” voor.
Ik was van plan om de mensen te verwelkomen met de woorden “Welkom op deze niet zo leuke voorstelling”.
Want als mijn naaste, heb je mij zien lijden. En als je het zelf hebt meegemaakt, was het ook geen pretje. Het kan triggers naar boven brengen.
Dus ja, ik nodig je van harte uit voor dit belangrijke evenement, maar het zal geen leuke zijn.
Natuurlijk ben ik fier op mijn boek. Ben ik opgelucht dat ik zo dapper was om alles te kunnen neerschrijven. Maar het was ook zwaar. Enorm zwaar. En nog altijd.
De afgelopen weken lag ik te bed met de griep. En hoewel er inderdaad sprake was van een virale infectie, maakte de dokter er mij attent op dat het niet alleen dat was.
Het herhaaldelijk herlezen van mijn manuscript zorgde er ook voor dat ik die 10 jaar herhaaldelijk herbeleefd heb. En mijn zenuwstelsel is daardoor opnieuw overladen geworden.
Dus na deze boekvoorstelling en mijn signeersessie bij de Standaard Boekhandel op het Gouden Kruispunt op zondag 26 april, neem ik even verlof.
Toen de journalist van Hageland Actueel me vroeg om in te schatten hoeveel mensen met narcisme te maken krijgen in hun leven, schoot me onmiddellijk een cijfer te binnen: 1 op 4.
Ik heb hier geen wetenschappelijk bewijs voor, zelfs nooit artikels over gelezen. Maar in mijn ervaring uit gesprekken met mensen komt 1 op 4, want elke keer ik er over praat met iemand, heeft de andere er zelf ook onder geleden of kent die minstens één persoon in haar of zijn omgeving die het meegemaakt heeft.
Daarom vind ik dat er nooit genoeg over narcisme kan gedeeld, geïnformeerd of gepraat kan worden.
Teveel?
Narcisme. Mensen zeggen dat het woord tegenwoordig veel te vaak gebruikt wordt.
Ik zeg net dat het veel te weinig gebruikt wordt. Het is te zeggen: te weinig op de juiste manier.
Want narcisme is niet zomaar een verzamelnaam voor mensen met een groot ego en een grote mond.
Echt narcistisch gedrag verwoest levens.
En ja, men gebruikt het teveel als synoniem voor een rotzak, bedrieger of leugenaar.
Maar men gebruikt het te weinig om psychisch geweld te benoemen in interpersoonlijke relaties.
Geweld dat vergoelijkt wordt door “een kort lontje”, opvliegend karakter, alcoholisme, een slechte dag hebben, trauma, een slechte jeugd…
In mijn ogen geeft dat iemand NOOIT het rechtom iemand anders te misbruiken, psychisch of fysiek.
En toch is dat net wat narcistische personen doen. Zonder schuldgevoelens. Zonder tot verantwoording geroepen te worden.
Ze gebruiken manipulatie en intimidatie, vernedering en gaslighting om mensen in hun greep te houden.
En de gevaarlijkste zijn degenen die dat allemaal doen onder de sluier van gedienstigheid, nederigheid en ogenschijnlijk altruïsme.
Want zij zorgen ervoor dat je als slachtoffer niet geloofd wordt als je er eindelijk mee naar buiten durft te komen. Want de buitenwereld kan dan niet geloven dat zulke mensen in staat zijn tot zulke gruwelijkheden achter gesloten deuren.
Hoe kom je nu vast te zitten in zo’n relatie?
Het begint heel subtiel. Als de narcistische persoon van in het begin zijn kleuren laat zien, zou je er natuurlijk nooit iets mee beginnen. En nochtans is dat wat mij ook overkomen is. Ik zat al in de ban door het subtiele aantrekkingsspel van 15 jaar eerder. Het begon niet met de eerste chats. Het “lovebomben” begon al veel vroeger.
Het lijkt als een vloek uit de sprookjes. Je beseft niet dat je er onder zit, en één keer je het wel ziet, zie je er geen uitweg uit.
Fase 1 Love bombing
Fase 2 Vernederen
Fase 3 Negeren
Fase 4 Hoovering
Dit herhaalt zich de hele relatie. Telkens opnieuw.
Narcistisch misbruik uit zich vooral in psychisch geweld, maar veel narcistische personen schuwen ook niet voor fysiek geweld.
En zelfs dat laat je als slachtoffer gebeuren omdat het er zo geleidelijk in sluipt. Het verhaal van de kikker in de kookpot.
En dat betekent niet dat je zwak bent of was. Ik zei vroeger ook dat ik dat nooit zou laten gebeuren. Ze kiezen er juist vaak de sterksten uit omdat ze dan meer voldoening hebben in hen te breken of zien lijden. Dan voelen zij zich beter en sterker. Zij halen hun identiteit uit anderen.
Het heeft mij 10 jaar gekost voor ik eindelijk de knoop durfde doorhakken. En ik was echt geen zwak naïef wicht.
Ik wist met wat voor man ik getrouwd was. Ik wist het zelfs voor ik met hem trouwde.
Waarom bleef ik dan?
Liefde, of gevoelens die je houdt voor liefde, hoop, dromen, vertrouwen…
in combinatie met
- een laag zelfbeeld,
- geloven dat je niet beter verdient,
- dat je blij moet zijn met de kruimels die je krijgt,
- het idee dat een normale relatie er zo uit hoort te zien, dat de ups en downs zo horen te zijn,
- dat je liefde moet verdienen,
- dat je je ervoor moet wegcijferen,
- dat je je eigen verlangens niet voorop mag stellen of zelfs uitspreken,
- dat je je woorden moet inslikken om de lieve vrede te bewaren…
in combinatie met angst: financieel, voor reacties, kinderen kwijtraken
in combinatie met lichamelijke redenen:
- een letterlijke verslaving door hormonen
- daarom ook belangrijk om af te kicken, blokkeren
- elk nieuw contact geeft opnieuw een opstoot van hormonen
- in een freeze zitten, machteloosheid
- in overlevingsstand staan
En daarnaast heb je dan je eigen sabotage mechanismen:
- Hoop, je liegt tegen jezelf
- Redder complex
En tenslotte: de grootste instinker: ze vertonen “maar” 80% van de tijd dit negatieve gedrag. Die andere 20% gebruiken ze om jouw hoop levend te houden en je het idee te geven dat ze toch niet helemaal slecht zijn.
Als mensen dit tegen me zeggen, reageer ik altijd zo:
- Hoeveel % misbruik is aanvaardbaar??
- Mensen denken vaak dat hun “echte karakter” de goeie momenten zijn en dat het hun evil twin is die op de slechte momenten naar boven komt. Naar mijn mening is juist die evil twin hun echte karakter, en spelen ze gewoon toneel op de goeie momenten.
HOE GERAAK JE ER NU UIT?
Toen ik na 8 jaar eindelijk besefte waar ik mee te maken had, hebben verhalen en getuigenissen van lotgenoten me geholpen om eindelijk 2 jaar later de knoop door te hakken.
Zo lang duurde het eer ik 3 dingen kon en wilde aanvaarden die noodzakelijk zijn:
- Dat het geen losstaande feiten waren, maar een gedragspatroon
- Dat het patroon een gekend fenomeen was en narcisme heet
- Dat dit ook als gevolg had dat er nooit iets zou veranderen
Daarom heb ik ook dit een boek geschreven over mijn ervaringen, zodat mensen zich er in kunnen herkennen en zo het eerste zaadje zaaien dat ze nodig hebben.
Maar vooral ook voor hun omgeving. Want deze kunnen vaak niet begrijpen waarom iemand zo lang in zo’n relatie blijft zitten, of dat het allemaal zo erg niet kan zijn.
Tenslotte, als je niet elke dag bont en blauw rondloopt, kan het toch zo erg niet zijn?
En dat ongeloof uit zich soms in secundair trauma zoals verwijten maken, schuldgevoel aanpraten, vinden dat het slachtoffer overdrijft…
Disclaimer: het boek is gebaseerd op mijn ervaringen, maar niet alles is letterlijk gebeurd zoals beschreven . Het is niet bedoeld om iemand aan te klagen. Het is geschreven vanuit puur therapeutisch oogpunt voor hen die zich hierin kunnen herkennen en daardoor ook durven kiezen voor zichzelf.
Wil je erover praten? Check dan even mijn website.
📅 Welkom op de boekvoorstelling op zaterdag 18 april om 14u in Zaal “Vivaldi” van het GC De Maere in Tielt-Winge
Leven na narcisme 