Afgelopen zondag stond ik voor de laatste keer op een spirituele beurs.
De laatste keer?
Nu ja, dat was toch mijn gevoel op zaterdagavond. Het was een beurs van een heel weekend, en zaterdag leek het alsof er gewoon geen bezoekers waren. Ik veronderstel dat iedereen in z’n tuintje in het zonnetje zat, en dat kan ik ze zeker niet kwalijk nemen 🙂
Nu is mijn missie sowieso geen gemakkelijke om “mee uit te pakken” op spirituele beurzen. Ik vermoed dat de gemiddelde bezoeker van zo’n beurs ofwel op zoek is naar een hogere zin van het leven of hun lijden, ofwel gewoon op zoek naar een gezellige namiddag met feel-good gesprekken.
Ik kan hen geen van beiden aanbieden. Integendeel, ik bied hen een spiegel en een pijnlijk pad naar genezing aan. Want voor het beter wordt, zal het altijd eerst pijnlijker worden. Zo gaat dat nu eenmaal meestal met genezing.
Je moet eerst je wonden onder ogen zien en verzorgen. En soms betekent dit dat je die wonden eerst moet uitspoelen met een pijnlijk ontsmettingsmiddel.
Dat is een metafoor, natuurlijk, maar je ziet mijn punt vast wel.
Niemand staat daar voor te springen. En op zo’n spirituele beurs worden mensen soms overvallen door mijn aanwezigheid. Want ze worden plots geconfronteerd met wat ze al heel lang verdrongen hebben.
Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand prompt in tranen uitbarst bij het lezen van mijn pamflet. En dat is een goed ding, echt wel. Het betekent dat die persoon klaar is om er iets mee te gaan doen.
Geen onmiddellijke antwoorden
Maar soms is het nog te vroeg. Spreken ze me even in tranen aan en zeggen ze dat ze nog even de beurs gaan bekijken en later zullen terugkomen. Vaak doen ze dat niet. En dat is ook okee. Het juiste moment komt nog wel voor hen.
Maar goed, zaterdag waren er heel weinig bezoekers en ik heb me vijf uur rot verveeld 🙈
Zondag werd gelukkig wel een dag met veel bezoekers, maar mijn standje stond tussen allerlei helderzienden, handlezers, auralezers… mensen die bezoekers allemaal een instant antwoord op hun vragen kunnen bezorgen. Het is moeilijk om daar mee te concurreren 🙂
Want ik heb geen onmiddellijke antwoorden. En dan voel ik me soms een beetje nutteloos en rusteloos. Begin ik te twijfelen of ik het soort mensen dat naar spirituele beurzen komt, eigenlijk wel iets te bieden heb.
Maar ik mag misschien geen helderziende zijn, ik heb wel de gave van intuïtief coachen en mag prat gaan op mijn expertise, ervaring van 10 jaar in een narcistische relatie en opleiding als Psychologisch Consulent.
Toch sloop er ergens in de vroege namiddag de twijfel weer in. En zette ik op mijn facebook pagina dat het de laatste beurs zou zijn.
Zien, geloven en aanvaarden
Tot er twee mooie mensen aan mijn tafeltje kwamen zitten. Niet samen, na elkaar. Twee heel verschillende mensen met elk hun eigen pijnlijke levensverhaal.
Ik heb hen geen kant-en-klare antwoorden gegeven.
Ik heb hen stof tot nadenken gegeven.
Inzichten laten groeien.
Geluisterd.
Hen gezien en gehoord.
En dat is vooral waar slachtoffers van narcistisch misbruik zo naar snakken.
Gewoon gezien en gehoord worden.
Zichzelf niet moeten verontschuldigen.
Zich niet moeten schamen.
De tweede persoon, een dame, gaf aan dat ze me op de lijst had zien staan en speciaal voor mij naar de beurs was gekomen. Ze zat vol vragen en zocht naar antwoorden.
Maar ik heb haar laten inzien dat ze die niet nodig had. Dat beseffen en aanvaarden dat het gaat over personen met narcisme, alle antwoorden geeft die ze nodig heeft.
- Zien dat het gedrag een patroon is.
- Beseffen dat dit patroon een stoornis is en aanvaarden dat het nooit zal veranderen.
- Je losmaken van hun invloed.
Dat zijn de stappen die je nodig hebt om verder te kunnen gaan met je leven. En van daaruit alleen nog focussen op jezelf en het genezen van je wonden.
Want daar gaat het uiteindelijk om: om jou.
Alleen om jou.
En daar vloeit natuurlijk ook uit voort dat alleen jij je eigen genezingsproces in handen kan nemen. En de juiste begeleiding kan jouw proces gemakkelijker maken.
Knuffels
Dus ja… ik zit nog altijd in dubio over spirituele beurzen. Ik zie de waarde er wel van in, maar ik twijfel of het de juiste plaats is om mijn boodschap over te brengen.
Maar dan denk ik aan deze 2 mooie mensen en kan ik er geen spijt van hebben dat ik er dit weekend gestaan heb 🙂 De ontroering en dankbaarheid in hun ogen is alle bewijs dat ik nodig heb dat mijn werk nodig is.
En de knuffels 🤗. Ik zal zelden iemand anders dan mijn partner of kinderen zelf knuffelen, en zeker geen cliënt(e), maar na zo’n intens gesprek voelt het vaak aan alsof we elkaar al lang kennen en krijg ik soms een spontane knuffel.
En ja, deze introverte knuffelbeer vindt dat okee 🙂
Hoe kan ik jou helpen met bovenstaande stappen?
👉 Leren zien dat het gedrag een patroon is:
- herken het gedrag in deze blog,
- lees mijn boek “De illusie doorbroken”
- of mijn nieuwe boek “1560 keer gebroken” dat verschijnt op 18 april
👉 Beseffen dat dit patroon een stoornis is:
- schrijf je in voor mijn 15-weken traject RESTART
👉 Je losmaken van hun invloed:
- schrijf je in voor mijn 18-weken traject RISE
👉 Gewoon gezien en gehoord worden?
Leven na narcisme 