40 | Uitdagingen

Gisteren was de eerste sessie van mijn challenge: genezen na een narcistische relatie.

Ik deel graag een “achter de schermen” vandaag.

Als je erbij was: dankjewel!

Als je er niet bij was: je kan de opname bekijken in de facebookgroep. 

Ik ben alleszins héél dankbaar voor de 3 vrouwen die er live bij waren.

Ik weet dat menig reeds bekend en gekende coach misschien meewarig zal terugdenken aan de tijd dat hij of zij “maar” 3 deelnemers had.

Maar ik ben zo enorm super dankbaar voor hen.

Want dit is niet de eerste keer dat ik deze challenge deed. Ik deed hem al 2 keer, vorig jaar.

Voor ik mezelf officieel als coach geregistreerd had (lees: mijn ondernemingsnummer aangevraagd had).

Want ik was eigenlijk op dat moment nog helemaal niet van plan om me als coach te profileren. Ik wàs het al wel, want ik coachte mensen achter de schermen, via chats en telefoongesprekken, helemaal vrijblijvend.

Maar ik vond mezelf toen nog niet “waardig” om mezelf coach te noemen.

Ik heb het er eigenlijk nog altijd moeilijk mee, trouwens.

Ik vind dat “coach” niet de lading dekt van wat ik doe en wie ik ben.

Ik verkies de Engelse term “counselor”, maar ik weet dat die in het Vlaamse en Nederlandstalige landschap nog niet zo ingeburgerd is.

Vorig jaar had ik telkens een 10-tal inschrijvingen, wat mij dolgelukkig maakte.

Het is altijd moeilijk in te schatten welke periode het meest geschikt om voor mensen om zich ervoor vrij te kunnen maken. Of het tijdstip: doe ik mijn webinars ‘s ochtends, ‘s avonds…?

Ik hoop dat de meeste vrouwen het toen uitgesteld bekeken hebben, want… ik had slechts in 1 of 2 sessies een live deelneemster. 

Dat maakte dat ik in het grote deel van mijn sessies gewoon tegen de camera aan het praten was in de hoop dat iemand het achteraf zou horen. 😁

Ik hoop dat ze het gehoord hebben, want ik vind mijn boodschap zo belangrijk.

Ik wil dat vrouwen hun proces kunnen doormaken zodat ze ook, net als ik, daarna een mooi leven kunnen hebben.

Want als je er net uit komt, uit die narcistische relatie, heb je niet het gevoel dat je een leven hebt. Je hebt jaren alleen maar over-leefd.

En nu moet je plots op eigen benen staan. Uitzoeken wie je bent en wat je wil doen met de rest van je leven.

Toch wel een heel belangrijk proces. Want als je er niet doorgaat, ga je op automatische piloot weer verder gaan over-leven. 

Niet bewust van wat je wil. 

Want dat is angstaanjagend. 

Je wil gewoon “verder gaan met je leven”, zoals buitenstaanders je vaak zullen aanraden.

Zij gaan ervan uit dat je een leven hàd waarmee je verder wil gaan.

Ze snappen er niks van.

De waarheid is dat je na zo’n destructieve relatie nog jaren werk te doen hebt.

Ik wil je daar niet mee ontmoedigen. Maar ik vind het belangrijk dat je beseft dat je werk te doen hebt. Want tijd heelt niet alle wonden zomaar.

MAAR: je moet het niet alleen doen. 

Daarom heb ik net mijn trajecten ontworpen.

Daarom doe ik deze challenge.

Daarom zou ik alle vrouwen willen smeken: schrijf je in! 

JE HOEFT HIER ECHT NIET ALLEEN DOOR!

En daarom ben ik zo blij en dankbaar voor mijn 3 dappere deelneemsters gisteren.

Zij hebben de stap durven zetten.

Zij durven hun situatie onder ogen te komen.

Zij hebben besloten dat ze er genoeg van hebben om zich zo te voelen.

Zij aanvaarden mijn hulp.

En dat maakt mij zo dankbaar dat ik bijna zweef nu.

Gisteravond zweefde ik net iets minder achteraf. 🙈

Hoewel het – naar mijn bescheiden mening – een succesvolle sessie was, kwam mijn perfectionistische natuur naar boven.

Ik heb namelijk in het begin zitten knoeien met de Zoom-instellingen.

Ik had alles 10 keer vooraf nagekeken en uitgeprobeerd, en toen ik dan live ging, draaide het toch even in de soep. 

Ik had mooi uitgelijnd hoe de presentatie naast mijn beeld zou verschijnen, want dat bleek niet evident na de nieuwste update.

Dan startte ik de sessie, liet de deelneemsters binnen en plots was mijn hele layout verknoeid.

Ik bleef kalm (alhoewel vanbinnen het angstzweet me uitbrak) en herstelde de sessie.

Op zo’n momenten ben ik heel blij met wat ik allemaal geleerd heb.

Dat ik mijn ademhaling kan gebruiken om een paniekaanval te voorkomen.

Want er is niks ergers voor een perfectionist dan publiekelijk afgaan 😀

Natuurlijk ben je zelf de enige die het zo ziet op dat moment.

Mijn deelneemsters bleven geduldig wachten en ik betwijfel of iemand met een vinger naar het scherm aan het wijzen was en uitproeste “wat een klungelaar”.

Maar soms voelt het zo vanbinnen.
Want je hoofd komt er dan tussen.
Je hoofd zegt tegen je “wat een geklungel”.

De kunst is om dan in het hier en nu te blijven. Want op zo’n momenten word je vaak teruggekatapulteerd naar het verleden. Naar al die momenten waarin je je een mislukkeling voelde. Misschien zelfs uitgemaakt werd ervoor.

Ademen.

Als er iets is dat ik mensen wil inprenten, is het dit.

ADEMEN

Een life saver voor paniekaanvallen, echt wel.

Je lichaam is zo’n waardevol hulpmiddel als het gaat om verwerken van trauma.

Om je zenuwstelstel tot rust te laten komen.

Want dat is overbelast geworden na zoveel tijd in een narcistische relatie.

In de sessie van morgen gaan we het daar ook over hebben. 

Als je wil weten hoe het werkt en hoe het voelt, doe dan mee!

Je kan je nog altijd inschrijven en de sessie van gisteren herbekijken.

Het geklungel ga je wel niet zien, want ik ben – gelukkig – de opname pas erna gestart.

Ik klungel al wel eens, maar ik ben niet dom 🙂

Je kan je hier nog inschrijven.

Wie ben ik?

Ik ben Noëlla. Ik overleefde 10 jaar narcistisch misbruik.

Ik kwam hier gebroken uit en wist niet meer wie ik was.

Ik heb mezelf heropgebouwd en voel me nu sterker dan ooit.

Dat wil ik ook voor jou.

En ik kan je ermee helpen.

Op 26 augustus start mijn RESTART traject opnieuw.

Ik zou heel dankbaar zijn als ik jou hierin kon verwelkomen en samen met jou op pad gaan naar jouw genezing.

Hier vind je er meer informatie over.

Zie ik je binnenkort?

39 | Ik genees luidop zodat andere slachtoffers niet in stilte moeten lijden

Je kan het slachtoffer uit de pleaser halen, maar je kan de pleaser niet uit het slachtoffer halen.

Voilà alvast een eye-catcher om je in mijn blog te trekken.

De trouwe lezer zal misschien gemerkt hebben dat ik in mijn laatste blogs meer de educatieve toer op gegaan ben.

Dat heeft te maken met het feit dat ik wel veel vragen krijg over narcisme. En dan dacht ik dat mijn blog de beste manier is om op die vragen te antwoorden.

Gaandeweg ben ik daardoor het doel en de opzet van deze blog uit het oog verloren.

Het doel was vooral mijn ervaringen delen. En hiermee ga ik vanaf nu ook terug meer op focussen.

De meer educatieve blogs ga ik op mijn website plaatsen.

Ja, ik heb naast deze blogpagina nog een website 🙂

Die is gericht op het effectieve helpen van andere slachtoffers of overlevers van narcistische personen en relaties.

Ik vermeld ‘m hier even en ik laat je voor de rest gerust van verkooppraatjes.

www.lighthouse-counselor.com

Je vindt daar alle info over het traject dat ik aanbied aan vrouwelijke slachtoffers en ik bied ook de mogelijkheid om gedurende 6 maanden 1-1 gesprekken te boeken in het geval je nog niet klaar bent voor een traject.

Als je op de gouden knop aan de zijkant van deze blog klikt, kom je er ook terecht.

Onthoud het als de gouden tip 😁

Vanwaar nu de zin waarmee ik hierboven begon?

Ik heb het gevoel dat ik de verandering van richting in mijn blog gedaan heb omwille van die vragen en dus aan het pleasen geslagen ben.

Of misschien was het ook een commerciële poging om aandacht te vestigen op mijn traject.

Feit is dat het eigenlijk niet helemaal goed aanvoelde. Deze blog hoort niet commercieel te zijn.

Maar goed, we gaan vanaf nu weer over naar het werkelijke doel van mijn blog:

jou laten zien dat je niet alleen bent.

Dat je het je allemaal niet ingebeeld hebt.

Dat het wel degelijk erg is wat je meegemaakt hebt.

Dat het niet aanvaardbaar is. 

Nooit.

Een narcistische mens behandelt zijn naaste(n) slecht.

En dat is een bewuste keuze.

Want tegen buitenstaanders doen ze wel “normaal”.

Als iemand “gewoon” een kort lontje heeft, is ie dat tegenover iedereen.

Als iemand “gewoon” snel gestresseerd is, is ie dat bij alle omstandigheden.

Als iemand zich “maar” beter voelt dan anderen, zal die dat uiten bij iedereen.

Als het alleen bij jou gebeurt, doet ie het bewust en met opzet.

Vergeet dat nooit.

Het is nooit zo dat “hij er niks aan kan doen”.

Mishandelen is een bewuste keuze van de dader.

En nee, er zijn ook geen twee kanten in een verhaal met narcisme.

Je hebt een dader en een slachtoffer.

Kies je ervoor om de kant van het slachtoffer niet te kiezen (onder het mom dat je geen kant “wil” kiezen), dan heb je al voor de mishandelaar gekozen.

Als je bevriend bent met een slachtoffer, laat je hen zo in de steek.

Dus zodra iemand naar voor brengt dat ze te maken heeft met narcisme, wuif het dan niet weg.

Het is al moeilijk genoeg om dit ter sprake te brengen.

Omdat het slachtoffer dan het gevoel heeft “slecht te spreken”. Uit misplaatste loyaliteit naar haar mishandelaar.

Het is niet “slecht spreken” als het waar is. Dan is het gewoon getuigen.

En degene die het slechte gedrag vertoont en daardoor boos wordt, moet zich afvragen waarom hij boos is.

Wie het schoentje past, trekke het aan. 🙄

Dit is het geschikte moment om mijn meest favoriete quote te delen:

I heal loudly so others don’t have to suffer in silence.

(ik genees luidop – en getuig erover – zodat de slachtoffers die in stilte lijden weten dat ze niet alleen zijn – en ook naar buiten mogen en kunnen komen)

38 | Is co-ouderschap met een narcistische persoon mogelijk?

Een vraag die me vaak gesteld wordt, is of co-ouderschap mogelijk is met een narcist of narcistische persoon.

In het kort heb ik daar één antwoord op: nee.

In het lang is het natuurlijk veel genuanceerder.

De ene narcistische persoon is de andere niet. Je hebt ze in veel gradaties.

Sommigen zijn vrij onschuldig en vooral gefocust op uiterlijk vertoon zonder daarmee hun naasten schade te berokkenen.

Daarnaast heb je het gevaarlijke type. Degene die iedereen omver blaast met zijn charmes en achter de schermen zijn naasten vernedert, uitmaakt en psychisch kapotmaakt. Of degenen die het “onder de radar” doen door steken onder water, negeren, uitlachen…

Het resultaat is allemaal hetzelfde. De naasten blijven getraumatiseerd achter.

Hun kinderen ontsnappen ook niet aan dit lot. Alhoewel het bij hen vaak verdoken zal gebeuren, omdat de narcistische persoon toch de schijn wil ophouden dat hij van zijn kinderen houdt en het beste voor hen wil.

Een narcistische ouder kan betrokken lijken. Mee huiswerk maken, naar ouderavonden gaan, supporteren bij de naschoolse activiteiten, hen vragen hoe hun dag was… Intussen verzamelt hij ook van hen gegevens waarmee hij hen emotioneel kan chanteren als hij iets van hen gedaan wil krijgen.

Het supporteren ontaardt in pushen, de lat te hoog leggen, hun schaamtegevoelens bezorgen als ze een slechte dag hebben. Het “motiveren” uit zich altijd in negatieve bewoordingen, zeker als de narcistische persoon merkt dat zijn valse positieve aanmoedigingen niet werken.

Naarmate de kinderen ouder worden en hun eigen mening ontwikkelen, kan zijn aanpak escaleren naar de manier waarmee de narcistische persoon volwassenen aanpakt. Afgewisseld met de charmeperiodes waarbij het kind of de jongere ook, net als de partner, gelooft dat er toch beterschap kan komen, zolang het maar zijn best blijft doen.

Als kind is het nog een hardere noot om te kraken, dat besef dat hun narcistische ouder nooit zal veranderen. Zelfs al wordt het er zelf niet zo vaak mee geconfronteerd, zal het de conflichten van de ouder met de buitenwereld beginnen opvangen. Vooral als die uitgevochten worden op sociale media.

Het kind of de jongere zal al snel zich willen distanciëren van de ouder, tags van hun posts verwijderen, hun ouder blokkeren…. Waardoor het misbruik nog erger kan worden.

Dat wil niet zeggen dat het niet de juiste keuze is. De dag dat een kind beseft dat het beter zijn narcistische ouder op afstand houdt, is de dag dat het kind besluit om zichzelf te beschermen.

En het is best en gezond als de andere ouder daar het kind in steunt.

Voor de narcistische ouder is het heel moeilijk om dit te accepteren. Hij zal het zien als een samenzwering en samenspannen tegen hem, terwijl hij toch “zo z’n best doet”.

Hij zal hulp inroepen van zijn nieuwe supply (de nieuwe bron van energie, aka nieuwe partner) om aan te tonen hoe hij veranderd is en hoe oneerlijk het is dat hij uitgesloten wordt.

Ikzelf heb me er ook schuldig aan gemaakt.

Toen de tienerkinderen van mijn nex besloten om minder of niet meer te komen, heb ik ook voor hem gepleit. Terwijl ik goed genoeg wist dat het voor hen beter was dat ze wegbleven.

Ik denk dat ik toen uit angst en zelfbehoud gereageerd heb. Als zij er waren, was hij goed gezind en richtte hij al zijn aandacht op hen, en bleef ik gedurende enkele uren of het weekend gespaard van zijn uitbarstingen.

Toen hij in een depressie belandde, dacht ik dat zij er vooral de oorzaak van waren, en probeerde ik hen te overtuigen om toch meer contact met hem te hebben.

Nu besef ik natuurlijk dat hij het maar aanhaalde om in zijn slachtofferrol te kunnen blijven zitten en de aandacht van zijn toxisch gedrag af te weren.

Als partner van een narcistische persoon probeer je zoveel mogelijk mee te draaien in zijn wereld, je aan te passen, je klein te houden, je pleaser helemaal boven te halen… zodat je toch maar het misbruik zoveel mogelijk kan vermijden.

Als je dan eenmaal toch uit de relatie ontsnapt bent, blijf je vaak in dat patroon steken.

Je praat hem naar de mond, je bezorgt hem alle informatie waar hij om vraagt of zelfs niet vraagt, want als hij nadien iets ontdekt dat je hem niet had verteld, word je ook weer onderworpen aan dat misbruik.

Er is geen manier om hieraan te ontsnappen. Toch niet als je co-ouderschap wil hebben met hem.

Als ik hier spreek over co-ouderschap, bedoel ik niet de wettelijke regeling van week-om-week wonen van de kinderen.

Met co-ouderschap bedoel ik het samen het ouderschap uitoefenen over de kinderen. Samen beslissingen nemen, hetzelfde standpunt innemen, overleggen…

Voor koppels waar geen sprake is van narcistische eigenschappen, is dat al een hele uitdaging.

Met een narcistische persoon is dat onmogelijk.

Zolang hij de regels bepaalt en de afspraken opstelt, kan het een tijdje goed gaan.

Maar zodra de partner, of het kind, andere afspraken wil onderhandelen, loopt het mis.

Hij zal ogenschijnlijk wel ermee akkoord kunnen gaan, maar als puntje bij paaltje komt, zal hij gewoon doen wat hij wil.

Je kan uren zitten wachten op hem omdat je afgesproken had dat hij de kids op een bepaald uur zou komen ophalen. En als hij dan uiteindelijk opdaagt, krijg je niet eens een reden, laat staan een verontschuldiging. Want hey, hij had de afspraak niet gemaakt, jij had het uur bepaald. Niet zijn probleem.

Je kan afspreken dat elke ouder de kids naar de naschoolse activiteiten zou brengen in de periode dat ze bij hen zijn, en dan met lede ogen aanzien hoe ongelukkig je kind is omdat de narcistische ouder het vergeten was of gewoon andere plannen had.

Dat geeft je allemaal een heel machteloos gevoel. En de droevige waarheid is dat je daar weinig aan kan doen.

Daarom vind ik dat co-ouderschap met een narcistische ouder niet mogelijk is.

Het enige dat je kan doen, is wat we “parallel ouderschap” noemen.

Je maakt je afspraken alleen tussen jou en je kind, over opvoeding, over naschoolse activiteiten…

En je probeert het een vredige, leuke thuis te geven in de periode dat je kind bij jou is.

Want dat is het enige dat je wel onder controle hebt.

Je kan de wensen van je kind aan je nex te kennen geven, maar verder dan dat kan je niet gaan.

En je moet dat ook loslaten. Alle energie die naar je nex gaat, is verloren. Het is energie die je beter in je kind kan steken.

Want dat zal je kind later ook onthouden. Dat het bij jou een leuke, warme thuis had.

Dat het bij jou terecht kon als het hulp nodig had.

Dat het bij jou niet bang moest zijn.

Dat het jou alles kon vertellen zonder dat je boos werd. En ja, ook verhalen over het verblijf bij de nex.

Ik weet dat het verleidelijk is om dan uit te barsten. Maar vergeet niet dat hij dat op dat moment niet hoort. De enige persoon die je hoort razen op de nex, is je kind.

Dat kan bij je kind ook triggers opwekken.

Het is belangrijk dat je kind zich veilig voelt bij jou.

Want bij de narcistische ouder zal het dat gevoel nooit kennen.

Wat zijn jouw ervaringen hiermee? Laat het hieronder eens weten.

Wil je er graag over praten? Je kan altijd een afspraak maken of gratis met me chatten.

maak een afspraak
chat op whatsapp

37 | Hallucinante taferelen

Ik vraag me soms af of er ooit een moment zal komen dat bepaalde triggers geen triggers meer zullen zijn. Daarmee bedoel ik: zullen sommige herinneringen ooit geen emotionele of lichamelijke reactie meer geven?

Er zijn zo een aantal punten in mijn relatie geweest die ik kantelmomenten wil noemen, maar er toch geen waren.
Ze waren enorm ingrijpend en traumatiserend en in normale omstandigheden zouden het momenten geweest zijn waarbij ik zou gezegd hebben “en nu is het gedaan!”.

Maar zoals je wel weet, zit een narcistische relatie zo simpel niet in elkaar.

De traumabond is een enorm krachtig instrument voor een narcist. Niet dat hij zich daarvan bewust zal zijn, maar als je het aan hem zou uitleggen, zou hij wel erkennen hoe handig het is dat zijn slachtoffer willoos met hem verbonden is.

Het is merkwaardig hoe loyaal je kan zijn aan je mishandelaar.
Tekstboek Stockholmsyndroom.

Maar goed, er waren dus een aantal momenten waarbij mijn rationele brein luidkeels aan het roepen was, maar waarbij mijn reptielenbrein in een hoekje kroop en stilletjes pleitte voor het niet erger te maken en geen risico’s te nemen.

En jammer genoeg wint het reptielenbrein vaak.
De minste moed der wanhoop dat je samenraapt wordt meestal gemakkelijk van tafel geveegd door het reptielenbrein.

Het reptielenbrein houdt niet van verandering.

Ook niet als dat op lange termijn beter is.
Het reptielenbrein denkt vooral korte termijn.
Alles bij het oude houden.
Niks veranderen.
Zeker geen risico’s nemen.
Het veilig houden.
Ook al betekent dat in een gevaarlijke situatie blijven.
Want die gevaarlijke situatie is wel gekend.
Wat als je naar een nieuwe situatie gaat?
Hoe zal die zijn? Kan nog gevaarlijker zijn.
Dus het reptielenbrein neemt liever dat risico niet.

En toch zijn het kantelmomenten geweest.
In die zin dat het telkens een blokje op mijn balans was die stilaan ging overhellen naar de kant van “er moet iets gebeuren”.

Sommige kantelmomenten zijn voor mij moeilijk uit te leggen.
Omdat ik weet, lieve lezer, welke blik jij er bij zal krijgen.
Wenkbrauwen die opgetrokken worden.
En het zinnetje in je hoofd “dat zou ik nooit laten gebeuren”.

Neem het van mij aan.
Zet 100 verhalen van overlevers van narcisten in een boek (staat trouwens op mijn bucket list om te doen) en je hoort 100 gelijkaardige verhalen.

Eén van de meest hallucinante verhalen speelt zich af in het jaar dat ik met de narcist getrouwd ben.

We waren op dat moment 2 jaar samen en het monster van het alcoholisme tierde welig.

In die periode durfde ik het nog aan om hem tot inkeer proberen te brengen.
En misschien was er nog een vaag spoor van schuldgevoel of geweten bij hem.
Ofwel bespeelde hij me al zo handig dat ik het nog niet zag.

De kans is groot dat het dit laatste is.

Ik was met hem naar een lezing van een psychiater geweest over alcoholisme.
Hij gaf schoorvoetend toe dat hij misschien een “sociale” drinker kon zijn.

Ik nam het kleine winstmoment en overtuigde hem om een afspraak te maken met die pyschiater.

Om zijn goeie wil te tonen, liet hij me meegaan naar de consultaties.
Waarschijnlijk had hij niet gedacht dat ik hem zou durven tegenspreken als hij aan de psychiater verkondigde dat hij die week amper gedronken had.
Ik vond van niet en sprak dat ook uit.

Die fout heb ik later nooit meer gemaakt. Ik ben nadien ook nooit meer mee naar de psychiater geweest.

Ik herinner het me niet meer, maar ik vermoed dat hij daarna zelf ook niet meer geweest is.

Het is namelijk toen zo geëscaleerd dat hij enkele weken later opgenomen werd in een psychiatrisch ziekenhuis.

Die bewuste avond deed hij na afloop (van de consultatie) alsof alles okee was en hij stelde zelfs voor om samen te gaan dineren. Opgelucht dacht ik dat dat wel leuk zou zijn, dan konden we alles uitpraten.

Hij begon al snel het ene glas wijn na het andere binnen te gieten en de sfeer werd alsmaar grimmiger.

Ik zat intussen al in tranen te luisteren naar zijn geraas over hoe ik hem verraden en vernederd had ten opzichte van de psychiater. Het feit dat hij gelogen had, was irrelevant.

Toen het tijd was om af te rekenen, ging ik naar de toog om te betalen en toen ik me omdraaide, was hij verdwenen.
Ik dacht dat hij naar het toilet was en dat ik hem niet had zien voorbijkomen.

Dus ik heb daar nog een half uur aan tafel zitten wachten.

Nadat ik ongerust de toiletten had gecontroleerd om te zien of hij daar niet stomdronken lag, besefte ik dat hij gewoon vertrokken was.

Het scenario dat zich dan afspeelde, kon een aflevering van The Twilight Zone geweest zijn.

Ik begon hem verontrust te sms-en. Gelukkig had ik de autosleutels dus hij kon me niet achtergelaten hebben, maar ik durfde niet zonder hem naar huis rijden.

Na een uur in de auto wachten op een teken van leven, kreeg ik dan eindelijk antwoord.
Hij bleek te voet onderweg naar huis en ik moest hem dringend oppikken.

Of dat zei hij tenminste in zijn sms.

Ik vertrok in allerijl met de auto. Het was intussen al aan het donker worden en het was heel moeilijk om personen langs de kant van de weg te herkennen. Dus ik reed heel traag en tuurde nauwgezet naar elke levende ziel onderweg.

Er waren twee mogelijke wegen waarlangs hij had kunnen gaan. Natuurlijk antwoordde hij niet meer op mijn vragen welke weg hij genomen had, of waar hij mogelijks was op dat moment.

Waar hij wel tijd voor had, was laten blijken hoe hij toch het slachtoffer was dat hij nu te voet naar huis moest, en nog veel meer beschuldigende teksten.

Ik was intussen in hoge paniektoestand, maar ik dwong mezelf om kalm te blijven. Want ik moest hem vinden. Een andere mogelijkheid was er niet.

Ik voelde op dat moment heel veel tegelijk.

Angst. Omdat hij razend zou zijn. Dat er iets met hem zou gebeuren en dat dat dan mijn schuld zou zijn.

Boosheid. Omdat hij me niet de juiste informatie gaf. Omdat hij me weer schuldgevoelens aan het opdringen was. Omdat hij vertrokken was. Omdat hij me achtergelaten had. En me nu het gevoel gaf dat het andersom was.

Schuldgevoelens. Als ik mijn mond gehouden had bij de psychiater, was dit allemaal niet gebeurd.

Hoe ik het ook draaide of keerde, de situatie was mijn schuld.

Dat vond ik toen tenminste. Ik besef nu natuurlijk dat niets hiervan mijn schuld was.

Maar zo werkt je geest nu eenmaal in een narcistische relatie.

Ik heb die avond beide parcours tweemaal afgelegd. Geen spoor van mijn partner.
Ik overwoog al om naar het ziekenhuis te rijden om te kijken of hij er binnengebracht werd, toen ik de verlossende sms kreeg.

Blijkbaar zat hij al die tijd gewoon op café en vond hij het leuk om mij op die manier te straffen voor mijn verraad.

Ik heb me opnieuw geparkeerd waar ik eerder de auto gezet had en ben even blijven zitten om te bekomen van de stress van de afgelopen uren.

Het gevoel dat toen overheerste, was boosheid. Ik overwoog even om hem daadwerkelijk achter te laten. Maar mijn verantwoordelijkheidszin nam het over en ik stapte toch maar naar het bewuste café.

Het tafereel dat ik daar te zien kreeg, was nog hallucinanter. Hij zat stomdronken achter een tafeltje met flesjes bier en bood me zelfs aan om met hem mee te drinken.

Ik kookte vanbinnen van woede maar hield me kalm en probeerde hem zover te krijgen dat hij met me zou meegaan.

Wat niet lukte, natuurlijk. Integendeel, het werd erger. Hij begon op me te schelden en minachtend over me te praten tegen de café uitbater.

Daar bovenop sprak hij een groep vrouwen van Oosterse oorsprong aan en begon racistische commentaar op hen te geven.

Mijn boosheid ging over op schaamte. Schaamte in zijn plaats. Schaamte dat ik, als zijn partner, het liet gebeuren.

Ik deed het enige dat ik kon: ik bleef op hem inpraten, probeerde zijn arm te nemen en hem mee te trekken. Hij werd er alleen maar agressiever van.

Ik heb hem dan duidelijk enkele keren gezegd dat als hij niet met me meeging, ik hem zou achterlaten daar. Ik meende het niet helemaal en ik hoopte dat dat hem zou overtuigen.

Maar niets hielp.

Tenslotte zag ik in dat het niets uithaalde en ben ik toch zonder hem vertrokken.

Ik was doodmoe van de belevenis, uitgeput van de angsten die ik doorstaan had.

Daarna heb ik heel de nacht wakker gelegen, luisterend naar elk geluid dat een teken kon zijn dat hij thuiskwam.

Deels uit angst voor wat hij mij zou aandoen, deels uit angst dat er hem iets zou overkomen.

Een héél klein stemmetje was ook hoopvol dat hij nooit meer thuis zou komen.

Om het einde in het kort te vertellen (want da’s nog een heel verhaal op zich): toen ik ‘s anderendaags begon rond te bellen, bleek hij een nachtje bij de politie te gast geweest te zijn.

Als ik terugdenk aan die avond en nacht, lijkt het altijd een scène uit een film te zijn.

Heel lang heb ik het ook gezien als een scène uit de film “samenleven met een alcoholist”, maar op een gegeven moment ben ik het gaan zien voor wat het was.

Het was tekstboek narcistisch misbruik.

Mij beliegen, angst aanjagen, manipuleren, bedreigen, fysiek geweld…

Vooral het gaslighten had veel impact nagelaten.

Ik begrijp tot op vandaag nog altijd niet hoe je je partner op een wilde zoektocht kan jagen terwijl je achter een biertje op een terras zit.

Goed wetende welke angsten ik zou uitstaan.

De alcohol maakte het erger, maar de oorsprong van het gedrag lag in het narcisme.

Als je dit leest en je herkent de taktieken, en je leeft samen met een alcoholist, bekijk dan eens mijn lijst met 30 kenmerken. (die je hier kan aanvragen)

Ik durf er om wedden dat ook jij hier veel in zal herkennen.

Als dat zo is, wil ik je graag enkele vragen stellen.

👉 Sta jij elke dag uitgeput op, zelfs na een nacht met voldoende slaap?

👉 Zit je in een burn-out of heb je er één gehad de afgelopen jaren?

👉 Krijg je bijna een paniekaanval bij de minste tegenslag of stress?

👉 Ben je vaak boos op jezelf? Vind je jezelf niet veel zaaks?

Dan is het mogelijk dat je trauma hebt van die toxische relatie.

Mijn RESTART traject kan je hierbij helpen.

Op 3 maanden tijd leer je jezelf weer graag zien en zal je meer afstand kunnen nemen als je de taktieken en gevolgen allemaal leert doorzien.

Ik ga het hier niet allemaal uitleggen, want ik heb daar een mooie website over gemaakt waar je alles op kan terugvinden 😏


Klik hier voor meer informatie.

Voor je weer verder leest in het blog- of sociale media-land, wil ik graag dat je eens even diep ademhaalt.

Herlees even de kenmerken die ik hierboven opgesomd heb.

Ik weet dat je eerste reflex zal zijn te denken “och, zo erg is het niet”.

Adem nog eens diep in.

Hoor je dat stemmetje?

Dat stemmetje dat heel zachtjes smeekt om er toch eens bij stil te staan?

Het stemmetje dat je elke keer weer probeert op te rapen na elke scène?

Het stemmetje dat zich zo vreselijk alleen voelt?

Klik dan toch maar eens door naar mijn website…

Onthoud: je staat er NIET alleen voor.

36 | Verbleekte principes

Mensen vragen me soms of narcistische personen echt niet tot echte liefde in staat zijn.

Want ze kunnen misschien wel begrijpen hoe zo’n mensen volwassenen kunnen manipuleren, maar voor hun eigen kinderen moeten ze toch affectie kunnen voelen?

Dan zou ik willen dat ik daar “ja” op kon antwoorden. Echt waar. Want ik wens het vooral hun kinderen uit de grond van mijn hart toe.

Maar de waarheid is dat ook kinderen werkmiddelen zijn voor narcisten.
Ja, ook hun eigen kinderen.

Een bron van energie.
Een middel om anderen mee te manipuleren.

Ik herinner me het prille begin van onze relatie nog.

Ik ben beschaamd om te moeten toegeven dat hij toen nog getrouwd was.

Het is wonderbaarlijk hoe hij in staat was om die grens van mij al te laten verbleken nog voor we een relatie gestart waren.
Voordien zou nog geen haar op mijn hoofd eraan gedacht hebben om iets te beginnen met een getrouwde man.

Maar hij leek zo open en overtuigend dat dit nog maar een formaliteit was.
Dat het huwelijk voorbij was.
En vooral omdat zijn vrouw zelf al jaren om een scheiding vroeg.

Eerlijk, ik heb lang de boot afgehouden omwille van die reden.
Maar hij had iets over zich dat dit helemaal naar de achtergrond duwde zodat het leek alsof het allemaal maar een detail was en dat hij al helemaal van mij was.

En ja, het ego is iets gevaarlijks.
Iemand die mij verkoos boven alle anderen, inclusief zijn eigen vrouw, was waar ik altijd naar verlangd had.
Mijn levensprincipes leken gemakkelijk van de baan te vegen.
Zo onwerkelijk als ik ernaar terugkijk.
Ik was mezelf al niet meer nog voor de relatie begonnen was.

Zo snel zit je in het web en ben je gestart op een gevaarlijk pad van jezelf wegcijferen en jezelf verloochenen.

Wat nog erger dan de echtgenote was, was het feit dat hij één van zijn kinderen er in betrok.

Die kinderen hadden al gezien dat hun papa bij hun mama weggegaan was voor een andere vrouw, dat die relatie ontaard was naar vreselijke ruzies, dat papa opnieuw hertrouwd was.

En dan zat hij, als zijn kinderen bij hem waren, aan die nieuwe smartphone vastgelijmd, om onder andere met mij te zitten chatten, zodat zijn oudste zoon nieuwsgierig werd en op een keer de telefoon nam terwijl hij naar het toilet was. Daar zag hij op een gegeven moment mijn naam heel veel tussen staan en kreeg ik plots een vreemde chat. Die de zoon gestuurd had natuurlijk.

Hij beweerde dat hij alles gedaan had om het te verbergen voor zijn zoon, maar hij leek te opgetogen dat hij nu zijn geheimpje met dat kind kon delen.
Als ik me niet vergis, was de zoon toen 14 of 15 jaar oud.
Oud genoeg om verliefd gedrag te detecteren bij iemand die niet echt z’n best doet om het te verstoppen.

Hij beweerde ook dat ze toen met z’n tweeën veel pret hadden met het stiekeme gedoe en dat zijn zoon blij was voor hem.

Ik heb me daar nooit veel vragen bij gesteld.
Ik veronderstelde dat het huwelijk zo slecht was en dat ze zo’n slechte band hadden met hun plusmoeder dat ze blij waren met het vooruitzicht dat papa een nieuwe, betere relatie zou hebben.

Bij de eerste ontmoeting met zijn kinderen, maanden later, voelde ik natuurlijk ogenblikkelijk dat dit niet zo was.
In hun ogen was ik de zoveelste vrouw die een bestaande relatie van hun papa had verbroken.
In mijn gevoel was dit niet zo, maar ik begrijp nu helemaal waarom dit zo aanvoelde voor hen.

Omdat het waar was.

Ik heb dit niet gewild.
En waarschijnlijk was de eerste de beste die ook aandacht aan hem gaf al genoeg geweest, maar het was waar.
Ik was het.
Ik was een echtbreekster.
Ik dacht toen van niet, want er was niets “echt” om te breken.

Omdat hij me dat verteld had.
En ik slikte het als zoete koek.
Omdat ik het wilde geloven.

Het is vreemd hoe snel een mens gemanipuleerd kan worden.
Hoe gemakkelijk een narcist de juiste knoppen en kwetsuren kan vinden die perfect zijn om te manipuleren.

Eigenlijk is het zonde.
Als narcisten deze “gave” zouden gebruiken om mensen op te bouwen, zou de wereld er helemaal anders uitzien.

Zeker voor hun eigen kinderen.

De zoon waarover ik spreek, heeft later ook nog mogen ondervinden hoe het narcistisch misbruik aanvoelt.
Gelukkig maar enkele keren via lelijke sms’en en voicemails, waarbij ik tevergeefs probeerde om de gsm uit de handen van zijn vader te halen terwijl hij dit deed.

Ik ben altijd verdrietig geweest in de plaats van mijn ex omdat hij zijn kinderen zo weinig zag.

En aan de andere kant was ik dankbaar dat zij wél de kans hadden om zich te onttrekken aan zijn labiele gedrag.

Mijn eigen kinderen hadden niet zoveel geluk. 😞

Gebrainwashed zijn door een narcist is een indrukwekkende ervaring.

Elke keer als ik aan een blog begin te schrijven, denk ik dat ik weet over welke herinnering ik ga schrijven.

En terwijl ik aan het schrijven ben, is het alsof mijn vingers dingen beginnen te typen die niet eens aanwezig zijn in mijn bewustzijn.
Dingen die ik me niet meer herinnerde.
Ook deze blog is weer die kant op gegaan.

Je onderbewustzijn beschermt je.
Het verstopt dingen voor je die te pijnlijk zijn tot je er klaar voor bent om ze onder ogen te zien.

Soms stop ik met typen om te herlezen wat ik net geschreven heb en zeg ik tegen mezelf: wow, dat had ik tot nu niet eens door.
Dan ben ik dankbaar dat ik graag schrijf.

Dat is ook de reden dat ik mijn coachees de techniek van de braindump aanleer en journaling aanraad. Met de hand schrijven werkt zelfs nog beter.

Je onderbewustzijn weet zoveel meer over wat je voelt en denkt dan je bewustzijn.

Ook een aanrader als je twijfelt over een belangrijke beslissing.
Lijst alle pro’s en contra’s eens op.
Schrijf op wat je voelt bij elk van deze.

Probeer het maar eens uit en ontdek wat je onderbewustzijn je te vertellen heeft.

In mijn RESTART traject doen we dat samen in elke groepssessie.

Een gezamenlijk moment om te reflecteren in een veilige omgeving.
Onder lotgenoten.

Een krachtig iets.


Mensen spreken vaak van het Sisterhood.
Wel, ik vind een lotgenotengroep van overlevers van narcistisch misbruik die hun leven weer in eigen handen nemen, het ultieme Sisterhood 😊

Wil je meer weten over RESTART?

Klik dan hier of op de mooie gouden knop aan de rechterkant van deze blog.

35 | Hoe het gesteld is met je energie na een narcistische relatie

De grootste ontgoocheling nadat ik mijn relatie eindelijk heb kunnen stopzetten, was dat ik gedacht had dat ik na een tijdje wel weer zou bruisen van energie.

Goed, ik had er wel rekening mee gehouden dat er eerst een rouwperiode zou volgen.

Ik heb wekenlang gehuild. 

Elke dag. 

Ik vond het als een soort verplichting aan mezelf om dat ook volop te doorleven. 

Ik zette elke dag mijn droevige-liedjes-playlist op. 

Ik probeerde zoveel mogelijk terug te denken aan alles wat me pijn gedaan had.

Want ik was van mening dat als ik alles er uit zou gehuild hebben, het wel uit mijn systeem zou zijn en dat ik dan verder kon met mijn leven.

En even voelde het dan wel zo.

Huilen gaf opluchting.

Huilen gaf me het gevoel dat mijn verdriet er mocht zijn.

Ik was intussen ook in mijn therapeutisch jaartraject gestapt en vond voldoening in het opnieuw in handen nemen van mijn leven.

Na een maand vroeg ik een hotseat aan. 

Zo noemde mijn therapeute de coaching calls.

Dit waren online coaching sessies met de hele groep, waarbij de therapeute 3 deelneemsters uitkoos die vooraf een onderwerp aangevraagd hadden om over gecoached te worden.

Ik vroeg een hotseat aan met de vraag “waarom is liefde soms niet genoeg?”.

Want ik vroeg me af hoe het kwam dat al mijn liefde hem toch niet had kunnen genezen.

We hadden het even over de bodemloze put die een narcist is, ook al gebruikten we toen dat woord niet. 

En dan sprak ik over mijn verdriet, de dagelijkse huil-sessies en vroeg ik hoe het kwam dat ik nog altijd niet verder stond.

Ik vond namelijk dat 2 maanden huilen wel genoeg geweest was en dat ik klaar was om verder te gaan met mijn leven.

Als ik dit nu zo schrijf, zie ik hoe belachelijk het was. Niet de vraag, maar het feit dat ik dacht dat je na 2 maanden over een narcistische relatie bent.

Ik vond namelijk dat ik gefaald had. 

En ik wilde dat zo snel mogelijk achter me laten.

Mijn therapeute zei toen dat ik 10 jaar lang mijn hart en ziel in deze relatie gestoken had en dat het wel veel langer zou duren eer dat uit mijn systeem was.

Dan sprak ze de verlossende woorden: “je hebt echt àlles geprobeerd om deze relatie te doen slagen”.

Alles.

ALLES.

Ik was er tot op dat moment niet van overtuigd.

Had ik echt genoeg geprobeerd?

Had een béétje meer liefde en geduld nog iets kunnen opleveren?

Nu kan je je misschien afvragen hoe haar woorden zo’n impact op mij konden hebben.

Ik zat amper een maand in het traject.

Maar wij hebben een langere historiek samen.

In 2006 ging ik voor de eerste keer bij haar in therapie. 

Toen deed ze nog puur 1 op 1 sessies.

Op 2 jaar tijd hielp ze me af van het probleem dat ik toen had (voornamelijk te maken met het feit dat ik toen last had met het moederschap over 3 drukke kinderen waarvan er later 2 de diagnose ADHD en ASS kregen).

Ze hielp me in 2010 met het doorhakken van de knoop van mijn eerste huwelijk.

Enkele jaren later heeft ze heel even geprobeerd om me te helpen met het alcoholisme van mijn tweede man, maar toen viel ze zelf uit. 

De daaropvolgende jaren stuurde ik haar af en toe een mail met updates en in 2019 stapte ik dan in haar eerste korte traject Jump and Join.

Dus ja, je kan wel zeggen dat ik haar oordeel heel hoog in waarde schatte. 

Dus toen ze die woorden sprak: “je hebt echt àlles geprobeerd om deze relatie te doen slagen”, brak ik.

Ik had niet gedacht dat ik het kon, hartverscheurend zitten huilen achter mijn pc, terwijl een 30-tal andere deelnemers mee keken. 

Maar daar zat ik dus.

Ze liet vervolgens enkele mensen aan het woord die wat bemoedigende woorden spraken en ik voelde zo de liefde van de groep.

En op dat moment voelde ik hoe belangrijk het was, dat groepsgebeuren.

Ik had het voordien moeilijk om zelfs nog maar iets in de facebookgroep te delen.

En daar zat ik dan, tranen met tuiten te huilen.

Die hotseat is een kantelmoment geweest in mijn jaartraject. 

Ik denk dat ik zelfs mag zeggen in mijn hele leven.

Ik had echt ALLES gedaan.

Ik had mezelf niks te verwijten.

Er was niks anders dat ik nog had kunnen doen.

Als je uit een narcistische relatie komt, sta je bol van schuldgevoelens.

Schuldgevoelens omdat je jezelf zo in de steek gelaten hebt.

En als je de relatie beëindigd heb, schuldgevoelens omdat je hem niet hebt kunnen genezen.

Maar ik weet nu dat dat niet mijn taak was.

Niet mijn verantwoordelijkheid.

Ik moest hem niet genezen.

(Los van het feit of hij überhaupt te genezen was. 🙄)

Dat is een belangrijk besef.

Om verder te kunnen gaan met je leven, moet je beseffen dat niets ervan jouw schuld of verantwoordelijkheid was.

Je hebt niks uitgelokt.

Je hebt niks “toegelaten”.

Je had geen keuze.

Je bent zo in het web gemanipuleerd geworden dat je er niet meer uit kon.

Je grenzen zijn zo geleidelijk verschoven geworden dat je het niet in de gaten had.

Daar heb jij geen schuld aan.

Misbruik, in alle kleine en grote facetten, is altijd de keuze van de mishandelaar.

Van de dader.

Nooit van het slachtoffer.

Een narcistische relatie is er nooit één van balans.

Je hebt aan de ene kant iemand die oprecht liefde geeft, open en oprecht is en verwacht van met hetzelfde respect behandeld te worden door de partner.

Aan de andere kant heb je een manipulator die er alleen op uit is om al jouw energie bij je weg te halen, en je zo te verstrikken in zijn web dat je geen uitweg ziet. 

En als je die zou zien, dat je de energie en kracht niet voor hebt om die te nemen.

Als je jaren in zo’n situatie geleefd hebt, ben je niet hersteld na enkele weken.

Zelfs niet na enkele maanden.

Het duurt jaren. Dat klinkt heel pessimistisch, dat weet ik.

Je zenuwstelsel is overbelast geraakt en heeft héél veel rust nodig.

Dat wil niet zeggen dat je niet kan herstellen.

Maar het zal met hele kleine stapjes moeten gebeuren.

Ik ben er zelf inmiddels 2,5 jaar uit.

Ik heb sinds 1,5 jaar een relatie met een man die ervoor zorgt dat ik tot rust kan komen.

Die me helpt met veel geduld en empathie.

Die ondanks zijn eigen rugzakje me ook helpt met het mijne te dragen. (en vice versa natuurlijk).

Een relatie in balans.

Met wederzijds respect.

Met eindeloze echte liefde.

We hadden het er gisteren nog over hoe ik in dat 1,5 jaar toch ook wel veranderd ben.

Hoe mijn triggers me minder overnemen.

Waar ik nog het meeste last van heb, is overprikkeling.

Daaraan merk je dat je zenuwstelsel nog altijd veel herstel nodig heeft.

Dat merk je ook op bij een burn-out.

Mijn therapeute zei dat je voor elke maand dat je in een burn-out gezeten hebt, een jaar nodig hebt om te herstellen.

Veel mensen die een narcistische relatie hebben meegemaakt, belanden vroeg of laat in een burn-out.

En met burn-out bedoel ik dan niet alleen de periode die je dokter je thuisgeschreven heeft.

Mensen gaan meestal veel te snel weer aan het werk na een burn-out.

Omdat de maatschappij het zo wil.

Omdat ze niet genoeg financiële middelen hebben.

Omdat hun partner hen er schuldgevoelens over opdringt.

Daar zit vaak het probleem ook in een narcistische relatie.

Je narcistische partner kan er niet mee om dat je geen energie meer te geven hebt.

Hij zal je laten voelen dat hij je een mislukkeling vindt.

Empathie zal je zeker nooit van hem krijgen.

En daarbovenop krijg je niet de rust die je nodig hebt.

Burn-outs worden te veel alleen met werk geassocieerd.

Maar ook door je relatie kan je een emotionele burn-out krijgen.

Dus thuisblijven maakt het niet beter.

Ik ben in 2014 drie maanden thuisgebleven met burn-out. 

Daarna ging ik noodgedwongen weer aan het werk.

Want daar voelde ik me nog enigszins veilig.

Dus dan zou je kunnen zeggen dat ik in principe drie jaar nodig had om ervan te herstellen.

Maar de waarheid is dat er geen herstel mogelijk is zolang je nog in de situatie zit die je uitgeput heeft.

In dit geval de relatie.

Misschien kan het wel kloppen. 

Nu 2,5 jaar na de breuk voel ik stilaan beterschap. 

Sinds ik bezig met mijn missie van mensen informeren en helpen met de gevolgen van narcisme, bruis ik van energie.

Maar ik merk ook dat ik toch moet leren om mijn grenzen te respecteren.

Ik ben en blijf een gever.

Eén van de kenmerken van mensen die gemakkelijk uitgekozen worden als het slachtoffer voor een narcist.

Als je graag wil weten wat die kenmerken zijn, blijf dan zeker volgen.

Ik had er onlangs een webinar over en zal er nog een podcast over maken.

Hoe zit het met jouw energie? Laat het even weten 😊

34 | Hoe geraak je in het web van een narcist

Een nadeel van een chaotische perfectionist te zijn, is onmiddellijk willen starten met iets zodra je een ingeving hebt.

Ik bedacht vorige week dat het eens tijd was om mijn Narc Talks online te houden.

Iets waar ik al mee speel sinds ik met de live versies ervan gestopt ben.

En plots kwam het idee weer naar boven en ging ik in overdrive.

Het gevolg is dat ik nu 5 Narc Talks gepland heb op een periode van 4 weken.
Ach ja, wat kan ik zeggen. Als ik enthousiast ben, moet alles eraan geloven.

Wat ik daarmee bedoel: dan begin ik onmiddellijk te plannen en moet dat vooral ook in de nabije toekomst gebeuren.

Ik ben ook een goeie lange termijnplanner, maar dingen zoals deze… als ik in de flow zit, moet het er uit.

Dusss… vanavond praat ik opnieuw online, in een gratis webinar, over narcisme.

Mijn stokpaardje. Maar niet uit eigen keuze.

Mijn missie is natuurlijk wel mijn eigen keuze, maar het onderwerp was dat niet in oorsprong. Eigenlijk wilde ik twee jaar geleden mensen gaan helpen met bloggen.

Misschien is het omdat ik op dat moment nog niet het gevoel had voldoende geheeld te zijn om mensen te gaan helpen die hetzelfde als ik doormaakten, dat het nog niet op mijn “radar” stond.

En dan ben ik er eigenlijk wat ingerold. Het begon met een bewustzijnskanaal op Instagram in combinatie met mijn blog op deze pagina.

En toen kwam het besef: ik wil andere vrouwen helpen.

Ik voel me elke dag blij en energiek en heb het geluk een lieve, rustige en evenwichtige man gevonden te hebben die mij begrijpt en steunt.

Dat wil ik ook voor al die andere vrouwen. En ik kan hen de tools leren die mij geholpen hebben.

Naast mijn Instagramkanaal en deze blog ben ik dan ook begonnen met de boodschap uit te dragen via de Narc Talks.

Het was eerst de bedoeling om er één talk van te maken, maar er kwamen zoveel reacties dat ik het heb moeten opsplitsen als ik er geen hele dag van wilde maken.

En hierbij mag ik dus mijn tweede Narc Talk aankondigen die vanavond doorgaat:

Hoe geraak je in het web van een narcist?

Ik bespreek de technieken die ze gebruiken om hun slachtoffer “binnen te halen” en aan zichzelf te hechten.

Zoals in mijn blogs geef ik voorbeelden uit mijn eigen leven bij elk theoretisch stukje. Dat is de beste manier om herkenning te krijgen. Zo voel je ook dat ik écht weet wat jij meegemaakt hebt.

Ik doe dit niet uit sensatiezucht.
Ik doe het ook niet uit zelfmedelijden.
Ik doe het zeker niet omdat ik nog altijd in het trauma vast zit.

Ik vergelijk me ook nooit met andere slachtoffers of overlevers.
Ik vind niet dat ik “verder of minder ver” sta dan anderen in mijn helingsproces.

Het maakt mij ook niets uit.
Elk van ons draagt haar eigen lijden met haar eigen veerkracht.
Het is niet aan mij of aan eender wie om te oordelen hoe zwaar het voor jou is (of geweest is) en hoe zwaar je er nu nog onder lijdt.

Het enige dat ik kan doen is jouw lijden mee dragen.
En je stapje voor stapje verder te helpen in houw helingsproces.

Het webinar van vandaag gaat opnieuw door om 20u.

Je kan je hier nog inschrijven en dan krijg je de zoom link per mail.

Sla dan zeker mijn emailadres op bij je contacten, om te vermijden dat mijn mails in je spam folder belanden (team@lighthouse-counselor.com)

Zie ik je straks?

33 | Hoe herken je narcisme?


De griep waart rond, en ook ik ben er niet van gespaard gebleven. Maar mijn gedrevenheid voor mijn missie is er in elk geval niet door verminderd.

Meer nog, het heeft me meer tijd gegeven om na te denken.

Wat wil ik voor de dappere vrouwen die mij volgen?

Ik wil dat ze zich kunnen beschermen tegen narcistische personen.
Ik wil dat ze niet meer rondlopen met de narcist die constant in hun hoofd praat.
Ik wil dat ze niet meer bang rondlopen.
Ik wil dat ze zich kunnen losmaken van hem.

Dat ze helen en leren omgaan met de triggers die ze ongetwijfeld de rest van hun leven zullen meedragen.

💙 Dat ze echte, evenwichtige liefde zullen vinden. 💙

Ja, dat wens ik allemaal voor jou.



Hoe dat werkt?

Stapje voor stapje.

Het begint met te erkennen dat de persoon waarvan je houdt of hield, niet bestaat.

Het is een façade.
Een imago.
Een leeg ego.
Een vals Zelf.
Een masker.

Een persona die hij rond jou opgebouwd heeft met het enige doel jouw energie en leven op te slokken.

Ja, ik weet het. Het is niet gemakkelijk om dat te aanvaarden.

Want jouw liefde was wel gemeend.
Jouw toewijding was oprecht.
Jouw opofferingen waren wel echt.


Wat kan helpen?

Als je het gedrag van narcistische personen bestudeert, merk je gauw dat ze allemaal een soort playbook hanteren.
Een handleiding met gedragingen als het ware.


Op maandag 5 februari, morgen dus, hou ik hier een GRATIS webinar over: Hoe herken je narcisme?

Deze keer geen facebook live, maar op zoom.
Alleen op inschrijving.
Want veiligheid is primair voor ons, overlevers van narcistische personen.

Je kan je hier inschrijven.

Dan krijg je maandagochtend een mail van me met de zoom link.

Het webinar start om 20u.

Kom je even luisteren?
Het is echt tijd.

32 | Vakantie

Vakantie… iets waar elk mens wel naar uitkijkt, of hij/zij nu thuis werkt of buitenshuis.

Eens alle stress loslaten, eens genieten en nieuwe dingen doen. De kids die zich eens kunnen laten gaan en lekker buiten ravotten…

Poef!

Sorry, dat was de droom ballon boven je hoofd die knapte.

Op vakantie gaan met een narcistische persoon is de hel.

Wij gingen altijd met de tent op vakantie, om budgettaire redenen.
Dat op zich gaf al stress aan mijn man, want het was budgettair onder dwang.
Na zijn faillissement, jaren thuis met burn-out en ik die maar deeltijds werkte, moesten we onze centjes heel vaak twee keer omdraaien voor we het uitgaven.

Het is te zeggen… ik deed dat toch. Hij vond dat er altijd wel een manier was om het terug te verdienen, en maakte gretig gebruik van mijn kredietkaart.

Na verloop van tijd, toen hij weer aan het werk ging, betaalde hij me alles wel terug. Maar ik moest het toch, met mijn deeltijds loon, kunnen ophoesten eerst.

Het gaf mij ook stress. Elke maand angstvallig de uitgaven op de kredietkaart in het oog houden en hopen dat ik voldoende had met de spaarcentjes die ik opgespaard had. En geloof me, als alleenstaande met een deeltijds loon, was dat niet veel.

Telkens als we onze vakantie begonnen te plannen, uitte ik mijn bezorgdheid over de kinderen. Hij was ervan overtuigd dat ze zichzelf er wel zouden bezig houden en dat wij lekker zouden kunnen relaxen.

Nu ken ik mijn kinderen beter dan hij, en ik wist dat dat met hun autisme niet evident zou zijn. Maar ja, hij wist het beter, want hij was een goede vader. Pluspapa in dit geval en nee, hij kende mijn kinderen niet hun hele leven zoals ik.

Maar hij had een manier over zich die ervoor zorgde dat ik hem ging geloven en dat ik mee enthousiast werd.

We gingen enkele keren naar Frankrijk, een autorit van een hele dag met een volgepropte auto, waarbij de kinderen niet eens fatsoenlijk hun voeten konden plaatsen. Minimalistisch kamperen was er voor hem niet bij. De rit was dus geen pretje en ze kloegen, terecht, vaak. Ik drong aan op voldoende pit stops, wat mijn man vaak ergerde, want dan waren we nog langer onderweg.

Als we dan eindelijk op de bestemming aangekomen waren, was hij moe. Gestresseerd. Opgefokt.

En onder die omstandigheden begonnen we de tent op te zetten.

Als je ooit eens ten volle een vernederende ervaring wil ondergaan, moet je eens een tent opzetten met een vermoeide, geïrriteerde narcistische persoon.

Op dat moment werd ik behandeld als een waardeloos mens, te dom om instructies te volgen en te lomp om iets goed te doen.

Hoe vaak we het ook deden, hij begon er altijd op een chaotische manier aan en veronderstelde dat ik met mijn helderziende gaven wist waar en wanneer ik het juiste stuk tent of materiaal moest nemen. Als ik dacht dat een andere manier misschien beter zou zijn, en dat durfde uitspreken, werd ik teruggefloten. Hij wist altijd alles beter.

In tussentijd liepen mijn 3 kinderen daar doelloos rond, nerveus, moe en verveeld van de autorit. En ik kon hen geen aandacht geven want ik moest mijn volle aandacht geven aan de man die me al scheldend instructies gaf.

Meestal hadden we daar nog buren in de buurt, en ik hoopte altijd heel erg dat ze geen Vlaams spraken. Gezien het feit dat een kamping vaak minstens voor de helft uit Nederlanders bezet is, ijdele hoop.

Ik voelde me vernederd en verdrietig. Des te meer omdat mijn kinderen er getuige van waren.

Als ik nu terugdenk aan de impact dat dit voor hen gehad heeft, voel ik me heel erg schuldig.

En ik kan er nog altijd niet bij dat hij dit allemaal maar normaal vond. Integendeel, wij (de kids en ik) waren er altijd de oorzaak van dat hij zich zo gedroeg.

Ik beschrijf het tent-opzetten nu heel kort hier, maar het was telkens een ervaring met diepe impact. Ik liep op eieren, wanhopig zoekend naar de juiste manier om zijn instructies uit te voeren, zo onzichtbaar mogelijk en zo gehoorzaam mogelijk.

En het meest hallucinante aan deze ervaring was, dat als de tent éénmaal recht stond, hij me een knuffel gaf en goedgezind de tent begon in te laden.

Geen enkel besef dat hij me een half uur eerder de grond had ingeboord en me had laten voelen als een miserabel stuk ellende.

De eerste jaren probeerde ik dan mee de switch te maken en was ik opgelucht en hoopvol dat de rest van de vakantie nu inderdaad relaxen en rusten zou zijn.

Dat was natuurlijk ijdele hoop. De kinderen werkten de hele dag op zijn zenuwen omdat ze zich verveelden of last hadden om zich aan te passen aan de nieuwe omgeving, een nieuw ritme, slechte slaapomstandigheden (ze vonden op de grond slapen maar niks), ander eten…

Hij vond dat ze zich aan te passen hadden en vooral niet in zijn weg mochten lopen. Dat ik hen extra aandacht gaf was ook uit den boze. Vakantie was voor hem. Hij had het hele jaar hard gewerkt en vond dat hij recht had op rust. De rest had zich aan te passen.

De allerlaatste keer dat we gingen kamperen was écht de hel.

Hij dronk enorm veel en ging naast verbale agressie ook over tot fysieke. Ik probeerde er zo weinig mogelijk op te reageren om de kinderen niet te alarmeren, maar toen hij me in mijn rug begon te stampen, net zoals op onze huwelijksreis vier jaar voordien, bereikte ik mijn breekpunt.

We kampeerden op dat moment aan een riviertje in Frankrijk. Op een ochtend ben ik beginnen wandelen en heb ik me verstopt.

Ja, ik was laf. Ik liet mijn kinderen achter bij hem. In de hoop dat hij, als het doelwit van zijn agressie (ik dus) weg was, hij zou kalmeren. Ik bleef in de buurt om te zien dat mijn kinderen veilig waren, maar ik durfde me niet laten zien.

Op een gegeven moment werd de politie gebeld, en die heeft me gevonden, verstopt in de bosjes.

Nu is mijn Frans nooit echt goed geweest, maar de politieman begreep snel waar het probleem lag. Hij vroeg me of ik klacht wilde indienen.

In het midden van Frankrijk, in een taal die ik niet meester was… wat kon ik doen?

Intussen waren de eigenaars van de kamping de scènes ook beu, iedereen kon zijn roepen en tieren de voorgaande dagen horen. Er werd ons gevraagd om onmiddellijk de kamping te verlaten.

Nog maar eens een vernedering er bovenop.

En in de eerste plaats vond hij natuurlijk dat ze het op hem gemunt hadden. Dat ze overdreven.

Op dat moment had ik graag de keuze gehad: dat hij verplicht werd om te vertrekken, en wij konden blijven. Maar we moesten met z’n allen weg. De rust van de andere kampingbewoners ging duidelijk boven onze veiligheid.

In de rit naar huis werd er weinig gepraat. Wel waren er zoals altijd de monologen. Waarin hij zijn beklag deed over hoe hij behandeld geweest was en hoe het onze schuld was (van mij en de kids) dat het allemaal uit de hand gelopen was.

Als ik hier op nablik, en erbij stil sta dat er nog talloze vrouwen in gelijkaardige omstandigheden moeten leven, voel ik de knoop in mijn maag weer.

Geen knoop van angst meer. Een knoop van boosheid. Van woede. Van onmacht. Van verontwaardiging.

Daarom heb ik mijn RESTART traject (en in het verlengde daarvan mijn jaartraject Kintsugi) in het leven geroepen.

Ik wil een vuist maken naar alle narcistische personen die over goeie mensen lopen.

Mensen die dit niet verdienen. Nooit.

Ik had niets gedaan dat verdiende om zo behandeld te worden.
Bij iets stoms als een tent opzetten.

Herken je dit gevoel?

Schrijf je in voor RESTART en je leert hoe je dit nooit meer hoeft te tolereren.

ja, ik schrijf me in

31 | Hoe narcisme ervoor zorgt dat je jezelf niet meer herkent

Onlangs woonde ik een webinar bij van Dr. Ramani, de Amerikaanse psychologe die mijn leven veranderd heeft. Dankzij haar boek “Should I Stay or Should I Go? Surviving a relationship with a narcissist” zijn mijn ogen open gegaan en heb ik uiteindelijk de beslissing kunnen nemen om uit mijn toxische relatie te stappen.

In dit webinar, dat ze deed om haar verjaardag te vieren, hoorde ik voor het eerst haar eigen persoonlijke verhaal. Ik zag hoe deze sterke vrouw, waarvan ik al talloze youtube filmpjes bekeek, tranen in de ogen kreeg bij sommige getuigenissen. En plots zag ik hoe ook haar kennis en motivatie kwam uit haar eigen ervaringen met narcistische personen.

Ik had het nog nooit eerder zo intens gevoeld. Ik wist wel dat ze zich baseerde op haar eigen verhalen, maar ik had het nog nooit GEVOELD.

Daarom heb ik besloten om iets gelijkaardigs te doen.

Volgende donderdag, 11 januari, doe ik een facebook live.
Met mijn eigen verhaal.

Het moeilijke gaat zijn om het te beperken. Ik wil mensen geen uren laten luisteren. Ik heb al sinds lang een tijdlijn gemaakt met het meeste wat ik me herinner dat me overkomen is, gebaseerd op chats met mijn nex en met vrienden.

Soms komen er na dromen nog dingen boven die ik vergeten was, en ik besef dat mijn tijdlijn waarschijnlijk maar een fractie bevat van wat me overkomen is.

Maar dat maakt niet uit. Het is meer dan voldoende om mijn verhaal te kunnen vertellen. Maar dan in een boek. Voor mijn facebook live zal ik het wat moeten beperken.

Deze live gaat natuurlijk ook een beetje een bijkomend doel hebben, zoals ook bij haar het bijkomend doel was om haar nieuwe boek te promoten.

Momenteel zit ik in de helft van mijn RESTART traject. Het is al een hele reis geworden voor de drie deelneemsteres, en het is echt een voorrecht om hen te kunnen zien evolueren.

Dat wil ik zo graag aan meer vrouwen aanbieden die ook slachtoffers of overlevers zijn van narcistisch misbruik.

Het is mijn droom om de invloed van narcistische personen uit de wereld te helpen.

Maar daar heb ik natuurlijk de hulp bij nodig van jou, lieve lezeres.
Zolang jij nog rond blijft lopen met al die open wonden, blijven de narcisten hun greep op de wereld houden.

Het is voor mij een uitdaging elke keer om een “marketingwaardige” manier te zoeken om mijn traject te promoten.

Ik vind het namelijk tijdverlies. Ik wil niet bezig zijn met promotie, ik wil bezig zijn met mijn traject en hoe ik daarmee deze dappere vrouwen het best kan helpen.

Maar ja, om hen te kunnen helpen, moeten ze zich inschrijven, natuurlijk. Een eeuwig dilemma 🙊

Onderaan deze blog vind je meer info over mijn traject.

Maar goed, ik weet dat velen ook deze blog lezen om herkenning en erkenning te vinden en dus kijk ik nu even op mijn tijdlijn om te zien wat ik vandaag kan vertellen 😊

Soms heb ik last om een incident te vertellen, omdat het kan lijken dat het vooral om alcoholisme gaat. Maar het feit is dat dit het narcisme versterkte. Zodra de alcohol (heel even) wegviel, kwam het narcisme hard naar boven.

Narcistische personen zijn namelijk ook heel erg gevoelig aan verslavingen. En daarmee waren ook de leugens en het bedriegen heel frappant.

Ook probeerde hij de gevolgen van het alcoholmisbruik te laten verdwijnen, tot liegen voor de rechtbank toe én mij aan te zetten om ook te liegen tegenover een rechter.

De meest beschamende ervaring ooit. Elke keer als ik hier aan denk, besef ik hoe diep een narcistische persoon je zelf kan laten zakken. Het ergste was dat ik er uit angst toen niks tegen durfde doen. Ik kan zelfs niet liegen. Ik probeerde uit alle macht mijn gelaatsuitdrukking zo afgestreken mogelijk te houden terwijl ik het ingestudeerde zinnetje uit mijn mond perste. Ik was zo bang dat ze recht door me zou kijken, die rechter en de openbare aanklager, allebei vrouwen.

Maar ik moest ook mezelf beschermen. Blijkbaar is het zo dat als je een dronken persoon niet durft tegenhouden om je auto of bromfiets te gebruiken, dat men dan ook jouw rijbewijs kan afpakken.

Alsof dat een optie was! Hoe hou je een tirannieke, gewelddadige dronken narcist tegen? Hij reed zelfs met de auto van zijn werk dronken rond en had er zo ook al een aanrijding mee.

Maar laat ik eerst proberen mijn verhaal chronologisch te vertellen.

Al van in het begin reed mijn nex regelmatig dronken met de auto. Na een bedrijfsfeestje heb ik ooit achter hem gereden, hem over en weer zien zwiepend, biddend dat hij nergens op zou rijden. Wat natuurlijk vroeg of laat zou gebeuren.

Toen ze zijn bedrijfsauto op een keer waren komen ophalen, was hij zo uitzinnig van woede dat hij na een fles wijn uit te hebben achter het stuur kroop om op reis te vertrekken en we onderweg bijna een ongeval hadden met verkeersagressie. De eerste keer dat ik echt voor mijn leven gevreesd heb.

Jaren later had hij opnieuw een job en een bedrijfsauto en begon hij na verloop van tijd na zijn werkuren hiermee ook dronken rond te rijden. En uiteindelijk reed hij mijn auto perte-totale na een cafébezoek. Hierdoor verloor hij het recht tot het besturen van een voertuig omwille van het hoge promille gehalte.

Om zich dan nog te kunnen verplaatsen, besloot hij een bromfietsje aan te schaffen. Wat ik toen niet besefte, betekende het feit dat je voor zoiets geen rijbewijs hoeft te hebben, niet dat je met zo’n vonnis daar wel mee mocht rijden. Hij beweerde dat hij het ook niet wist toen, waar ik nu wel mijn twijfels over heb.

Natuurlijk duurde het niet lang of hij had ook het ene na het andere ongeluk door hier ook alweer dronken mee rond te rijden. (Net zoals met zijn fiets, waardoor hij ook meermaals in het ziekenhuis belandde…)

Tot ik het zat was (niet letterlijk 😏) en de telefoon niet meer opnam toen hij belde om hem te komen ophalen omdat hij dronken met het bromfietsje in de gracht beland was. En toen belde een bezorgde burger, die het had zien gebeuren, de politie.

Toen is alles heel snel geëscaleerd. Een proces omdat hij zonder vergunning, verzekering en rijbewijs rondreed, en ik werd aangeklaagd omdat ik hem ermee “had” laten rijden.

De wereld op z’n kop. Rechters beseffen echt niet hoe een huishouden met een alcoholist werkt. Hoe je je daartegen niet zomaar verzet. Zeker niet als die daarbij dan alle narcistische tactieken uit de kast haalt om je onder controle te houden.

Het bleek al snel bij zijn advocaat dat zijn verweer uit leugens zou moeten bestaan. Leugens die ik moest ondersteunen.

Ik heb het echt geprobeerd, hem aan het verstand te brengen dat hij zijn verantwoordelijkheid gewoon moest opnemen en als een man zijn verdict aanvaarden. Maar dat ontaardde ook alweer in een woede aanval. Dus heb ik berust en met loden schoenen het spel meegespeeld in de rechtbank.

Het toppunt daarbij was dat hij, na een verdiende uitbrander maar verder een genadig vonnis van de rechter, nadien weggestormd is uit de rechtbank en mij bij zijn advocaat achtergelaten heeft.

Ik ben hem nog gaan zoeken en heb hem gevonden in een magazijn. Maar intussen was ik zelf zo boos, dat ik me zelf verstopt heb en al zijn oproepen verder genegeerd heb. Ik ben de bus naar huis op gestapt, moe en moedeloos.

En zelfs op dat moment overtuigde ik mezelf ervan dat zijn gedrag kwam omdat hij zich zo erg schaamde. Maar die schaamte duurde nooit lang. Het was nooit genoeg om te zorgen voor een blijvende gedragsverandering.

Daarmee vielen de puzzelstukjes ook op hun plaats toen het woord narcisme viel. Een narcistische persoon wil niet leren van zijn ervaringen, omdat hij altijd gelooft dat hij gelijk heeft en dat het systeem verkeerd is.

Hij was toen gewoon boos omdat hij betrapt geworden was, terwijl hij in zijn ogen weinig verkeerd gedaan had. Er was altijd een reden, een aanleiding die zijn acties rechtvaardigden. Hij nam nooit zelf verantwoordelijkheid.

Dit zijn zo van die gevolgen van narcistisch misbruik die niemand ziet of begrijpt. Je verlaagt je eigen grenzen, maar ook je eigen waarden en moraliteit.

Daarom is het zo dat je jezelf niet meer herkent na een narcistische relatie. Je hebt een vage herinnering aan je waarden en normen, maar je weet dat je huidige levensstijl daar niet meer aan beantwoordt. Daarover voel je je dan ook beschaamd.

Je bent beschaamd over wie en wat je geworden bent.
Je bent beschaamd over wat je allemaal toegelaten hebt.
Je bent beschaamd over waaraan je allemaal mee bijgedragen hebt.

Het heeft een jaar geduurd eer ik mezelf weer herkende. Ik had hierbij de hulp van een goeie therapeute.

Nu kan ik op mijn beurt mensen helpen en hen de weg tonen die ik gegaan heb om weer volop te kunnen leven.

Eigenlijk hoef ik daar niet veel woorden aan vuil te maken.

Als jij het beleefd hebt, weet je waarover ik het heb.

Ik hoef jou niet te overtuigen.

Jij hebt alleen te voelen bij jezelf of dit het moment is dat je voor jezelf gaat kiezen.

Of dit het moment is dat je de klik maakt en beslist dat het genoeg geweest is.

Je kan je hier op mijn wachtlijst zetten.

Dan krijg je op 13 januari een mail die je uitnodigt om in te schrijven voor het traject dat start op 11 maart. Als je dat doet binnen de 5 dagen, krijg je nog een mooie korting.

Hier kan je alles over het traject nalezen.

Bijna vergeten om ook mijn facebook live op donderdag 11 januari te promoten 😃 (promo is echt niet mijn ding)

Hier vind je meer info.

Zie ik je volgende donderdag om 20u daar?